Thursday, November 24, 2005

அஞ்சலி

மொத்தக் கட்டுரை இங்கே : http://www.charuonline.com/kp172.html

கிர்கிஸ்தான் என்ற தேசத்தில் அஸ்க்கர் அக்காயேவ் என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு எழுத்தாளர் இறந்து போனார் என்ற செய்தியைப் பத்திரிக்கையில் படிக்கும்போது எப்படி உணர்வேனோ அந்த அளவில்தான் சுராவின் மரணம் என்னுள் பதிந்தது.

என்னை அவரிடம் இருந்து தூர விரட்டியது மனித உறவுகளில் அவருக்கு இருந்த 'வர்த்தக' அணுகுமுறை.

சுராவைப் போன்ற ஒரு பலஹீனமான எழுத்தாளரை தங்கள் ஆதர்ஸமாகக் கொண்ட எழுத்தாளர்கள் எப்படி ஒரு காத்திரமான படைப்பை உருவாக்க முடியும்?.

சுந்திர ராமசாமியின் மரணத்தினால் பதற்றமுறாத நான், தமிழ் எழுத்தாளர்கள் அவரது மரணத்தை எதிர்கொண்ட விதத்தைக் கண்டு மிகுந்த பதற்றமடைந்தேன்.

உண்மையில் சுராவின் மரணம் ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம் வெளிவந்தபோதே நிகழ்ந்துவிட்டது. ஜெயமோகனின் பூதாகரமான காபாலிகச் செயல்பாடுகள் சுரா போன்ற British Gentleman ஐ நிலை குலையச் செய்து விட்டன.

ஒரு கட்டத்தில் மம்மி தனது பூதாகரமான வாயைத் திறக்கும் போது லட்சக்கணக்கான தேனீக்கள் அதன் வாயிலிருந்து புறப்பட்டு வரும். ஜெயமோகனுக்குச் சொற்கள்.
மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு... பின் நவீனத்துவ சாக்கைடைகளுக்குள் நுழைந்தால்... இப்படிப் பட்ட பூக்களையும் பார்க்கலாம் போல. ஆனால்... சாருவின் அடிமட்ட மக்களுக்கான குரல் எப்போதும் தெளிவாகவே ஒலிக்கிறது, அவர் பார்க் ஷெரட்டனில் (டீக்கடயாமப்பா...!) தண்ணியடித்தாலும்.
ஜெயமோகனின் அஞ்சலி இங்கே : http://www.thinnai.com/ar1118052.html
"இந்த லாப்டர் இன நாய்கள் இயற்கையிலே அற்புதமான படைப்பு. மனிதனின் மன நிலைகளை இத்தனை நுட்பமாக உள் வாங்கிக் கொள்ளக் கூடிய, ஊணர்வு ரீதியாக இத்தனை ஆழமாக நம்முடன் இணையக் கூடிய இன்னொரு உயிர் பூமியில் இல்லை. கரடி போன்ற கரிய உடலும், ஒளிரும் மனிதக் கண்களுமாக அது உள்ளே வந்து வாலாட்டி....."

இரண்டு நாட்கள்... இழப்பில் பாதிக்கப் பட்டு தூங்காத ஆள்., இவ்வளவு இழப்பிலும் ஒரு நாயைப் பார்த்து., அதன் உருவத்தை, பிரியத்தை நினைத்து புலாங்கிதம் அடைய முடியுமென்றால் அது எழுத்தாளன் என்ற சிறப்பு பிறவிக்கு மட்டுமே முடியும். உன்னை மாதிரி மரணத்தை கேலி செய்யும் மண்டால் இது முடியுமா? என்று என் மனசாட்சி வேறு என்னைக் கொல்கிறது.
சரி., இதைப் போல எங்கள் ஊருக்குப் பக்கத்தில் ஒருவர் இறந்த போது. கதறித் துடித்து அழுத ஒருவரைப் பார்த்து (இறந்தவருக்கு கடன், கிடன் கொடுத்திருப்பாரோ?) இவ்வளவு அழுகின்றாரே என நினைத்து., அவர் கொஞ்சம் ஆசுவாசமானபின்., சரி... விடுங்க... அவர் இன்னைக்கு ... நம்ம நாளைக்கு... என என் தத்துவத்தை ஆரம்பித்த போது சொன்னார்., "எப்படியோ போக இருந்தவன கரையேத்தி விட்டாரு., சொந்தமில்ல... பந்தமில்ல... பொட்டிக் கடை வையிடான்னு வழிகாட்டி வாழ வச்சவருன்னு மீண்டும் அழ ஆரம்பித்தார். வெறும் வாய் வார்த்தை தந்த வாழ்க்கை. தூக்கி விட்டவர்கள் போனதும் சூட்டோடு புத்தகம் எழுதி காசு பார்க்கும் புத்திசாலித் தனமில்லா, உண்மையான நேசமும், பாசமும் இன்னும் சாகாமல்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அது தாளில் 'மை' ஊற்றி அச்சடிக்கப் பட்டு அல்ல.