Friday, December 30, 2005

**இளங்கன்று**



மனிதனின் மொத்த வாழ்க்கையிலும்., அவன் அவனைத் தீர்மானிக்கும் இடம் அவனது பதின்ம வயது. ஒரு இளைஞனோ, இளைய பெண்ணோ தன்னையுணர்ந்து கொள்வதும், வழி மாறி தடுமாறுவதும் இப்பருவத்தில்தான். உறவைத் தள்ளி நட்பை அருகிழுத்து ஒரு உலகம் செய்து, அதனுள் அழுவதும், சிரிப்பதும், குதிப்பதும், கொதிப்பதுமான பருவம். இப்பயெல்லாம் சொல்லியடிக்கிற 'கில்லி' க பெருகிப் போச்சுக. நம்மெல்லாம் மெதுவாப் படிச்சு, முடிச்சு 22 வயசில வேலைக்குப் போகலாமா இல்ல யாரையாவது திருமணம் செய்து வேலை வாங்கலாமா என யோசித்துக் கொண்டிருந்தோம் அப்போது., இப்ப முடிச்சவுடனே ஏதாவது ஒரு நட்டின் தூதரக வாசல்லதான் நிக்குதுக., மேற்படிப்புக்காகவோ., வேலை பார்க்கவோ. +2 படிக்கும் சமயந்தான் எனக்கெல்லாம் +2 ல நல்ல மார்க் எடுத்தா பொறியியலும் மருத்துவமும் படிக்கலாம் என்பது தெரியும்., இப்ப நாலாவது படிக்கிற பையன் சொல்றான் 12 ஆவது வரைக்கும் எனக்கு படிப்புதான் முதலில் என்று. தன் நோக்கத்தில் தெளிவு., அதன் பாதையில் உறுதியான பயணம் என திகைக்க வைக்கிறார்கள் சிலர்.

இவர்களை நெருங்கிப் பார்த்தால் அவர்களின் சோகமும் கண்ணிற்குத் தெரிகிறதுதான். கிரமத்திலிருந்து கல்லூரியில் சேர வரும் இளைஞன் ஒருவன் 'ஆங்கில வழி பள்ளிக் கல்வி' நம்மால் பெறமுடியவில்லையே என நினைக்கிறான். அம்மா, அப்பாவின் ஊக்குவிப்பில்லாமல் கல்வியில் நினைத்த இடத்தை அடைய முடியாத இளைஞர்கள் ஏராளம். எத்தனை இளஞர்களை கல்லூரியில் சேர்க்க அவர்களது பொற்றோர்கள் உடன் வருகின்றனர்?. பெண்களின் கதை வேறு. ஒரு டி.எஸ்.பியின் மகன் தனக்கு வேண்டிய கோர்ஸ்ஸை எடுக்க ((அவனுடைய மதிப்பெண்ணிற்கு கிடைத்தது 'தாவரவியல்'., அவனுக்கோ பொறியியல் படிக்க வேண்டுமென்பதே ஆசை) தன் அப்பாவை கல்லூரிக்கு அழைத்தான்., வாசல் வரை வந்தவர் பின்பு என்ன நினைத்தாரோ "போயி எதுலயாவது சேர்ந்து படிடா!"ன்னு சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார். அந்தப் பையன் பின்பு 'காவல்துறை குடியிருப்பில்' குடியிருக்கும் அவனது அப்பாவிற்கு கீழே வேலைசெய்யும் 'இன்ஸ்பெக்டரிடம்' வரமுடியுமா? எனக் கேட்க., "அவர்., அட என்னா தம்பி., வா நான் சொல்றேன்னு கூப்பிட்டுப் போய் கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டார்.


வீட்டிற்கு வரும் தன் மகனின் நண்பர்களை எத்தனை பெற்றோர் அன்புடன் உபசரிப்பர்?., சி.பி.ஐ விசாரணை மாதிரி "நீ யாரு?"., "அவனோட எத்தனை வருசம் சேர்ந்து படிக்கிற?"., "சரி...இப்ப எதுக்கு வந்திருக்க" கேள்வி கேட்டு காயப்படுத்துபவர்களும் இருக்கிறார்கள்தானே?. நம்மூர்ல இளைஞன்னாலே அவன எதிரியாப் பாக்கிற அப்பாக்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள். என் பையன்னு பெருமையாக மற்றவர்கள் முன் சொன்னாலும்., "அய்யா., எங்க சுத்திட்டு வற்ரிக"ன்னு தனியே இருக்கும் போது எகத்தாளம்தான். குடும்பத்தின் ஆறுதல் எந்த வயதிலும் ஒருவனுக்குத் தேவை. அது நிறைய சிக்கல்களிலிருந்து அவனை மீட்டெடுக்கும். நம் இளைஞர்களுக்கு படிப்பென்பதைத் தாண்டி உலகம் கற்பிக்கப் படுவதில்லை. இங்கு வேலை செய்யும் பையன் ஒருவனிடம் தி.காவைப் பற்றி பேசினால்., அது என்ன? என்றான். குதிரைக்குக் கடிவாளம் போட்டதைப் போல் படிப்பென்ற ஒன்றைத் தவிர எதுவும் அவனுக்கு தேவையில்லை என்ற மனோபாவம் உள்ளது. அனுபவங்கள் அதுவாக வந்து மேலே மோதினால் மட்டுமே திரும்பிப் பார்க்கிறான்., இவனாக அதைத் தேடிச் செல்வதில்லை. இளைஞர்களை குறி வைத்து குட்டிச் சுவராக்க அரசியல், சினிமா, மதம் ('மத' கேன்வாஸே கல்லூரி மாணவர்களிடம்தான நடக்குது?), சாதி என ஆயிரம் உண்டு. இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி கெட்டாலும் கெட்டு, பட வேண்டியவற்றைப் பட்டு., வந்தவைகளை எடுத்து கொண்டு சத்தமில்லாமல் சாதிப்பவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.. கால் சதவீகித இளைஞர்களுக்கே குடும்பத்தின் ஊக்கம் கிடைக்கிறது. பெண்களுக்கோ கேட்கவே வேண்டியதில்லை. தவமாய்த் தவமிருந்து பெற்று ஆளாக்கும் பெற்றோர் எனக்கென்னவோ குறைவான அளவினராகவே தோன்றுகின்றனர். அதாவது தன் மகள், மகன் என்ற அடிப்படைப் பாசம் யாவர்க்குமிருக்கும். ஆனால் முழுமையாக தன் கவனம் முழுதும் பிள்ளைகள்பாற் திருப்பி அவனை வளர்க்கும் பெற்றோர்களைச் சொல்லுகிறேன். ஒரு அப்பா, அம்மா நினைத்தால் களிமண்ணைக் கூட சிலையாக்கிவிட முடியும். எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் அவர் நினைவு முழுவதும் பிள்ளைகள்தான். நான்கு பிள்ளைகள். நால்வரும் 'பொறியியல்' மற்றும் 'மருத்துவம்' தான் படித்தனர். நன்றாக படிக்காத பிள்ளைகளைக் கூட அவர்கள் மதிப்பெண்ணிற்கு பொறியியல் சேர்க்குமிடம் எதுவெனப் பார்த்து 'பெங்களூரில்' சேர்த்தார். மிகக்குறைந்த மதிப்பெண் எடுத்த மகனை ரஷ்யாவில் மருத்துவம் படிக்க வைத்தார். அவருடைய ஈடுபாடு அவரது பிள்ளைகளை எட்டாத உயரத்தில் உட்கார வைத்திருக்கிறது. படிப்பு மட்டும் முக்கியமல்ல., பெற்றோரின் ஈடுபாடு முக்கியம். அதேபோல் பெற்றோரால் ஒடுக்கி உக்கார வைக்கப்பட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

தன்முயற்சியால் முன்னேறிய இளைஞர்களே கவனிக்கப் பட வேண்டியவர்கள். எடுத்துக் காட்டுகளாக எடுத்துக் கொள்ளப் பட வேண்டியவர்கள். இதற்கு உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமென்றால் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கலாம். காதலில் சிக்கி, எஸ்.எம்.எஸில் வாழ்ந்து, தொலை பேசியில் மட்டுமே பேசி., தோல்வியில் அழுது குடித்து குட்டிச்சுவராகி ஒருநாள் எல்லாவற்றையும் தட்டி விட்டு பீனிக்ஸ் போல் உயர பறக்கும் சில இளைஞர்களைப் பார்க்குப் போது வியப்படக்க முடியவில்லை. எங்கள் அலுவலகத்தில்., ஒரு வேலைக்காய் வெளியே சென்று துன்பம் சந்தித்தவன் தொலை பேசி பிரச்சனையை சொல்ல ஆரம்பித்தால்., நான் சொல்லுவேன் 'ஏ., கடலுக்குப் போனேன்., புயல் அடிச்சுச்சு, கப்பல் கவுந்துச்சுன்னு சொல்லாதா... இப்ப கரையில இருக்கியா அத மட்டும்ஞ் சொல்லு'. இளைஞர்களின் கழிவிரக்கம் என்னால் சகிக்க முடியாத ஒன்று (பின்பு அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறினாலும்).

இளைய தலைமுறை யாரும் எப்படி வேண்டுமானாலும் வளைக்கத்தக்கதாய் இருக்கக்கூடாது. திரையொளியில் தலைவனைத் தேடுதல் தவறு :-)))). பெரியார் சொன்னதைப் போல், கண்ணில் காண்பதையெல்லாம் பற்றி., அது மறைந்தவுடன் கைவிடுதல் கூடாது. அறிவிற்கும், அனுபவத்திற்கும் கிடைக்கும் சந்தர்பத்தை ஆய்ந்து பார்த்து, பகுத்துணர்ந்து ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் நல்ல இளைஞன் ஒருவனால் வீடுயரும். வீடுயற நாடுயரும்.

**பெயர்வு**

பூமியே நகர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. பூமியின் நடுபகுதி வெப்பத்தால் பூமியின் அடுக்குகள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என்ற 'பீதி' கிளம்பியிருக்கிறது. அப்புறம் மனிதன் இடம் பெயர்வைப் பற்றி கேட்பானேன்?. மனிதனின் இடப்பெயர்வு என்பது எப்போது துவங்கியது?. கற்காலத்திலேயே துவங்கிவிட்டது. மனிதனின் வளர்ச்சி துவங்கியது 'சக்கரம்' கண்டுபடிக்கப் பட்டபோது எனச் சொல்லலாம். ஆனால் அதற்கு முன்பே கல்நடையாகவும், மிருகங்கள் மூதும் துவங்கிவிட்டது மனிதனின் பயணங்கள். நம்ம சாமிகளைப் பாருங்க ஆளுக்கொரு வாகனத்த 'ரிசர்வ்' பண்ணி வச்சிருக்கும். முதலில் மனிதன் தோன்றியது நமக்குத் தெரியும் ஆப்பிரிக்காவில். அதே ஆப்பிரிக்காவிலிருந்துதான் முதல் புலப் பெயர்வும் ஐரோப்பாவை நோக்கி நிகழ்ந்திருக்கிறது. இதற்கான காரணம் அறுதியிட்டுகூறப்படவில்லை.

முதல் முதலில் புலம் பெயர்தல் நிகழ்ந்தது., அல்லது ஒரு நாடு நிகழ அனுமதித்து., வேலையாட்கள் பற்றாக்குறையால். இப்ப நம்மையெல்லாம் ஏன் இங்க அனுமதித்து இருக்கிறார்கள்?., வேலை செய்யத்தானே?. H1 விசாவுக்கு ஏன் 6 வருடம் என நிர்ணயித்து இருக்கிறார்கள்?., அடிமைகளை 6 வருட ஒப்பந்தத்தில் வைத்திருந்ததாக பைபிளில் ஒரு குறிப்புள்ளதாம். எது எப்படியோ., உலகம் முழுவதிலும் 90 களின் மத்தியில் 145 மில்லியன் மக்கள் தங்கள் சொந்த நாடுகளை விட்டு வேறு நாடுகளில் குடியேறி இருப்பதாக ஒரு புள்ளி விவரம் சொல்லுகிறது.

இடப் பெயர்வு இன்றைய காலகட்டத்தில் மிக அவசியமான ஒன்றாகப் போய்விட்டது. கிராமங்களில் இருப்பவன் நகரங்களுக்கும், நகரத்தில் இருப்பவன் வெளிநாட்டிற்குமென (வெளிநாட்டில் இருப்பவன் வேறு கிரகத்திற்கு போக துடிக்கிறான்) நகரும் எல்லைகள் விரிவாகவே செல்கிறது.

நம்ம கரைக்குடிப் பக்கம் போயிப் பாத்தம்னா., ஒரு பெரிய அரண்மனை மாதிரி உள்ள வீட்டுல ஒரே ஒரு வயசான நடக்கச் சத்தில்லாத பாட்டிய உக்கார வச்சிட்டு எல்லாரும் பர்மா., மலேயா., சிங்கப்பூர்ன்னு போயிருவாங்க. வீட்டுல அந்தப் பக்கம் யாருக்கும் தெரியாம திருடன் ஒருவன் தனியா சமைச்சு, சாப்பிட்டு குடும்பம் நடத்திகிட்டு இருப்பான். அந்தப் பாட்டி இந்தக் கோடியில இரண்டே இரண்டு 'ரூம்'ல கட்டுச் செட்டா கூட்ட, பெருக்க, சமைக்கன்னு இருப்பாங்க. எப்பயாவது பாட்டிக்கு நடக்க சத்து வந்து இந்தக் கோடிக்கு வந்தாத்தான் தெரியும் திருடன் இருக்கிறது. இது மாதிரி ஒரு குடும்பம் புலம் பெயர்ந்து வயதானவர்களை தனித்து விடுவது இப்போது எங்கும் நடக்கிறது.

புலம் பெயர்வுக்கான காரணங்கள் எத்தனையோ., இயற்கை சீற்றங்கள்., பொருளாதாரத்தை உயர்த்திக் கொள்ள, மத, சாதி ரீதியான பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ள விரும்பாமல்., தற்போதுதான் இருக்கும் இடத்தின் நெருக்கடி காரணமாக அல்லது சும்மா ஒரு இடத்தின் (நாட்டின்) மீதுள்ள அபிமானத்தால். ஆனால் இது எல்லாவற்றையும் விட., மனிதன் தான் விரும்பாமல் ஒரிடத்தை விட்டு நகர்கிறான் என்றால் அது போரால்தான். இலங்கை., இஸ்ரேல், பாலஸ்தீன், ஆப்பிரிக்கா(சிவில் வாரின் போது) இப்படி பல நாடுகளில் இடப்பெயர்வு பெரும்பான்மையாக போரால் விழைந்தது. எல்லைகளை நிர்ணயித்துக் கொள்ளும் பொருட்டு அல்லது அரசியல் காரணங்களுக்காவும் (இந்தியாவிலிருந்து பாஹிஸ்தான், பங்களாதேசிற்கு பெயர்ந்தவர்கள் (கூட்டமாக பெயர்தல்) இவ்வகையினர்) இது நேர்கிறது.. இங்கு அமெரிக்காவில் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஐரோப்பாவிலிருந்து பெயர்ந்தவர்களும் அவர்களது வாரிசுகளுமே அதிகம். இந்நாட்டைச் சார்ந்த நேட்டிவ் அமெரிக்கன்ஸ் மிகக் குறைவு. முதன் முதலில் 1600ல் ஐரோப்பியர்கள் இங்கு வந்து குடியேறினர். நம் ஊரிலும் சங்க காலத்திலேயே பொருள் ஈட்டும் பொருட்டோ அல்லது போரின் பொருட்டோ பெயர்ந்திருப்பதை இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன. புலம் பெயர்தல் என்ற வார்த்தையே நடைமுறையில் இருந்திருக்கிறது.

---- கொடுங் கோல் கோவலர்
ஏறுடை இன நிரை வேறு புலம் பரப்பி,
புலம் பெயர் புலம்பொடு கலங்கி, கோடல் - நக்கீரனார், நெடுநல் வாடை

இப்பப் பாருங்க உலகம் முழுவதும் நம்மாட்கள் நிரம்பி இருக்கிறார்கள். ஒரு காலத்துல சென்னையில 'போலீஸ்' வேலை கிடைச்ச மகன அனுப்புவதற்கு ஒரு அம்மா நாலு நாளா அழுதுகிட்டு இருந்துச்சு., அவனும் அழுகையப் பார்த்து பயந்து எங்கேயும் போகாம வீட்டுலேயே தண்டால் எடுக்கிறது., தாண்டிக் குதிக்கிறதுன்னு இருந்து இப்ப 40 வயசாகிப் போச்சு. இப்பவும் அவங்க அம்மா அழுகுறாங்க எங்கையாவது வேலை கிடைச்சுப் போக மாட்டானான்னு. ஆனா நேபளத்திலேயிருந்து கம்பளிப் போர்வைகளையும்., ஸ்வெட்டவர்களையும் சுமந்து வந்து எவ்வித தயக்கமுமில்லாமல் மொழி தெரியாத ஊரில் வியாபரம் செய்கிறார்கள் இல்லையா?. ஆனா இப்ப நம்மூரில் நிலைமை மாறி விட்டது., வீட்டுக்கு ஒருவர் வெளிநாட்டில் இருக்கிறார்கள். கிரமங்களிலிருந்து அருகில் உள்ள நகரங்களுக்குப் பெயர்தல் என்பது பின்பு நேராக 'சென்னை' என்றானது. இப்போது நேராக வெளிநாடுதான். புதுக்கோட்டை, பட்டுக் கோட்டை, அறந்தாங்கி, மைலாடுதுறை போன்ற ஊர்களில் இருந்து அதிகம் அரபு நாடுகளுக்கும், சிங்கப்பூருக்கும் பெயர்ந்திருக்கிறார்கள்.

புலம் பெயர்ந்தவர்கள் தங்களுடன் தன் நாகரீகம், பண்பாடு, கலை ஆகியவற்றை உடன் எடுத்துச் செல்கின்றனர். தங்களுடைய மொழியை., மதத்தை, பாரம்பரியத்தை அடுத்த நாட்டினர் அறியத் தருகின்றனர். பின்பு மெல்ல தான் இருக்குமிடத்து இயல்புகளை தன்னில் பதித்து வாழ்கின்றனர். ஆனால் இளைய தலைமுறை?. தன் அடையாளம் தெரியாமல் இரு வேறு கலாச்சாரங்களுக்கிடையில் சமன் செய்யமுடியாமல் தடுமாறுவதும்., பின்பு தன்னைக் கவர்ந்தவற்றை (பெரும்பாலும் அந்நியக் கலச்சாரம்) பின்பற்றியும் செல்கின்றனர். கொத்தடிமைகள் போல் அந்நிய நாட்டிற்கு குறைந்த ஊதியத்தில் உழைத்தல்., இருக்கும் இடம் ஒட்டாது தவித்தல், குடும்பத்தைப் பிரிதல் (சட்ட விரோத குடியேறியாக இருந்தால் தன் மனைவி, மக்களையே), நண்பர்கள் பிரிவு, செழிப்பானவர்களானாலும் தன் வாரிசுகள் நிலை கண்டு கலங்கல் என ஒவ்வொரு புலம்பெயர்ந்த உள்ளமும் ஏதாவது ஒரு சிறு சோகத்தை தன்னுள் சுமந்துதான் வாழ்கின்றது.