Tuesday, February 22, 2011

கீழிழுக்கும் நண்டுகள் - 3

முந்தைய பதிவுகள் பகுதி 1 பகுதி 2

இந்தியாவில் சீனாக்காரன் ஊடுறுவியபோது, தன் சொந்த ஊரு காசுமீருக்கு 'உடம்பு சரியில்ல!'ன்னு மாசக்கணக்குல ஓய்வெடுக்கப்போன‌ நேரு, வெள்ளைக்காரனால் பிறநாடுகளுக்கு தொழிலாளர்களாக அழைத்துச் செல்லப்பட்ட மக்களை திருப்பி ஏற்றுக்கொள்ளாமல் தமிழர்களை அந்தரத்தில் தொங்கவிட்டதால் வந்த இலங்கை குடியுரிமைசட்டம்(1948-1949 -சேனநாயக) பல லட்சம் பேரை நாட்டற்றவர்கள் ஆக்கியது. நேரு நம்மக்களின் மதிப்பை அன்று காப்பாற்றியிருந்தால் (பாகிசுதானில் இருந்து வந்த‌ இந்துக்களை உடனே ஏற்றுக்கொண்ட மாதிரி) ஒருவேளை தலைநிமிர்வுடன் தமிழர்கள் இருந்திருக்கலாம். இந்தியத்தமிழர்களின் குடியுரிமை பற்றி பொன்னம்பலத்துடன் ஏற்பட்ட கருத்துவேறுபாட்டால், இலங்கை தமிழ் காங்கிரசில் இருந்து பிரிந்து தந்தை செல்வா தமிழரசு கட்சியை 1950ல் துவக்குகிறார். அங்காங்கே ஈழத்தமிழர்களுக்கெதிரான வன்முறைகளும் தலைதூக்க ஆரம்பித்தன. செல்வாவும் பண்டாரநாயகவும் செய்திருந்த ஒப்பந்தம் கிழித்தெறியப்பட்டு, 1956ல் (பண்டாரநாயக) சிங்களம் மட்டும் ஆட்சிமொழி என சட்டம் செய்தனர். (தமிழகத்தில், இதற்கு முன்பு ராச‌கோபாலச்சாரியின் குலக்கல்வித்திட்டம் 1954 லேயே வந்தென்பதையும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்!). இதை எதிர்த்து தமிழரசுக் கட்சியினர் 1956, ஜூன் 5 ஆம் நாள் கொழும்பு, இலங்கை நாடாளுமன்றத்தின் முன் அமைதியான முறையில் போராடத் தொடங்கினர். ஈழத்தமிழருக்கெதிரான கலவரம் (கல்லோயாக் கலவரம்) துவங்கியது. தொடர்ந்து 5 நாட்கள் 150 திற்கும் மேலான‌ ஈழத்தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர். 1958 கலவரத்தில் 300 பேர் கொல்லப்பட்டனர். பெரும்பான்மையோர் தமிழர்கள். 1958 சூன் மாதம் நெருக்கடிநிலை அறிவிக்கப்பட்டும் கலவரம் அடங்கவில்லை.

1959ல் பண்டாரநாயக கொல்லப்பட, 1960ல் சிறிமா பதவிக்கு வந்தவுடன் தன் கணவனின் சிங்களம் ஆட்சிமொழி சட்டத்தை நடைமுறைபடுத்துவதில் தீவீரம் காட்டினார். 1961ல் தமிழரசு கட்சி, இதை எதிர்த்து சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தை ஈழத்தமிழ் பகுதிகளில் முன்னெடுத்தது. அரசு அலுவல‌கங்கள் முன் நின்று அமைதிப்போராட்டம் செய்தனர். கண்மூடித்தனமான தாக்குதலில் ஒரு மாணவர் கொல்லப்பட்டார். அதுவரை அமைதியாக போராடிக் கொண்டிருந்தவர்கள் சட்டமறுப்பு போராட்டம் செய்தனர். இதனால் நெருக்கடி நிலை அறிவிக்கப்பட்டு, தமிழ் தலைவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். தமிழ்பள்ளிகள் நாட்டுமையாக்கப்பட்டது. சிங்களப் பகுதிகளில் இருந்த பல பள்ளிகள் மூடப்பட்டன. இந்தக்கால கட்டத்தில் இந்திய மலையக தமிழருக்கும், ஈழத் தமிழருக்குமிடையே திட்டமிட்ட பகைமூட்டல்கள் உண்டாக்கப்பட்டன. 1964ல் ஐந்து இலக்கம்பேர் சிறிமா-சாத்திரி ஒப்பந்ததத்தால் அகதிகளாய் ஓடிவந்தனர். வடமாகாணத்தில் சிங்கள இராணுவ முகாம்கள், இந்தியாவில் இருந்துவரும் தமிழர்கள் கள்ளத்தனமாக குடியேறுவதைத் தவிர்க்க/ கண்காணிக்க எனக்கூறி அமைக்கப்பட்டன. இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு முதன்முதலில் ஈழத்தமிழ் பகுதிகளில் நிகழ்ந்தது. இதைச் செய்தது சிங்கள பௌத்த தீவிரவாதி, சிறிமாவின் அமைச்சரைவையில் நிரந்தர பாதுகாப்பு மற்றும் வெளியுறவு துறைக்கு பொருப்பேற்றிருந்த‌ என்.கியூ.டயசு.

சாத்திரிக்கு அடுத்து இந்தியாவில் வந்தார் அன்னை இந்திரா, ஆ,ஊன்னா இராணுவத்தை பயன்படுத்திய அப்பாவுக்கு தப்பாத பெண்ணாக. நேருவும், சாத்திரியும் சீனாவோடும், பாகிஸ்தானோடும் மல்லுக்கட்டியே மறைந்தனர். ஈழப்போராட்டத்தின் இந்திய காவல் தெய்வமாக மேடைகள்தோறும் வருணிக்கப்படும் இந்திரா காந்தி அவர்களின் அன்றைய அரசியல் சூழ்நிலையையும், அவரது வெளியுறவுகொள்கையும் ஒருமுறை திரும்பிப்பார்க்கத்தான் வேண்டும். இந்திராகந்தி முதலில் 1966ல் இருந்து 1977 வரை ஆகிய பன்னிரெண்டு வருடங்களில், முதல் ஐந்தாண்டுகள், இலங்கையில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத நிலையிலும் உலகிலேயே முதல் பெண் பிரதமர் என்று சிங்களவர்களால் கொண்டாடப்பட்ட, 'weeping widow' சிறிமாவோ பதவி போயி டட்லி ஆண்டுகொண்டிருந்தார். ஏற்கனவே குடியுரிமை விதயத்தில் தமிழருக்கு எதிராக நடந்துகொண்ட இவர் தமிழரசுக்கட்சியின் ஆதரவுடன் ஆட்சியில் இருந்தாலும் தந்தை செல்வாவிற்கு கொடுத்த ஒப்பந்த வாக்குறுதிப்படி தமிழர்களுக்கு கூடுதல் அதிகாரம் வழங்க‌ மாவட்டசபைகளை அமைக்கமுயலவில்லை. சே.ஆர்.செயவர்த்தனே போன்றவர்கள் இலங்கையின் தலமைப்பதவிக்கு ஆசைப்பட்டு ஒப்பந்ததிற்கு எதிர்ப்புத்தெரிவிக்க‌, இவர் பதவிவிலகுவது தவிர்க்கப்பட்டு தமிழரசு கட்சி தொடர்ந்து ஆதரவை நல்கியது, ஆனால் தமிழரசுகட்சியின் ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பதவிதுறந்தார். நேரு இறந்தவுடன், சாத்திரியின் அமைச்சரவையில் தகவல் தொழிற்நுட்ப அமைச்சராக இருந்த இந்திரா கந்தி, காங்கிரசில் பலரின் எதிர்புடன், காமராசரின் ஆதரவில் பதவிக்கு வந்தார். (இலங்கையில் தமிழரசுகட்சி (பிற 6 கட்சிகளுடன்) ஆதரவில் ஆட்சி, இந்தியாவில் காமராசரால் இந்திராவின் ஆட்சி).



பிரதமராக பதவியேற்ற முதல் வருடத்திலேயே அமெரிக்காவிற்கும், ரசியாவிற்கும் சென்றார் இந்திரா. அதுவரை எந்த வல்லரசுடன் சேர்வது எனத் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்த இந்தியா, இரசிய ஆதரவு என்ற தெளிவான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. உள்நாட்டில் 1967 ல் நக்சல்பாரி கிராமத்தில் எழுச்சிப்போராட்டம் நடந்தது. நேரு தனக்கும் அணு ஆயுதங்களுக்கும் ஆகாவே ஆகாது என அணு ஆயுத எதிர்ப்பு பிரச்சாரம் பண்ணிக்கொண்டே அணு ஆராய்ச்சிக்கு 1948 லேயே வழிவகுத்தார். நேரு இருக்கும்போதே 1954 CIRUS (Canada India Research U.ஸ்.) அணு உலை ஆராய்சி ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இதனால் பாகிசுதானிலும் அணு ஆரய்ச்சி மையம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. இந்தியாவின் முதல் அணுகுண்டு 1967 ன் கடைசியில் பாபா அணு ஆராய்ச்சி மையத்தில் வடிவமைக்கப்பட்டது. 1969 ல் இந்தியாவின் முதல் அணுவாயுத சோதனை இரசியாவில் நிகழ்த்தப்பட்டது. இதே காலகட்டத்தில் இந்திராவிற்கு காங்கிரசு கட்சியில் பலத்த எதிர்ப்பு ஏற்பட்டு, கட்சி இரண்டாக‌ உடைந்தது. மொராசி தேசாய் சனதா கட்சியின் தலைவரானார். 1970ல் இலங்கையில் சிறிமா மீண்டும் ஆட்சிக்குவந்தார்.

1970ல் பாகிசுதானில் மேற்கு மற்றும் கிழக்கு பாகிசுதானுக்கு நிதி ஒதுக்கீட்டில் பெருமளவு வேறுபாடு இருந்ததால் பிரச்சனை வெடித்தது. 1970 ல் நடைபெற்ற தேர்தலில், அவாமி லீக் கட்சி பெரும்பான்மை பெற்றிருந்தும் ஆட்சியமைக்க பாகிசுதான் விடவில்லை. இந்தியாவின் ஒரு மாநிலம் போல் அமைந்துள்ள கிழக்குப்பாகிசுதானை, இந்திய உளவுத்துறையான ரா பாகிசுதானிடம் இருந்து பிரிக்கும் வேலையில் இறங்கியது. இதனால் கிழக்குப் பாகிசுதானில் முக்தி பாகினி என்ற இராணுவ இயக்கம் உண்டாகி, அதற்கு ரா இராணுவப்பயிற்சி அளித்தது. 1971ல் உள்நாட்டுப் போர் ஏற்பட்டது. இப்போருக்கு இந்தியா கிழக்குபாகிசுதான் படைகளுக்கு தனது முழு ஆதரவை கொடுத்தது, இந்தியாவும், இரசியாவும் நிதி உதவி செய்தன. மேற்கு பாகிசுதானுக்கு அமெரிக்காவும், சீனாவும் உதவின. மக்கள் அகதிகளாக இந்தியாவிற்கு வந்தனர். இவர்கள் இந்தியாவின் (வட கிழக்குப்பகுதிகள்) நாகலாந்து, மணிப்பூர், அசாம், அருணாச்சலபிரதேசம் பகுதிகளில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். 1971ல் பாகிசுதான் படைகள் இந்தியாவிற்குள் ஊடுருவ, ராவினால் முன்பே தெளிவாகத் திட்டமிடப்பட்டதால், இந்திய இராணுவம் முக்தி பாகினி படைகளோடு சேர்ந்து போரிட்டு வென்றது. பாகிசுதான் படைகள் சரணடைந்தன. இதற்கு ஒரு மாததிற்குமுன் அமெரிக்காவில் இந்தியா பாகிசுதான் மீது படையெடுக்காது என அமெரிக்க அதிபர் நிக்சனிடம் கூறியிருந்தார் இந்திரா!. இந்தியப்படைகளைப் பின்வாங்கி போர் நிறுத்தம் செய்ய‌ அமெரிக்கா இந்தியகடலில் கடற்படையை அனுப்பும் என அச்சுருத்தினார் நிக்சன். எப்படியோ இந்தியாவும், இரசியாவும் அங்கிகரிக்க வங்கதேசம் பிறந்தது. அமெரிக்காவும், சீனா, பிரிட்டன் போன்ற நாடுகள் வங்கதேசத்தை அப்போது ஆதரிக்கவில்லை. இதே ஆண்டு இமாச்சலப் பிரதேசம் இந்தியவின் மாநிலமாகியது.

இப்போது எங்கே போனதோ தெரியவில்லை ஆனால் அப்போது,

இந்தியக்கடற்படை கிழக்கில்

இந்தியக்கடற்படை மேற்கில்

பகிசுதான் படை சரண்






இதேநேரம் இலங்கையில் (1971ல்) தமிழ்மாணவர் தரப்படுத்தல் சட்டம்போட்டு, வழக்கம்போல் தமிழர்களை துன்புறுத்திக்கொண்டிருந்தது சிறிமா. சீனாவோடு இலங்கைக்கு உறவு பன்னெடுங்காலமாக இருந்தாலும், இலங்கை சுதந்திரத்திற்கு பிறகு 1951ல் ஏற்பட்ட ரப்பர்-அரிசி உடன்படிக்கையும் அதற்கு பின் பண்டாரநாயக அமெரிக்காவின் எதிர்ப்பை மீறி பல்வேறு தளங்களில் சீனாவுடன் நட்புடன் இருந்ததும், சீனா-இலங்கை உறவை வலுப்படுத்தின. ஐக்கியநாடுகள் சபையில் சீனா குறிப்பிட்ட இடம்பெற இலங்கை முக்கியகாரணம் என சூஎன்லாய் குறிப்பிட்டார். சிறிமா 2 தடவ(1963&1972) சீனாவுக்கும், சூஎன்லாய் இரண்டுதடவ இலங்கைக்கும் (1957 & 1964) சென்று வந்தார்கள். இந்திய கடலை அமைதி பகுதியாக்க வேண்டும் எனப் பேசிக்கொண்டார்கள். (இப்போது இருவரில் எவன் எம் மீனவர்களை சுடுகிறான் எனத்தெரியவில்லை!). 1970-1973 ல் சீனா, பண்டாரநாயக நினைவு பன்னாட்டு மாநாட்டு கூடம் அமைக்க‌ (BMICH) 35 மில்லியன் நிதியளித்தது. சிறிமா பண்டாரநாயக நினைவு அருங்காட்சி மையம் (SBMEC) அமைக்க நிதிகொடுத்தது. பின்பு செயவர்த்தனே அதிபராக இருந்தபோது உயர்நீதி மன்ற வளாகம் அமைக்க நிதிகொடுத்தது. சுனாமிநிவாரணம் என சீன கப்பல் இலங்கைக்கு வந்தது. தற்போது எம் மக்களை கொன்றுகுவிக்க உதவி, மீள் கட்டுமான உதவி எனவும் மிகப்பலமான உறவாக சீன-இலங்கை உறவு தொடர்கிறது.

தொடரும்...

Friday, February 11, 2011

கீழிழுக்கும் நண்டுகள் - 2

முதல்பகுதி இங்கு…

எப்போதும் தன்னை சுயவிமர்சனம் செய்துகொள்ள தயங்காதவர் சீமான். சினிமாவால் எதையும் சாதிக்கமுடியாது! என சினிமாவில் இருந்துகொண்டு பேசியவர். ஆரம்ப காலங்களிலிருந்து அவரைப்பார்த்து வருபவர்களுக்கு தெரியும், அவர் மேடையில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதுகூட தன் உணர்வு கேட்கும் மற்றவர்களுக்கு புரியவேண்டும் என்ற தவிப்புடன் பேசுவதுபோல் இருக்கும். தான் தவறானது என நினைக்கும் ஒன்றை உடனே எதிர்க்கவேண்டும் என நினைப்பவர். செயலலிதாவை எதிர்த்து போட்டியிட்டது கூட அப்படித்தான். அந்த தேர்தலில் அவர் திமுகவால் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்பட்டார். அவசரமாக அரசியலில் எதையும் இனி செய்யக்கூடாதென்பதிலும் தெளிவாகவே இருக்கிறார். நாடாளுமன்றத் தேர்தலின்போது அரசியல்வாதிகளின் உண்மை முகங்களை அருகில் இருந்து தெளிவாகப் பார்த்து உணர்ந்து கொண்டதால்தான் தமிழருக்கான அரசியல் வேண்டுமென களம் இறங்கினார். நாடுகடந்து அரசியல்சக்தியாக செயல்பட்ட சுபாச் சந்திர போசை நினைவுகூற வேண்டுமென்றால் (நாடுகடந்த தமிழீழ அரசுக்காக), தமிழ்நாட்டின் நேரம் அதில் முத்துராமலிங்கத்தையும் பேச‌வேண்டியிருக்கிறது. திராவிட கட்சிகள் ஒரு சாதியின் ஓட்டைப்பெற முன்னிலைபடுத்திய முத்துராமலிங்கம், அவரால் ஏற்பட்ட முதுகுலத்தோர் கலவரத்தின் பதிவுகளை சட்டமன்றம் தன்னிடத்தே கொண்டிருந்தும், தற்போது அவர் நினைவுநாள் அரசுவிழாவாக கொண்டாடும் அளவிற்கு உருவாக்கப்பட்டுள்ளார். முப்பது வருசமா பசும்பொன்னுக்குப் போய், ‘உள்ள(மனம்) வலிமை கொடு!’ன்னு வேண்டிகிட்டு வருவதாக வைகோ சொல்கிறார். செயல‌லிதா, சசிகலாவுக்காக முக்கியதுவம் கொடுத்த தேவர்செயந்தி, இப்போது அத்துணை அரசியல்வாதிகளும் அவர் சிலைக்கு மாலை போட்டே ஆக வேண்டுமென்ங்கிற நிலைக்கு வந்துவிட்டது. “அஞ்சாநெஞ்சன் என்றால் யாரு? தா.கிருட்டினன் எங்கள் இனம்!" எனப் பேசிய வழக்கறிஞர் வெள்ளைச்சாமியால் திகிலடைந்ததாலோ என்னமோ திமுகவிலிருந்து அத்தனை பேரும் மாலையும் கையுமாக சென்று, செயலலிதா போல் தேர்தல் நேரத்தில் மட்டும் வராமல், ஒவ்வொரு வருடமும் நாங்கள் வருகிறோம் என்கிறார் ச்டாலின். திருமாவளவனைக் கேட்கவே வேண்டாம். தேவரின் நூற்றாண்டு விழாவிற்கு விடுமுறை கேட்கமுடியும், ஆனால் அயோத்திதாசர் நடத்திய 'ஒரு பைசாத் தமிழன்' இதழுக்குதான் அவர்களால் அரசு சார்பில் நூற்றாண்டு விழா கேட்கமுடியும். பொதுவுடமை கட்சிக‌ள், காங்கிரசு, பாரதிய சனதா இவர்கள் அத்தனைபேரும் காந்தி செயந்திக்குகூட ஒண்ணா இருந்ததில்லை. மக்கள் பிரச்சனைக்காக ஒன்றாக இவர்கள் எப்போதும் நின்றதில்லை. ஆனால் இவர்களையெல்லாம் பெரிதாக யாரும் விமர்சித்ததில்லை. இவர்கள் இப்படித்தான் எனக் கடந்துவிடுகிறோம். சீமான் செல்வது இவ்வளவு கேள்விகளையும், மனவேதனைகளையும் எழுப்புகிறதென்றால் மக்கள் அவரை மாற்று அரசியல் சக்தியாக பார்ப்பதால்தான். பிரபாகரன் சுபாச் சந்திர போசை தன் வழிகாட்டியாக கொண்டவர். தமிழ்நாட்டில் பார்வர்டு பிளாக் கட்சியின் முகவரி முத்துராமலிங்கம். அதனால் அவர் பெயரையும் சொல்கிறோம் என்றால், அதை ‘சாதிக்கட்சி’ போல மக்களை நினைக்கவைத்தவரும் அவர்தான். அம்பேத்காரை பேசும் தமிழ்தேசியவாதிகள் இன்னொரு பிரிவினரை சமாதனப்படுத்த முத்திராமலிங்கத்தையும் சேர்த்துக்கொள்கிறார்கள் எனக்கொண்டாலும், ஆதிக்கத்தின் எதிர்குறியீடான அம்பேத்காரை சாதிய ஆதிக்கவாதியுடன் சேர்த்து குறிப்பிட்டால் அம்பேத்கார் அவர்களையும் குறிப்பிட்ட சாதினருக்கான சாதித்தலைவனாக மட்டுமே குறுக்கும் துரோகத்தை செய்கிறோம் என்பதை உணரவேண்டும். பிறரின் உணர்வறியாது செயலாற்றியதே முன்னால் தமிழ்தேசியவாதிகளின் ஒரே குறை. மக்கள்மீது அன்பிருந்தும் அதை வெளிக்காட்டும்முறை வேறுபட்டதால் அவர்கள் மக்களில் இருந்து தள்ளியிருந்தார்கள். இன்று ஒரு சாதிக்காக ஒருவரின் பெயரை உச்சரிப்போமானால் தமிழ்நாட்டில் எத்தனை சாதி இருக்கிறது, அத்தனை சாதித்தலைவர்கள் பேரையும் சொல்லமுடியுமா? அவர்களுக்கு பொங்க வைக்கிறாங்க, கெடவெட்டுறாங்கன்னு? முத்துராமலிங்கதேவருக்கு தெரிந்தது இந்திய தேசியம். தமிழ்தேசியத்துக்கும் அவருக்கும் இருந்த சம்பந்தம் சில தமிழ்தேசியவாதிகளின் முருகப்பற்றால் சாயவேட்டியும்!, காவடியும்!, நெற்றி முழுவதும் பட்டையுந்தான்!. தமிழகத்தில் இந்திய சுதந்திரத்திற்காக ஆள் அம்பு திரட்டியவர், சிறை சென்றவர் என்றாலும், உலகத்துலயே எந்த சுதந்திரபோராட்ட வீரருக்காவது, தேரு, மஞ்சத்தண்ணி, மொளப்பாரி, கொலவ, மொட்டை, பால்குடம், பொங்கல், கெடாவெட்டு, "செவ்வாயில் சீவராசி வசிக்கும்; அங்கும் தென்னாட்டு தேவராட்டம் நடக்கும்!!" னு பாட்டு என இந்த அநியாயம் உண்டா? உ.மு.தேவர் எனத்தமிழிலும், U.M.Devar என ஆங்கிலத்திலும் கையெழுத்துப்போட்ட முத்துராமலிங்கத்தின் வழிகாட்டல் இப்போது அச்சாதியில் 18 வயசு பையனைக் கூட தன் பெயருடன் தேவர் எனப்போட வைக்கிறதே? இவருக்கு முன் குற்றப்பரம்பரை சட்டத்தை எதிர்த்தோர் பலர். இவரும் அதற்கெதிராக போராடியவராகவே இருந்தாலும், அச்சட்டத்தால் அவர் பாதிக்கப்பட்டதில்லை, எதிர்காலத்தில் பாதிக்கப்பட்டாலும் படுவோம் எனவே அச்சட்டத்தை எதிர்க்கிறேன் என்று அவரே பேசியிருக்கிறார். சி.பா.ஆதித்தனாரின் 'நாம் தமிழர்' என்ற இயக்கத்தை மீண்டும் எடுத்ததற்கே சீமானைப் பாராட்ட வேண்டும். ஆதித்தனாரின் தமிழ்தொண்டு நமக்குத் தெரிந்ததுதான், ஆனால் இன்று அவரையும், காமராசரையுமே சாதிக்குள்ள அடச்சிட்டாங்க!. இன்றைய சூழலில், எக்குலமும் வாழட்டும்; முக்குலமே ஆளாட்டும் என இவர்கள், முக்குலம் வாழட்டும் நாடார்குலம் நாட்டை ஆளாட்டும் என அவர்கள். இத்தகைய சாதி சங்கங்களால்தான், வெறும் 2000 பேர் படிக்கும் சட்டகல்லூரியில் கூட இளைஞர்கள் நிம்மதியாக தங்கள் படிப்பை மட்டும் பார்க்கமுடிவதில்லை. தற்போதைய தமிழ்நாட்டு அரசியலில் முத்துராமலிங்கத்திற்கு இருக்கும் இடம்(அவரு இருந்தபோது பாவம் இப்படியில்ல!) நிறைய சாதிகளை பொங்கல் வைக்கத்தூண்டி கொண்டிருக்கிறது என்ற உண்மையை அறிந்து செயலாற்றுதல் நலம்.

பெரியாரின் திராவிடகழகங்கள் தங்களுக்குள் ஒருவரையொருவர் தாக்கிகொண்டதில் கொண்ட கவனம் பெரியாரியல் பரப்பி, பெருகிவரும் சாதி அமைப்புகளை தடுப்பதிலும் இருந்திருக்கலாம். ஒடுக்கப்பட்டோர் தங்கள் உள்ளக்குமுறலை காட்ட ஒன்றிணைதலுக்கும் ஆதிக்கசாதிகள் பேரவைகள் வைத்து அடித்துக்கொள்வதற்கும் வேறுபாடு உண்டு. பாகுபாடற்ற, தமிழர்கள் அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் அரசியல் இயக்கமே இன்றைய தேவை.

எம்.சி.யார், செயலலிதாவின் இலங்கை நிலைப்பாட்டை பார்க்கும்முன், இந்தியாவின் வெளியுறவு கொள்கை பற்றி கொஞ்சம் பார்த்துவிடுவோம். இந்தப் பொராணம், இதிகாசமெல்லாம் இப்ப எதற்கு என எனக்கும் கேள்விவருகிறதுதான்!. ஆனால் காங்கிரசின் தமிழ்மக்கள் மீதான பேரன்பை, ஆதிக்காலம்தொட்டு அது தமிழனுக்கு செய்துவரும் நன்மைகளை சொல்லாமல் எப்படி விடுவது?



இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்ததும் சுமார் 17 வருடங்கள் இந்தியாவை ஆண்ட நேருவிடம் உருப்படியாக இருந்த 2 கொள்கைகள் தலையிடாக் கொள்கை, அணு ஆயுத எதிர்ப்புக்கொள்கை. இந்த தலையிடாக்கொள்கை எவ்வளவு போலித்தனமானது என்பதை நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்திய-பாகிசுதான் பிரிவினையின் போது, முசுலீம்கள் அதிகம் வாழும் கசுமீரம் க‌ரிசிங் என்ற இந்து மன்னனால் ஆளப்பட்டுவந்தது. மன்னன் அப்போது இந்தியா, பாகிசுதான் இரண்டு நாட்டிடமும் சேராது தனியான நாடாக கசுமீரம் இருப்பதையே விரும்பினான். பிரிவினையினால் இந்தியாவில் இந்து, முசுலீம் , சீக்கீயர் இடையே ஏற்பட்ட இனக்கலவரம் கசுமீர் பகுதியிலும் முசுலீம் மக்களுக்கு எதிராக எதிரொலித்தது. கசுமீரத்தின் மேற்கு பகுதியில் அதிக அளவில் இருந்த முசுலீம் மக்கள் மன்னருக்கு எதிராக கிளர்ந்தனர். மக்களின் விருப்பம் சுதந்திர தனி கசுமீரம். மன்னர் படை அங்குள்ள கிராமங்களை எரித்தது, இனக்கொலை நடத்தியது. இதை சாக்காக வைத்து பதான் பழங்குடியினர் ஆயுதம் தாங்கி மன்னருக்கு எதிராக போரிடத் துவங்கினர். மன்னர் இந்தியாவின் உதவியை நாட, நேரு, "ம்கூம் நாங்க தலையிடமாட்டோம்" என்று கூறவில்லை. இந்தியாவுடனோ, பாகிசுதா னுடனோ மற்ற ஆட்சிகளை இணைத்தது போல கசுமீரப்பகுதிகளையும் இணைக்க ஒத்துக்கொண்டு ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டால், போர் உதவி செய்கிறோம் என்றார். நேருவின் நெருங்கிய நண்பரான சேக் அப்துல்லா(இவர் பின்னாளில் நேருவால் கைதுசெய்யப்பட்டு நம்மூர் சிறையில் இருந்தார்) ஒப்புதல் தர, இந்தியா விடுதலை பெற்று மூன்றே மாதங்களில் இந்திய இராணுவம் சிரிநகரில் குவிக்கப்பட்டது.

இந்திய இராணுவம் சிரிநகரில்


இதனால் ஆத்திரம் அடைந்த பாகிசுதான் சிறிது, சிறிதாக தன் படைகளையும் அனுப்ப, அப்படை, பதான் பழங்குடி படையுடன் சேர்ந்து கசுமீரின் ஒரு பகுதியை முற்றுகையிட்டு அசாத் கசுமீர் ஆக்கியது. நேரு ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் முறையிட்டார். பிரச்சனை தீர பதான் படைகளை விலகிக் கொள்ளவும், போரை நிறுத்தவும், பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்துமாறும் ஐநா சபை அறிவுறுத்தியது. இதைச் செய்திருந்தால் இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே நடந்த மேலும் இரண்டு போர்களைத் தவிர்திருக்கலாம். ஆனால் நேரு அதைச்செய்யவில்லை. தொடர்ந்து ஐநாவின் அலோசனைகளை செயல்படுத்தாமல் இருப்பதயே செய்துவந்தார். இதை பற்றி விரிவாக எழுதலாம் பிறகு.

இந்திய-சீன ஒப்பந்தம், 1954 பஞ்சசீலக்கொள்கைகளைக் கொண்டு (Panchsheel என்பது 'இந்தி'வார்த்தை!, ஒப்பந்தம் பெய்சிங்கில் கையெழுத்தானது!!)
ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது. இது இருநாடுகளுக்கிடையே ஆன வணிக உடன்படிக்கை. திபெத்தில் வாணிகம் செய்ய, இந்தியாவும் சீனாவும் உடன்படிக்கை போட்டுக்கொள்கிறார்கள்!!.

ஒப்பந்தம் பற்றிய தகவல்கள் இங்கு

“…..At least that was how Jawaharlal Nehru repeatedly explained it to his people. In terms of its concessions, it meant that for the first time, India recognized China’s complete control over Tibet. In this agreement India voluntarily gave up its military, communication and postal and other rights which New Delhi had inherited from the British in accordance with the Anglo-Tibetan Treaty of 1904.”

(ஆங்கிலோ-திபெத்திய உடன்படிக்கை (Anglo-Tibetan treaty) பிரிட்டன் ஆண்ட இந்தியாவிற்காக திபெத்திய எல்லைகள் திறக்கப்பட்டு ஆங்கிலேய மற்றும் இந்திய வணிகர்கள் எளிதாக திபெத்திற்குள் வர அனுமதியளித்தது. இந்தியா பிரிட்டனிடம் இருந்து பெற்ற திபெத்தின் மீதான மரபுரிமைகளை விட்டுக்கொடுக்கும் என கையெழுத்திட்டது.)

நேரு, எதிலும் தலையிட மாட்டோம், திபெத்தின் மீதான சீனாவின் உரிமையை புரிந்து ஏற்றுகொள்கிறோம்னு சொல்லிவிட்டு (இவர்கள் வணிகம் புரிய திபெத்து உன்னோடுதான்னு சீனாக்காரன்கிட்ட சொல்றாய்ங்க!, ஒப்பந்தம் சீனாவோடல்ல போடறாங்க, ஈழத்தமிழருக்காக இந்தியாவும், இலங்கையும் ஒப்பந்தம் போட்டுகிட்டமாதிரி!!) , சீன எல்லையில் எப்போதும் இந்திய தொல்லையைத் தொடர்ந்தும்(படையரண் அமைத்து!), தலாய்லாமாவை இந்தியாவில் தங்க அனுமதித்தும் சீனாவின் கோபத்தை கிளறினார். (இப்ப இத்துனூண்டு இலங்கையோட கோபத்துக்கு பயப்படறாங்களாம்!!). 1911ல் தன்னை சீனாவின் பிடியிலிருந்து சுதந்திர நாடாக அறிவித்துகொண்ட திபெத்தை உலகநாடுகள் அங்கிக‌ரிக்கவில்லை, 1951ல் சீனா மீண்டும் திபெத்தை தன்னுடன் இணைத்துக்கொண்டது. தலாய்லாமா தப்பி இந்தியாவிற்கு வந்தார். ஒருபக்கம் சீனாவிடம் ஒப்பந்தம் போட்டு திபெத்து உனக்கு உரிமையானதுதான்னு சொல்லிட்டு, மறுபக்கம் ஓடி வந்த தலாய்லாமாவ வசதியா தங்கவச்சிகிட்டாங்க. கோபமடைந்த ‌சீனா, 1962ல் திபெத்துக்கு அருகில் உள்ள காசுமீரத்தின் ஒரு பகுதியை கைப்பற்றியது. இன்னொருபுரம் அசாம் வரை வந்துவிட்டது. விளைவு இந்திய-சீனப்போர் மற்றும் பகிசுதான்-சீனா உறவு!. இந்தியாவின் முதல் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சரும் நேருதான். இப்படிபட்ட இரட்டை அணுகுமுறைதான் தலையிடாக்கொள்கை (நேரடியா தலையிட மாட்டோம், மறைமுகமா தலையிட்டு மரண அடி கொடுப்போம்!). சீனா இந்தியாவிற்குள் படையெடுத்து வராது என நேரு நம்பிக்கொண்டிருந்தபோது, சீனா இந்தியாவின் வடகிழக்கில் சில பகுதிகளை கைப்பற்றிவிட்டது. இந்தியா அமெரிக்காவின் வான்படை உதவியை கோரியதைத்தொடர்ந்து, சீனா நவம்பர் 20 1962ல் போர் நிறுத்தம் அறிவித்ததால் இப்போர் முடிந்தது.

எதற்கெடுத்தாலும் அடுத்த நாட்டோட ஒப்பந்தம், உடன்படிக்கை போடுற நேரு, உள்நாட்டில் இருக்கும் கோவாவை போர்த்துகீசியரிடம் இருந்து இராணுவத்தை அனுப்பி கவர்ந்தார்

அன்றைய வல்லரசுகளிடமும் நேரு தலையை ஒரு நாட்டிடமும், வாலை இன்னொரு நாட்டிடமும்தான் காட்டிக்கொண்டிருந்தார். தமிழர்களிடம் நேருவின் அணுகுமுறை எப்படி இருந்தது?. இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் அவர்வர் இங்கு போராடி தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டிருந்த போது, நேரு உதிர்த்த வார்த்தை 'நான்சென்ஸ்'. கசுமீரத்தில் நான்சென்ஸ் ஆக மக்களாட்சியின் ஆரம்பத்தில் தேர்தலையே கேலிக்கூத்தாக்கிய நேரு, இந்தியாவின் எந்தப் பிரச்சனையிலும் ஆழமான புரிதலோ, நிலையான தீர்வு காணும் எண்ணமோ இல்லாமல் இருந்தவர் என்பதற்கு இன்றுவரை அம்மக்களை துன்புறுத்திகொண்டிருக்கும் கசுமீரும், இந்தியாவுடன் உதட்டில் புன்னகையும், நெஞ்சில் வன்மமும் கொண்டிருக்கும் சீனாவும் சாட்சிகள்.

முதன்முதலில் இந்தியா சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்பு 1939 ல், இந்தியவம்சாவளி வியாபாரிகளை இலங்கையிலிருந்து வெளியேற்ற முயற்சி நடந்தது. இப்பிரச்சனைகளை பற்றி பேச இலங்கை சென்ற நேரு, பேச்சு வார்த்தை தோல்வி அடைய, அங்குள்ள இந்தியர்களிடம் உங்களுக்கென ஒரு காங்கிரசு அமைத்துக்கொள்ளுங்கள் எனக்கூற, அமைக்கப்பட்டது இலங்கை இந்திய காங்கிரசு. இவ்வமைப்பு தந்த பயம்தான் தொடர்ந்துவந்த சிங்களமயமாக்கலுக்கு முக்கிய காரணம். இலங்கை, மலேயா, பிஜி இன்னும் பலநாடுகளுக்கு வெள்ளையரால் உழைப்பதற்கு குடியமர்த்தப்பட்ட மக்களை திருப்பி இந்தியாவில் சேர்த்துகொள்ளக்கூடாதென்பதில் உறுதியாக இருந்தார் நேரு. (எல்லாரும் தென்மாநிலங்களில் இருந்துல்ல போயிருக்காங்க?, டெல்லில, அலகாபாத்ல இருந்தா பிறநாட்டுக்கு உழைக்கப் போனாங்க?.. அங்கிருந்தவங்க எல்லாம் 'பாரிஸ்ட்டர்' பட்டம்வாங்க போனாங்க! நம்மாளுகதான் உழைக்கபோனங்க.) இலங்கையில் டி.எஸ்.சேனநாயகவோடே இந்த பிரச்சனையை நேரு நினைத்திருந்தால் முடித்திருக்கலாம். ஆனால் நேரு எவ்வளவு தாய்மை உள்ளத்தோடு நடந்துகொண்டார் என்பதை பாருங்கள்.

Nehru's global perspective was a serious impediment to the resolution of the Citizenship status of Indian Tamils in Sri Lanka. Statements by Nehru such as "So far as we are concerned, strictly, legally and constitutionally it is not our problem. They (Indian Tamils) are not our nationals" (Sahadevan," India and Overseas Indians", 1995, p. 67), are hollow in the light of V.K. Krishna Menon words to the effect "Nehru knew the burdens that we would have to carry (their absorption into Indian economy)..." (Ibid, p.150). The Indian Tamils in Sri Lanka and elsewhere became other people's problems because India made it difficult for them to return as Indian nationals through the mechanism of Articles 5 and 8 of the Indian Constitution.

சுதந்திரதிற்கு முன்பே 1939, 1940 மற்றும் 1941 டி.எஸ். சேனநாயகவோடு நடந்த பேச்சுவார்த்தைகளின் தோல்வியைத்தொடர்ந்து, 1947 லும் ஒரு தீர்வில்லாமல் போகிறது. இதுவே இலங்கை குடியுரிமைசட்டம்(1948-1949) வரக்காரணம் ஆகியது. இதன்பிறகு, சேனநாயக மறைய, டட்லி சேனநாயகவும், நேரும் திரும்பவும் பேசுகிறார்கள்.

Once more, as in 1947, there was agreement, in principle, on the formula of three categories, but once more the talks collapsed in regard to the details in implementation. W T Jayasinghe points out how the problem acquired a new dimension in April 1953 when "India resiled from its position that these immigrants were Indian nationals... They had to apply for, and obtain registration as Indian nationals. The Indo [Sri Lanka] problem then became intractable and defied the attempts of successive governments to reach a solution. The Dudley Senanayake-Nehru discussions in 1953; the discussions between Sir John Kotelawala and Nehru in January and October 1954 in New Delhi failed to reach an agreement."

ஆக, 1953, 1954 ல் இலங்கை அரசாங்கத்துடன் நடத்திய பேச்சுவார்த்தைகளும் தோல்வியில் முடிந்தன. (பிப்ரவரி 1954 ல் கசுமீரத்துல தேர்தல் நடத்துறதுல இந்தியா மும்மூரமா இருந்தது. பின்பு இந்தத் தேர்தல் முடிவையே பொதுவாக்கெடுப்பு முடிவுபோல் எடுத்துகொள்வதாக அறிவித்தது தனிக்கதை!!)

இந்த நேரம் தமிழ் நாட்டில் என்ன பண்ணிக்கொண்டிருந்தார்கள்? நேருவின் "இலங்கை சென்ற இந்தியத் தமிழர்களுக்கு இலங்கைதான் பொறுப்பு" என்ற பொறுப்பான அறிக்கைக்கு, ராசாசி முழுசம்மதம் தெரிவித்தார். பக்தவச்சலம், காமராசர் ஆகியோர் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

நேருவிற்குபின் உண்மையான நேர்மையாள‌ர் லால் பகதூர் சாத்திரி பிரதமராக வந்தார். இவர் பதவியேற்று 2 ஆண்டுகளுக்குள் இறந்துபோனாலும், தமிழருக்கு சிலவற்றை செய்துவிட்டுத்தான் சென்றார், இலங்கையில் டட்லி போய், பண்டாரநாயக வந்து, அவரும் கொல்லப்பட்டு, அவர் மனைவி சிறிமாவோ பதவிக்கு வர, 1964 ல் சிறிமாவோ- சாத்திரி ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது. முதன்முதலில் மலையக மக்களில் 5 லட்சத்து இருபத்தி ஐயாயிரம் பேரை, தமிழ்நாடு நோக்கி, வீடு வாசலை விட்டுவிட்டு அகதிகளாய் ஓடிவர வைத்தது, பலரை நாடற்றவர்கள் ஆக்கியது இவ்வொப்பந்தம். இவ்வளவு பேரை திருப்பி அனுப்ப, 3 லட்சம் பேரை இலங்கையில் இருக்க ஒத்துக்கொள்கிறோம் என்று பேசினார்கள் ஆனால் இலங்கையில் இருக்கும் அவர்களது உடமை பற்றியோ, இவ்வளவு காலம் இலங்கையில் அவர்கள் உழைத்தற்கான பயனோ, இந்தியாவிற்கு வந்தபின் அவர்களது வாழ்வாதாரம் பற்றிய அக்கரையோ எவருக்கும் இல்லை. இப்பேச்சு வார்த்தையில் கலந்துகொண்ட தமிழ்நாட்டை சேர்ந்த அமைச்சர் இராமையா ஒரு வார்த்தைகூட இலங்கையில் பேசவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதைப்பற்றிய கருத்தோ, ஆலோசனையோ எதையும் அவர் தெரிவிக்கவில்லை. நேரு மறைந்த உடனே, இலங்கையில ஆரம்பிருச்சிருச்சு சிறிமாவோ, பாகிஸ்தான்ல இருந்து வந்தாய்ங்க 10 மில்லியன் பேரு, வச்சுகிட்டில்ல, இந்தா இங்க இருந்தும் அனுப்புறோம் வச்சுக்க! என்று அன்று தமிழர்த‌ம் உடமை பறித்து ஓடவிட்டார்கள்... இன்று அது ஈழத்தமிழர்களையும் எப்போது வேண்டுமென்றாலும் உடமைபறித்து துரத்திவிடலாம் என்ற துணிவை இலங்கை காட்டரசுகளுக்கு நெடுக கொடுத்துவருகிறது. சீனாவிடம் வந்துபாரு! மோதிப்பார்க்கலாம், இந்தியா எதிர்நின்று போராடும்! என கர்சித்த சாத்திரி, சிறிமா சொன்னதெயெல்லாம் ஏத்துகிட்டு கையெழுத்துப்போட்டது ஏன் என்றால், இந்திய-சீனப்போரினால் இந்தியாவை ஒரு மாதிரி பார்த்த உலக நாடுகளிடம், நாங்க இன்னும் நல்லவங்கன்னு காட்டிக்கத்தான்.

1965 ஆம் ஆண்டு இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தின்போது, போராட்டத்தை அடக்க, துணை இராணுவத்தை தமிழகத்திற்கு அனுப்பினார். பக்தவச்சலத்திடம் மனுக்கொடுக்க மாணவர்கள் ஊர்வலமாக சென்றபோது, இராணுவம் தாக்கியதால் 100 பேர்வரை கொல்லப்பட்டனர்.

தாச்கண்ட் ஒப்பந்தம்.

(சாத்திரி முன்பு நேருவின் அமைச்சரவையில் இரயில்வே மந்திரியாக இருந்தபோது தென்மாநிலங்களில் இரண்டு பெரிய இரயில் விபத்துக்கள் நடந்தன. ஒன்று ஆந்திராவில், மற்றது நம்ம அரியலூர்ல. இதானால் அவர் மந்திரிபதவியிலிருந்து விலகவேண்டிவந்தது.) கசுமீரப்பிரச்சனையில் சோவியத்யூனியன் ஐ.நா.மன்றத்தில் இந்தியாவிற்கு தொடர்ந்து ஆதரவளித்து வந்தது. 1965 ல் மீண்டும் இந்திய பாகிசுதான் போர் தொடங்கியது. கடுமையாக நடந்தபோரில் பல நாடுகளின் தலையீட்டால் போர் நிறுத்தம் அறிவிக்கப்பட்டு, வெற்றி தோல்வியின்றி இரு நாடுகளுக்குமிடையே ரசியாவில் உள்ள தாச்கண்டில், தாச்கண்ட் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகியது. இதற்கு மறுநாள் திடிரென சாத்திரி இறந்தார்.

அடுத்து அன்னை இந்திரா, நமது எம்.சி.யார், செல்வி.செயலலிதா.......தொடரும்

Sunday, February 06, 2011

கீழிழுக்கும் நண்டுகள்



தமிழ் பெருமை பேசி வந்த ந‌ம் பாட்டன்கள் தெளிந்தது "தமிழனுக்கு வரலாற்றுப் பெருமையெல்லாம் இருக்கு, அதை உணர்ந்தால் இருக்க வேண்டிய, தன்மானம் இருக்கா?" என கேட்ட பெரியாரால். பெரியாரைத் தள்ளி ஒரு அரசியல் அமைப்போ, சமுதாய அமைப்போ தமிழகத்தில் இயங்கினால் அதனால் மக்களுக்கு ஒரு பயனும் இல்லை. 'பெரியார்' என்பது அனைத்து வித ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான‌ஓர் அடையாளம். இதை உணர்ந்து பெரியார் திராவிட கழக மேடைகளில் பேசி வந்த சீமான் அவர்களுக்கு யாரும் இதைபோதிக்கத் தேவையில்லை.

பெரியாருக்குப் பிறகு அப்படியொரு தொடர்ந்தியங்கும் காத்திரமான தலைவன் தமிழ் மண்ணில் தோன்றவேயில்லை. தான் இறப்பதற்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு கூட தமிழனம் மேம்பட மணிக்கணக்கில் மக்களிடையே பேசிய பெரியாரையும், ஓட்டுக்கட்சிகளின் சுயநலத்தையும் 'திராவிட எதிர்ப்பு' என்று ஒன்றாக வைப்பது இன அழிவு கண்டு துடித்து திமுகவை, காங்கிரசை எதிர்க்க வந்த சீமானையும், தன் கல்யாண மண்டபம் போச்சே என திமுகவை எதிர்க்க வந்த விச‌யகாந்தையும் ஒன்றுபோல் கருதுவதற்கு ஒப்பானது. தம்மிடையே மொழி, பண்பாடு, உடை, உணவு என எந்தவொன்றிலும் ஒன்றுபடாமல் தனியே இயங்கும் தேசிய இனங்களை பொருளாதரத்தை மட்டும் மையமாக கொண்டு கட்டிவைத்து, என்னசெய்தேனும் பொருளீட்டவல்ல முதலாளிகளை காக்கவே 'நாடு' என்னும் அமைப்பு கொண்ட இந்திய தேசியத்துடன் திராவிடத்தை ஒப்பிடலமா என்பதே ஒரு கேள்விதான். ஏனெனில் இந்திய தேசியம் மாதிரி திராவிட நாடுகள் ஒன்றாக கட்டிவைக்கப்படவில்லை. கட்டமுயன்றனர் முந்தைய தலைவர்கள் ஆனால் அது நடக்கவில்லை. அரசியல் தவிர, பொருளாதார அளவில் இந்திய தேசியத்தை காரணம் காட்டித்தான் மற்ற திரவிட இனங்களின் சுரண்டல், உரிமை பறிப்பு ஆகியன தமிழருக்கு நடந்தது, நடக்கிறது. திராவிடம் பேசி ஆட்சிக்குவந்தோரும் இந்தியதேசியத்தின் பெயரால்தான்(இந்திய இறையாண்மை!) நம்மை அடக்குகிறார்கள்.

திராவிட இனங்களுக்கு மட்டும் ஒரே மொழி, பண்பாடு, உடை, உணவா இருக்கிறது என்றால் அடிப்படையில் ஒன்றாகவே இருக்கிறது, கலப்புகளை அனுமதித்ததால் அங்காங்கே சில விதயங்கள் மாறுபட்டிருக்கிறது. திராவிடத்தின் மூத்தகுடியான தமிழ்குடிக்குள் ஊடுறுவிய ஆரியத்தால்தான் தமிழர் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது. ஆரியம் உருவாக்கிய உட்பகையால் திராவிட இனங்கள் பிரிந்தது. ஒன்றாக இருந்த தமிழ்பேசிய‌திராவிடர்கள் பிற இன திராவிடனாரர்கள். ஆரிய சூழ்ச்சியால் நம்மை ஆண்டார்கள். மன்னர் காலத்திலிருந்து மக்களாட்சிவரை நம்மை ஆண்ட‌பிற இனத்தவருக்கு அணுக்கமாக இருப்பது ஆரியமே. சமுதாய நிலையில் கூட இவர்கள் ஒன்றுபட்டுவிடக்கூடாதென சதி செய்து சாதியால் பிரித்தனர். இன்றும் கூட தமிழ் தவிர்த்த பிற திராவிட இனங்களுக்கே எப்போதும் ஆதரவாக‌ஆரிய இந்திய அரசும், தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் ஆரிய சக்திகளும் உள்ளன. இதன்படி பார்த்தால் இப்போது பலர் கூறும் 'கன்னடர்' ஆன‌பெரியாருக்கு ஆரியத்தை எதிர்க்கும் தேவை தமிழர் நிலைகண்டு ஏற்பட்டது. மொழி கலப்பிற்குட்பட்டது. கலப்புமிகின் அழியக்கூடியது. எனவேதான் திராவிட 'இனத்தை' முன் வைத்தார் பெரியார். திராவிடம் என்பது இனம். இந்திய 'தேசியம்' மாதிரி கருதுபொருள் இல்லை!. (ஒரு உதாரணம், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு இந்தியாவை சீனாக்காரன் பிடித்து ஒன்றிணைந்த சீனாவாக்கினால் சீன தேசியம் தான் இந்தியாவிற்கு. ஆனால் இனம் வேறுதானே?). எளிதில் அழியக்கூடிய மொழி, தேசியம் ஆகியவற்றை புறந்தள்ளி இனத்தை முன்னிறுத்தினார் பெரியார். ஆரியத்திற்கு மாற்றாக திராவிடம் என்று அவர் சொன்னபோது ஆரிய அடிமைத்தனத்தால் மொழி பேர‌ளவு சிதையாமல் (சிதைந்தயும் ஓரளவு மீட்டுவிட்டோம், இனி இணையத்தமிழில்தான் விழிப்புடன் இருக்கவேண்டும்), பண்பாடு சிதையாமல் திராவிடத்தில் எஞ்சியிருந்த ஒரே இனம் தமிழனம். எனவே பெரியார் கூறிய திராவிட இனமும் தமிழினமே. ஏதோ அண்ணா கூறியதை போகிற போக்கில் பெரியார் ஏற்றுக்கொண்டாற்போல் பெரியாரை சிலர் அவமதிப்பது கண்டனத்திற்குரியது. திராவிடர்கழகத்தின் முக்கிய‌காரணமே தீண்டாமை ஒழிப்புதான். காலகாலமாக, ஏன் சாவதற்கு சில நாள் முன்புகூட தீண்டாமையை ஒழித்துக்கட்டச் சொன்னவரை, ஆதிமக்களுக்காக அவர் குரல்கொடுக்கவில்லை, இடைநிலை உயர்சாதியினருக்கு மட்டும்தான் குரல்கொடுத்தார் என்று சொல்வது எவ்வளவு அயோக்கியத்தனம். அதிகம் தீண்டாமைகொடுமையை அனுபவித்த சாதி எதுவோ அதற்காகத்தானே பேசினார். வரும்காலங்களில் அவர் கூட்டங்களுக்கு வந்தவர்கள் அனைவரும் இடைநிலை உயர்சாதியினர்தான் என்பார்களோ என்னமோ?. மற்றொரு குற்றச்சாட்டு, பெரியார் மண் அல்லாத உத்தரபிரதேசத்தில் மாயாவதி முதல்வராக வரமுடிந்தது என்பது. அந்த மாயாவதியே யாருக்கு சிலை வைக்கமுயன்றார் என்பதும், உத்திர பிரதேச அரசு அலுவலகங்களில் யார் படம் மாட்டியிருந்தது என்பதும் அதற்கு பார்ப்பனர்கள் எப்படி முட்டுக்கட்டை போட்டார்கள் என்பதும் தலித் மக்களுக்கு தெரியாத ஒன்றல்ல. தமிழ் நாட்டில் முதல் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த இளைஞர் சட்டமன்றத்தில் நுழைந்தது பெரியாரால்தான். இன்று பத்திரிக்கைகள் பெரியாரை சரியாக அறியாத தற்குறிகளையே அரசியல் அரங்கில் முன்நிறுத்துகின்றன. வாழும்வரை விமர்சனதிற்கு அஞ்சா, தன் உழைப்பு முழுவதும் தந்து தமிழ் மக்களின் நலன் ஒன்றை மட்டுமே மையமாககொண்ட அந்தத்தலைவனை தலைகீழாக நின்றாலும் தமிழரிடம் இருந்து பிரித்துவிடமுடியாது. ஆக்கப்பூர்வமான எழுத்தாளர்கள்கூட பெரியாரைப் பற்றி மேலோட்டமாக ஏதாவது எழுதிவிட்டு செல்வதும். பிழைப்புவாத எழுத்தாளர்கள் அவர்கள் கதையில் வரும் நம்பூதிரி கிழவன்கள் மாதிரி ஒன்றும் ஆழமாக அறிந்துகொள்ளாமல் பிதற்றுவதும் ந‌ம்மண்ணில் மட்டுமே நடக்ககூடியவை.

இனத்தில் கலப்பிருக்காதா? எனக் கேட்டால், அது இனவுணர்வு இருக்கும்போது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. திட்டமிட்டு, அதிகாரத்தின் மீது மட்டுமே பெரிய அளவில் இனக்கலப்பு நிகழமுடியும். திராவிடத்தை கருதுபொருளாக மாற்ற ஆரியம் காலகாலமாக கொண்டிருந்த கனவை, இன்று தமிழர்களே முன்வந்து நிறைவேற்றுவதால் ஆர்ப்பரிக்கிறது பார்பனியம். தனித் தமிழ்நாடு என்ற நம் பாட்டன்களின் கனவை தமிழ் தீவிரவாதமாக சித்தரித்து, "இந்தியதேசிய"த்தை ஒவ்வொரு தமிழனுக்கும் காதழுக்கு போக போதித்தது தமிழ்நாட்டில் பார்ப்பன பத்திரிக்கைகள். நேருவிடம் கோள்சொல்லி தமிழ் நிலக் கனவை கருவில் அழித்தனர். அன்று தமிழீழம் என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன் சிங்களனைவிட துடித்தனர். இன்று புலம்பெயர் தமிழர்களால் கிடைக்கும் நலன் சில இதழ்களை நமக்கு ஆதரவாக எழுதவைக்கிறது. இது உண்மையில் தமிழனுக்கான ஆதரவா? திராவிடத்தை ஒரு கை பார்க்க கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவவிடாத ஆர்ப்பரிப்பா?. மீண்டும் பார்ப்பன ஆட்சி வரவேண்டும் என்ற துடிப்பா? திராவிடத்தை நீக்கிவிட்டால் எஞ்சியிருப்பது சாதித்தமிழந்தானே, திராவிட சாயமில்லாத, ஆதிக்க மனோபாவதிற்கு அடிமையான தமிழனை ஏமாற்றுவது மிக, மிக எளிது என்பதால் ஏற்பட்ட மாற்றமா?. ஆனால் இன்னும் ஆங்கில நாளிதழ் மேதாவிகள் சிங்களனுக்கு பங்காளிகள்தான். எப்போதுமே ஆதரவாக‌சிலரும், எதிராக சிலரும் என மக்களை குழப்பி, ஒற்றுமை குன்றாமல் இருப்பது நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது. பெரியாருக்குப்பிறகு, பத்து ஆண்டுகள் ஆரியம் திராவிடனை ஆண்டிருந்தாலும், இன்று இருக்கும் திராவிடத் தலைவனை சுற்றி இருப்பது அத்தனையும் ஆரியம் என்றாலும், அது ஓரினமாகத்தான் இருக்கிறது "ஆரியம் ஒரு கற்பிதம்" என அறிவிக்காமல்.
இவையெல்லாம் கருத்தில் கொள்ளாமல் தமிழர்களில் யார் எந்த இயக்கம் நடத்தினாலும், பாட்டன் ஆதித்த கரிகாலனின் முடிவை அடிக்கடி எண்ணிப்பார்த்துக்கொள்ளுதல் நலம்!!.

மானமும் அறிவும் மனிதருக்கு அழகு என, அரசியலில் நாம் அடுத்த கட்டதிற்கு வந்துவிட்டோம். கொத்துகொத்தாக எம் மக்கள் மடிந்து விழுந்தபோது குரல்கொடுக்காதவனை, இங்கு நமது வாழ்வாதரங்களை கொள்ளைகொண்டும், ஈழத்தில் எதிரிக்கு துணைபோன அண்டையூரானை எப்படி இன்னும் இனம் காணாமலிருப்பது?. ஒவ்வொருவனும் ஒரு காரணமும்மில்லாமல் எங்களை எதிரியாய் பாவிக்கும்போது, தென் மாநிலங்கள் இணைந்து மீண்டுமொரு சக்தியாய் எழவே முடியாது எனத்தெரிந்தும் மாநில உட்குழப்பங்களையும், மாநிலங்களுக்கிடையே உள்ள பகைகளையும் முடிவின்றி பார்த்துக்கொள்ளும் வட சூழ்ச்சியறியாது பகைபாராட்டுபவனை கடந்துவந்து, தமிழனாய் நம் உண்மை சொந்தங்களை ஒன்றிணைத்து கொள்வது மட்டுமே முடிவானதாக இருக்கமுடியும். 'நாம் தமிழர்' என்பது மட்டும்தான் தற்போது இவ்வளவு இழப்பிற்கு பின் தமிழனத்தின் உணர்வாக இருக்கிறது. “அறிவில் அய்யாவையும் ஆற்றலில் அண்ணனை’யும் வழியாககொண்டு ஒரு இயக்கம், பாகுபாடில்லா தமிழர் நலன் என்ற ஒரே நோக்கில் செயல்படும் இயக்கமும் அதன் அரசியல் அதிகாரமுமே நம் இலக்கு.

இங்கு எடுத்திருப்பது மக்களுக்கு மிகப் புதுமையான அரசியல் தத்துவம் அல்ல. ஏற்கனவே இருந்த தமிழ் தேசியம்தான். தமிழகத்தில் தமிழ்தேசியத்தை, அதன் மீதான விமர்சனங்களை உள்வாங்கிக்கொள்ளாமல் அலட்சியப்படுத்தமுடியாது.
தமிழ் தேசியவாதிகள் மீது சிலர் (தமிழகத்தில்) வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளை ஏன் தமிழ் தேசியத்தின் மீது பயம் கொண்டோரின் வாதங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவே வேண்டும். சாதியாதிக்கம், பெண்ணடிமைத்தனம் அனைத்தும் ஆரம்பகால தமிழ் தேசியத்தில் இருந்ததுதான். கீழ் மக்கள் என்ற சொற் பயன்பாடு நம் இலக்கியங்களிலும், தையல் சொல் கேளீர், துடியாப் பெண்டீர் மடியில் நெருப்பு என்றெல்லாம் நம்ம தமிழ் கிழவியே எழுதி வைத்ததுதான். பெண்ணைப்பற்றி எழுதிய அவ்வையையே உருவாக்கியது தமிழ்சமூகம்தானே? ஆழ்ந்துபார்த்தோமானால், இன்று சமுதாயத்தில் நிலவி வருவது வேறு அவர்கள் சொல்லிச் சென்றது வேறாகத்தான் உள்ளது. ஒவ்வொரு நிலத்திலும் (ஐவகை நிலங்கள்) இன்று சமுதாயத்தில் உயர்வாக உள்ள சாதிகள் (தொழில்கள்) கீழாக இருப்பதை காணலாம். பழந்தமிழ் சமூகம் தொழிற் அடிப்படையிலானது. சாதியவாத தமிழனைக் கொண்டும், ஆதிக்க உணர்வுடைய சிலர் தனித் தமிழ் பற்றாளராக இருந்தது கொண்டும், தனித் தமிழ் பேசிக்கொண்டு காங்கிரசுக்கு ஒத்து ஊதியவ‌ர்களைக் கொண்டும், இன்று காங்கிரசு, நாளை திராவிடக்கட்சிகள் அதற்கடுத்த நாள் தமிழ்தேசியவாதி என உருமாறியவர்களை கண்டும், தமிழ் தேசியவாதிகளைப் பற்றிய வெகுசன ஊடக கட்டமைப்புகளை கொண்டும் அவர்களை அணுகுவதே இத்தகைய அச்சங்களுக்கு காரணம். தமிழ்தேசியவாதிகளுக்கும் திண்ணியத்தில் கொடுமை செய்த சாதிவெறியனுக்கும் என்ன தொடர்பு? பாப்பாபட்டி கீரிப்பட்டியில் தமிழ்தேசியம் பற்றித் தெரிந்த ஆதிக்கசாதியினர் எத்தனை பேர்? முன்பொரு காலத்தில் பக்தியும், சாதியுணர்வையும் கொண்டவர்கள் தமிழ்பற்றாளாராக இருந்ததை நான் மறுக்கவில்லை (இன்னைக்கும் இருக்காங்கதான் நெல்லை கண்ணன்கள், இவர்களுக்காக தமிழ்தேசியமே குற்றமாகிவிடுமா?). வீரமும், அன்புமே பண்புகளாக கொண்ட சமூகத்தில், மொழியில் பக்தியும், சாதியும் வந்ததற்கு காரணமானவர்கள் யார்? சுயமரியாதை இயக்கம் துவங்கியதற்கு பின், மக்களுக்காக உழைத்த, எவ்வித பயனையும் தமிழை முன்னிறுத்தி அடையாத தூய தமிழ் தேசியவாதிகளையும் ஆதிக்கவாதிகளுடன் சேர்க்கமுடியுமா என்பதை சிந்திக்கவேண்டும்.

'ஓய்ந்திடல் இல்லை என் உள்ளமும் உணர்வும், உயிர்செறிவும்
தேய்ந்திடல் இல்லை என் விரல்களும் தாளும்! திரிந்தலைந்து சாய்ந்திடல் இல்லை என் உடலும், எனவே சலிப்பிலனாய் மாய்ந்திடல்வரையும் உழைப்பேன், உரைப்பேன் மக்களுக்கே!'

என தன்னை கேட்கும் காதுகள் குறைவுதானென்றாலும் உழைத்துக்கொண்டிருந்த அவர்களின் குன்றா மக்கள்பற்றை மறுக்கமுடியாது. சாதியில்லா ஒருதமிழ்குடியே அவர்கள் கனவாக இருந்தது. தமிழ் நில மீட்பும், தமிழ் இன மீட்சியும், தமிழ‌ர் ஆட்சியுமே கொள்கைகளாக இருந்தன. திராவிட ஓட்டு அரசியல் கட்சிகள் சாதியத்தை சார்ந்தே இயங்குகின்றன என்பதையும் இங்கு சொல்லவேண்டும். ஈழத்தை வைத்து அரசியல் கட்சிகள் சித்துவிளையாட்டு நடத்தியபோது எப்போதும் ஈழமக்களை கருத்தில்கொண்டு எழுதிவந்தவை தமிழ் தேசிய தாளிகைகள்தான். ஆனாலும் அப்படி விடாப்பிடி தமிழ்பற்றாளர்கள் காலத்தில் தான் தெலுங்கு மலையாளம், கன்னடம் எல்லாம் தமிழனை ஆண்டது. நாம் பிளவுபட்டு நின்றதால் தமிழரின் ஆட்சியதிகாரம் பற்றிய கனவுகளுடன் நம்மை உணர்வுபடுத்தல் மட்டுமே அவர்களால் இயன்றது. இந்தி திணிப்பு தமிழ் (தேசிய) ஒருங்கிணைப்பை சாதித்தது. ஈழப்போர் அதை மாற்றுருவாக்கம் செய்திருக்கிறது. தொடர்ந்து போராட்டங்கள், தமிழருக்கெதிரான எவற்றையும் கூர்மையாக உணர்ந்து எதிர்கிறார்கள் இன்று தமிழுணர்வாளர்கள். யாரோ பிழைக்க கட்சியின் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்த நம்மை நிறுத்தி சிந்திக்கச்செய்திருக்கிறது ஈழப்போரில் நம் கையறுநிலையும், துரோகத்தின் அமைதியும். கொல்லப்படும் மீனவர்களையும், ஆளுங்கட்சியின் அறிக்கை, தீர்மான நாடகங்களைப் பார்க்கும்போது ஆடுகள‌ம் படத்தில் அந்த பையன் கடைசியில் கேட்பானே, "எம்மேல அவ்வளவு வெறுப்பாண்ணே உங்களுக்கு?" அப்படித்தான் கேட்கத்தோன்றுகிறது.

எம்.ஜி.யார், செயலலிதா ஈழப்பங்களிப்புகள் அடுத்து தொடரும்...