Friday, September 30, 2005

பெய்யெனப் பெய்யும் மழை

தமிழ் கடலில் இன்று பல இலக்கிய வடிவங்கள் அழிந்து போய் 'பாரதி' விட்டுச் சென்ற புதுக் கவிதை ஒன்று மட்டுமே பெரும்பான்மையாக எழுதப் பட்டு வருகிறது. மிக அரிதாகவே மரபுக் கவிதைகள் வருகின்றன. புறமும், அகமும் எப்படியோ வேறுபட்ட வடிவங்களில் திரையிசைப் பாடல்கள் மூலம் அவ்வப்போது கிடைக்கின்றது. ஆனால் ஆற்றுப் பாடல்கள், கலம்பகம், பிள்ளைத்தமிழ், தூது போன்ற அழகிய இலக்கிய வடிவங்கள் மறைந்தே போய்விட்டது எனலாம். அக்காலத்தில் உரைநடை வடிவமில்லை., புதுக்கவிதை வடிவமில்லை. இன்று தூது போன்றவை உரை நடையில் மட்டுமே காணக் கிடைக்கின்றன. கலம்பகம் என்ற இலக்கிய வடிவத்தில் முதல் நூல், மூன்றாம் நந்திவர்மன் மேல் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பாடப்பட்ட நந்திக் கலம்பகம்., இந்த நூலைப் பாடி முடிக்கும் போது, நந்திவர்மன் மாண்டான் என்ற தகலும் உண்டு., நந்தி கலம்பகத்தால் மாண்ட கதை நாடறியும் என்று ஒரு குறிப்புண்டு. சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி மூன்றும் உடலுக்கு நலம் பயப்பதைப் போல் உள்ள நலம் பேணும் மும்மூன்று மருந்துகளை (நன்நடத்தைகள்) பற்றிய குறிப்பாக உள்ள திரிகடுகத்தைப் படித்த போது., அதில் என்னைக் கவர்ந்தவற்றை இங்கு தருகின்றேன். திரிகடுகத்தை எழுதியவர் ஆதனார்.

உலகில் கடுகம் உடலின் நோய் மாற்றும்;
அலகு இல் அக நோய் அகற்றும் - நிலை கொள்
திரிகடுகம் என்னும் திகழ் தமிழ்ச் சங்கம்
மருவு நல்லாதன் மருந்து.

(கடுகங்கள் உடல் நோயை மாற்றுவதைப் போல., உள்ள(மனம்) நோய் நீக்கும் நிலையான வழிகளை திரிகடுகம் என்ற பெயரில் நல்லாதனார் வழங்கும் மருந்துகள்.).
இல்லார்க்கு ஒன்று ஈயும் உடைமையும்,
இவ் உலகின்நில்லாமை உள்ளும் நெறிப்பாடும்,
எவ் உயிர்க்கும்துன்புறுவ செய்யாத தூய்மையும், - இம் மூன்றும்
நன்று அறியும் மாந்தர்க்கு உள.
(68வது பாடல்)

முறை செய்யான் பெற்ற தலைமையும்,
நெஞ்சின்நிறை இல்லான் கொண்ட தவமும்,
நிறை ஒழுக்கம்தேற்றாதான் பெற்ற வனப்பும், - இவை மூன்றும்
தூற்றின்கண் தூவிய வித்து.
(68வது பாடல்)

கொண்டான் குறிப்பு அறிவாள் பெண்டாட்டி;
கொண்டனசெய் வகை செய்வான் தவசி; கொடிது ஒரீஇ,
நல்லவை செய்வான் அரசன்; - இவர் மூவர்,
'பெய்' எனப் பெய்யும் மழை.
(96 வது பாடல்)

Tuesday, September 27, 2005

பிறர் மனம் புகா....

தங்கர், குஷ்பு, கற்பு இதெல்லாம் பத்தி நம்ம கருத்து சொல்றதுக்கு என்னா இருக்கு?., அப்புறம் ஏன் இந்தப் பதிவுன்னு கேட்கிறிங்களா?., எனக்கு குஷ்பு சொன்னதவிட கடந்த 3 நாட்களாக நம்ம வலைப்பதிவு நண்பர்கள், தோழிகள் எழுதுவதுதான் பெருத்த அதிர்ச்சியாய் இருக்கிறது. பலர் குஷ்புவுக்கு ஆதரவாய் எழுதியிருந்தார்கள். தங்கர் பிரச்சனையில் குஷ்புவின் அதீத கொந்தளிப்பு... இப்படிப்பட்ட அரசியலில் முடிந்திருக்கின்றது. இதைப் பற்றிய கருத்தென்று ஒரு மண்ணும் எனக்குக் கிடையாது. ஆனால் குஷ்பு கூறியிருப்பதை மெய்ப்பிக்கும் விதம் பல சகோதரர்கள் 'கற்பென்ற' ஒன்றில்லை என எழுதியிருக்கிறீர்கள். கற்பை நான் கண்ணில் கண்டதில்லை கடவுளைப் போல... உங்களில் எத்தனை பேர் நீங்கள் கூறியதன் பொருள் புரிந்து உண்மையாக எழுதியிருக்கிறீர்கள்?. உங்கள் வாழ்க்கையென்று வரும் போது எத்தனை பேர் 'கற்பென்பதை' மனதால் ஒதுக்குவீர்கள்?.

பேருந்தில் ஏறிவிட்டாலே போய்விடுகிறது... காலத்தின் வளர்ச்சி... முற்போக்கு எண்ணம்...கண்ணகி., மாதவி... எல்லாம் சரிதான். நமது சமுகத்தில் சிறிய குழைந்தைக்குகூட வன்முறை நிகழ்கின்றது. எங்கில்லை அத்துமீறல்கள்? அச்சங்களில் ஆரம்பித்து... ஆண்டவன் மடாலயத்தில் கூட நடக்கின்றது. ஒரு பெண்ணை முடக்க குற்றமுள்ள ஆண்கள் கையிலெடுப்பது 'கற்பென்ற' ஒரு கல். இதை எறிந்தால் போதும் சுருண்டு விழாத பெண்ணே இல்லை. அதற்காக?. இதை போலியாக ஏன் பொதுமைப் படுத்துகிறீர்கள்?.

சென்னை 'டிஸ்கோ'களில் ஆடும் பெண்கள் என்ன அனைத்துப் பெண்களுக்குமான அடையாளமா?., குஷ்பு சொன்னதை ஆமோதிப்பவர்கள்., தவறு செய்பவர்களை அங்கிகரீக்கின்றீர்கள். படித்த ஆண்கள் கற்பை பொருட்படுத்தவில்லை என்பது உண்மையாகிவிட்டால் கள்ளப் பேச்சில் உள்ளம் மயக்கும் கயவர்களுக்கு சாதகமல்லவா செய்கின்றீர்கள்?. ஏற்கனவே நீங்கள் எல்லாம் கூறியது போல் கற்பை போலியாகப் போர்த்திக் கொண்டிருக்கும் சமூகத்திற்கு குளிர் விட்டல்லவா போய்விடும்?. தாயைப் போற்றிக் கொண்டிருக்கும்... ஒருபுறம் மனைவியை சந்தேகப் பேய்பிடித்து அடித்து கொண்டிருக்கும்., சமூகம் என்றால் நாலும் இருக்கும். நல்லதை பொதுமைப் படுத்துங்கள். வறுமைக்குத் தன்னைக் கொடுக்கும் சகோதரி., விபத்தில் சிக்கிய சகோதரிகள் குற்றவுணர்வு கொள்வது அவசியம் அல்ல. கயவனை கணவன் எனக் கொண்டவர்கள் மீண்டு வர கைகொடுங்கள் வணங்குவேன். தெரிந்தே சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டு... பெண்ணுரிமை பேசுவதால்... பெண்ணுரிமை புண்ணுரிமையாகிவிட்டது... பார்லிமெண்டில் இட ஒதுக்கீடு கேட்டால் கூட பெண்களுக்கு பரிகாசமே பரிசாகக் கிடைக்கிறது.


'பிறர் மனம் புகா கற்பு வேண்டும்' என்று மிகுந்த ஆணாதிக்கச் சிந்தணையுடன் சொன்னார்கள். அந்தப் பய ஒன்னையப் பார்த்தாலே போச்... எப்படி மிரட்டி வச்சுருந்தாங்க நம்மள?., அத்தனையும் தாண்டி இன்று முற்போக்கு சிந்தணையுடன் எல்லாத் துறைகளிலும் முன்னேறி வரும் பெண்களைப் பார்க்கச் சிலிர்க்கிறது உள்ளம். ஆனால் 'கீரீன் கார்டு'க்காகத்தான் திருமணம்., அது கிடைத்தவுடன் டாட்டா காட்டும் நமது பெண்களைப் பார்க்கிறேன். ஒரு சீனப் பொண்ணு இங்க யுனிவர்சிட்டில படிக்குது., அப் பெண்ணின் கணவருக்கு இங்கு வர விசா கிடைக்கவில்லை., விவாகரத்து பண்ணிவிட்டு வேறு ஒருவருடன் குடும்பம் நடத்துகிறது. அந்த பையன் பண்ணிய தவறென்ன என்று மனோகரா கண்ணாம்பா மாதிரி 2 நாளு நம்மாளப் போட்டு பிராண்டிக்கிட்டு இருந்தேன். நம்ம ஊரு பொண்ணு ஒரு கரீபீயனிடம் மாட்டிக் கொண்டு கதறியது., பார்ப்பாருமில்லாமல், கேட்பாருமில்லாமல். 3 வது பிரேக்கப் பார்ட்டி வைத்த நம் பெண் (தெரியாதவர்களுக்காக : ஆண் நண்பர்களைப் பிரிவதற்கு வைக்கும் பார்ட்டி பிரேக்கப் பார்ட்டி). ஒரு ஸ்பானிஷ் பொண்ணு இந்தியனை நண்பனாகக் கொண்டு., அவனின் தாய் திருமணத்திற்கு சம்மதிக்காததால் பிரிந்து, அவளை விட 9 வயது முதிர்ந்த ஒருவரைத் (அவரும் ஸ்பானிஷ்) திருமணம் செய்து கொண்டாள்., வெள்ளிக்கிழமைகளில் அவர் இவளுக்கு தொலைபேசி 'ஐ லவ் யூ' என்றாலே அழுது விடுவாள். ஏனென்றால் 'பார்ட்டி' அன்று இரவு வீட்டிற்கு வராது என்று அர்த்தம். எத்தனை ஏமாற்றங்கள்? ' Why you do this to me?' காயப்பட்ட மனிதிலிருந்து வரும் கண்ணீர் கேள்விகள். 'you cheat me for 2 years?' அதிர்ந்த மனதில் இருந்து இயலாமையும், ஆத்திரமுமாய் இணைந்து வெளிப்படும்.

அப்பன் பணத்துல ஆங்கிலப் படம் பார்த்துவிட்டோ., வெளிநாட்டைச் சுற்றி விட்டோ...வெளிநாட்டு மோகத்தில் 'டிஸ்கோ'., திருமணத்திற்கு முன் உறவு... சர்வேய சர்ப்போர்ட் பண்ணி, தப்பில்ல... நோய் வராம பாத்துக்க.... என்னா தத்துவமுத்து?... (தவறை சுட்டிக்காட்டினால் பண்ணாதவங்களக் காட்டுங்கன்னு எகத்தாளம்...) இதை வருடங்கள் கழித்து அவரது வாரிசிடம் சொல்லுமா அவரது வாய்?.

Thursday, September 22, 2005

அரசு ஊழியர்கள் - பகுதி - 1

என் தந்தை ஒரு அரசு அலுவலராக பணி வாழ்வு துவங்கி, அரசு அதிகாரியாக உயர்ந்து ஓய்வு பெற்றவர். நம் சமுதாயத்தில் அரசு பணி புரிபவர்கள் அனைவரையும் 'எதிரி'யாகப் பாவிக்கும் மனநிலை பெரும்பாலும் உள்ளது. திரைப் படமாகட்டும்., வேறு ஊடகங்களாகட்டும் அரசு ஊழியர்கள் என்றாலே "எமனை"ச் சித்தரிப்பது போலத்தான் சித்தரிக்கின்றன.

லஞ்சம் அதிகாரிகளால்தான் தலைவிரித்தாடுகிறது., 'அரசியல்வாதி 5 வருடம் இருந்துட்டுப் போயிருவான்., நீ ஆயுசு முழுவதும் வாங்குற' போன்ற வசனங்கள்... 5 வருடம் கழித்து அடுத்த ஆட்சி வந்தா ஊழல் தொடரத்தானே செய்யுது., வங்குற ஆளுகதான் வேற. இதுல ஏன் அரசு ஊழியர்கள் மேல மட்டும் இம்புட்டு கோபம்?. "மெல்ல உள்ள நுழைஞ்சர்றது., அப்புறம் மெதுவா சொந்தம், பந்தம், புள்ள, குட்டி மொத்தக் குடும்பத்தையும் உள்ள இழுத்திர்றது" - இப்படி ஒரு வசனம்., ஒளி ஓவியர் இயக்கிய ஒரு படத்தில். அரசு அலுவலர்கள் 4 பேர் சேர்ந்து மொத்த ஊரையும் தூக்கிட்டாங்க.... ஊரு பேரு அத்திப்பட்டி... படம் பேரு உங்களுக்குத் தெரியும். அது மட்டுமா?., அந்த ஊர தமிழ்நாட்டு வரை படத்துல இருந்தே தெலைச்சுட்டாங்க... இப்படிப் பட்ட படங்களுக்கு நம் மக்களிடையே பெரும் வரவேற்பு.

உண்மையில் அரசு அலுவளர்கள் அவ்வளவு கொடுமை புரியும் வில்லன்களா?. நல்லவர்கள் இல்லையா? என்ன நடக்கின்றது அங்கு? இதைப் பற்றி ஒரு தொடரைப் போட்டுறலாமா நம்மளும்? என்று பலத்த சிந்தனை. நிறைய விஷயங்களை மனம் திறந்து எழுத வேண்டும் என்பதற்காகவே என் பெயரை மறைத்தேன். அவை இங்கு எவ்வளவு தூரம் வரவேற்பு பெறும்?., மற்றவர் மனம் கோணாமல் கருத்துக்களை எடுத்து வைக்க இயலுமா என்னால்?., இப்படி பல குழப்பங்கள் இருந்தாலும், நான் அறிந்த நேர்மையானவர்களைப் பற்றி., விவேக் சொல்ற மாதிரி, "இப்பிடி அநியாயத்துக்கு நல்லவனா இருக்கியேய்யா?"... என என் மனதில் வியந்தவர்களைப் பற்றி தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்ற உந்துதலால் துவங்குகின்றேன் என் தந்தையிலிருந்து.

எங்க அப்பாவிற்கு முதல் குடும்பம் அவரது அலுவலகம்., இரண்டாவது குடும்பமே எங்கள் வீடு. ஒரு அரசு ஊழியரை., தாய், தந்தை போல் இருந்து அரசு வேலை பார்த்துக் கொள்கிறது. விடுமுறை சென்றால் பயணப்படி., அவர் வீடு கட்டினால் கடன், PF என்று அவருக்கு ஒரு சேமிப்பை உருவாக்கிக் கொடுகின்றது, அவர் பணியிலிருக்கும் போது இறந்து விட்டால், வாரிசுகளுக்கு வேலை, வேலை பார்க்கும் வயதில்லா வாரிசாக இருப்பின் அப்பிள்ளையின் பள்ளி இறுதியண்டு வரை பணம் செலுத்தி படிக்க வைக்கின்றது, பணியில் சேரும் வயதான பின் பணியில் சேர்த்துக் கொள்கிறது, அரசு ஊழியர் பணி ஓய்வு பெற்றவுடன் கூட ஓய்வூதியம், ஓய்வு பெற்ற பிறகு மறைந்தால் அவரது மனைவிக்கு அவரது ஓய்வூதியம் மாதம் தோறும் வழங்குகின்றது. இப்படிப் பட்ட ஒரு வேலையை செய்ய நேரம் காலமெல்லாம் கிடையாது. 24 மணி நேரமும் பணி நேரமே என்பார் அப்பா. (இந்த சலுகைகளிலெல்லாம் எனக்கு நிறைய முரண்பட்ட கருத்துக்கள் உண்டு., அவருடன் பலத்த வாக்குவாதங்கள் கூட நடக்கும்.)

கடைசியாக அவர் வகித்த பதவி, புதுக் கோட்டையில் மாவட்ட ஆட்சித்தலைவரின் நேர்முக உதவியாளர் (PA to collector )., ஒரு உதவி ஆட்சித்தலைவரைப் போன்ற ஒரு பொறுப்பு. இவர்களது கருத்துக்கு ஒப்புதல் அளிப்பது ஆட்சித்தலைவர். எந்த ஒரு திட்டத்தையும் அம்மாவட்டத்திற்கு பரிந்துரைப்பது இவர்கள்தான்., இப்படி ஒவ்வொரு துறைக்கும் ஒரு உதவியாளர் இருப்பார். உதாரணத்துக்கு, சத்துணவு PA (Noon Meal PA) என்று ஒருவர்., இவர் அம் மாவட்டம் முழுவதுமுள்ள சத்துணவு திட்டப் பொறுப்பாளராக இருப்பார்., அந்த மாவட்டத்தில் 100 அரசுப் பள்ளிகள் இருக்கிறதென்றால் அத்தனை பள்ளிகளிலும் அத்திட்டத்தை நல்ல முறையில் செயல் படுத்துவது., சத்துணவு அமைப்பாளர்களை நியமிப்பது, மாற்றுவது போன்றது PA வின் வேலை. ஒரு அரசு சத்துணவில் 'முட்டை' சேர்க்க வேண்டும் என கூறுகின்றது எனக் கொள்வோம், அவ்வரசாணையை ஆட்சியாளரின் ஒப்புதல் பெற்று செயல்படுத்துவது இவர்கள் வேலை. [ஒரு முறை சத்துருக்கனன் சின்ஹாவிற்கு கப்பல்துறை (மந்திரி) கிடைத்தபோது., லாலு (லல்லு பிரசாத் யாதவ்) வெளிய வந்து சின்ஹாவத் தூக்கி கடல்ல போட்டுட்டாங்கன்னு சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாராம்., சின்ஹா நிலைமைதான் சத்துணவு PA நிலைமையும்., செல்வாக்கில்லாத பதவி (சம்பாரிக்க முடியாத பதவின்னு செல்லலாம்)].புரிய வேண்டும் என்பதற்காக சத்துணவைக் கூறினேன்., எங்க அப்பா PA Extension Panchayat. இவரடைய பொறுப்புகளை எழுதினால் இந்தத் தொடரே முடிந்துவிடும் என்பதால் சுருக்கமாக, ஒரு மாவட்டத்தில் உள்ள அனைத்து பஞ்சாயத்து யூனியன் அலுவலகங்களுக்கு அலுவலக உதவியாளர் (பியூன்) முதல் ஆணையர் (கமிஷ்னர்)(எங்கப்பா ஆணையர் பொறுப்பு வகித்தபிந்தான் PA ஆனார்) போன்ற பொறுப்பில் உள்ளவர்களை நியமிப்பது., வேறிடத்திற்கு மாற்றுவது போன்றவை. உதாரணத்திற்கு உள்துறை (Home) மாதிரி. நல்ல பசையுள்ள பதவி., முன்பு ஜீப் இப்போது டாட்டா சுமோ (ஓட்டுனருடன்)., இரண்டு உதவியாளர்கள் (ஒருவர் வீட்டிற்கு, இன்னொருவர் அலுவலகத்தில் - இவர்களுடைய நிலைமையை விளக்கித் தனியாக பதிவிட வேண்டும்., பாவப்பட்ட ஜீவன்கள்) அனைத்தும் உண்டு. எங்கப்பாவிற்கு அவர் பஞ்சாயத்து யூனியன் மேனேஜரில் துவங்கி., EOP, SCO, துணை ஆணையர், ஆணையர் பொறுப்பு வரை திருச்சியில் பார்த்தார். கார் உண்டு. அலுவலக காரை நாங்கள் வீட்டில் பயன்படுத்த அனுமதிக்க மாட்டார். அலுவலக உதவியாளர்களை நாங்கள் 'அண்ணா' என்றுதான் அழைத்தோம், எங்களுக்காக (குடும்பத்திற்காக) ஒரு நாளும் அவர்களை பயன்படுத்தியதில்லை (சிலர் காய்கறி வெட்ட, ரைஸ்மில் சென்று வரக்கூட பயன்படுத்துவார்கள்). அவசரத்தில் பள்ளிக்கு செல்லும்போது., 'அப்பா கிளம்புரதுக்குள்ள ஸ்கூல்ல விட்டு விடுகிறேன்' என்று டிரைவர் சொன்னால்கூட செல்வதில்லை.

புதுக்கோட்டைக்கு மாற்றலான பிறகு பேருந்தில் திருச்சியிலிருந்து - புதுக்கோட்டை வரை சென்று., பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கியவுடன் அலுவலக காரில் செல்வார். ஏனெனில் புதுக்கோட்டையில் வேலை பார்க்கும் ஒருவர், திருச்சியில் எப்படி அலுவலக வண்டியை உபயோகப் படுத்துவது?- இது அவர் வாதம். அலுவலக உதவியாளர் தேவையில்லை. புக்கோட்டையில் வசித்தால் கோப்புகளை தூக்க., தேவையான கோப்புகளை எடுத்துக் கொடுக்க உதவியாளர் தேவைப்படும்., திருச்சியில் வசித்துக் கொண்டு அவர்களை புதுக்கோட்டையிலிருந்து வரச் சொல்வதா? எனவே என் தம்பிதான் திருச்சி பேருந்து நிலையத்தில், அவனோட 'யாமகா' வில் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு வருவான்.

வழக்கம்போல் அன்று காலை 7 மணி., எங்கப்பா 'டேய் தம்பி, சீக்கிரம் வாடா! நேரமாச்சு'.- கத்த, என் தம்பி கேட்டான் "அது எப்படிப்பா வேலைல மொத நாள் சேர்ற மாதிரி கடைசி நாள் இன்னைக்குகூட பறக்கிறிங்க?". ஆம் அன்று அவர் ஓய்வு பெறும் நாள். அன்றுகூட அரசு வாகனத்தை தவிர்த்தார்.

Monday, September 19, 2005

வந்து விட்டேன்

எங்கயோ தெலைஞ்சு போய்ட்டனோன்னு... கவலை கொண்டவர்களுக்கும்... மகிழ்கின்றவர்களுக்கும்.... இதோ.. வந்துவிட்டேன்.

இரண்டு வாரம் சிகாகோ போய்ட்டு வரலாம்னு குடும்பத்தோட கிளம்புனமா? (என்னா பெரிய குடும்பம்?., 2 முழு டிக்கட்டு 1 அரை டிக்கட்டு).... அது அங்க சுத்தி, இங்க சுத்தி மூணு வாரமாச்சா?...அப்புறம் வந்து... ஓய்வு ஒரு வாரம்.

இந்தப் பயணத்தில கணணிய தொடவே கூடாதுன்னு நம்மாளு அன்புக் கட்டளை (அதிகாரமாச் சொன்னா என்னாகும்னு அவருக்குத் தெரியும்...!). இருந்தாலும் கிடைத்த நேரத்தில் சில பதிவுகளை படிப்பதுடன் நிறுத்திக் கொண்டேன். அப்புறம் இந்த சிகாகோவுக்கும்... எனக்கும் முற்பிறவில என்ன ஏழரையோ தெரியல....இதுவரை மூன்று முறை அங்கு சென்று இருக்கிறேன். மூன்று முறையும்.. போகும்போது இருக்கும் மகிழ்ச்சி., திரும்பி வரும்போது இருக்காது.

இந்த முறை 'மகிழ்வுந்துல' (கார்ல) போலம்னு ஒரு நல்ல... முடிவ எடுத்தோம்... போகும்போது 'பிட்ஸ்பெர்க்' போய்ட்டு வெங்கிக்கு ஒரு 'வணக்கம்...(ஹாய்க்கு தமிழ்?) போட்டுட்டு, அப்பிடியே அங்க தங்கிட்டு, மறுநாள் கிளம்பி சிகாகோ... போகும்போது எல்லாம் நல்லத்தான் இருந்தது. அப்பிடியே சும்மா 90-95 ல கார ஓட்டிட்டு.... காத்துல போற மாதிரி போய்ட்டு இருந்தேன் (லோக்கல் ரோட்டுல மட்டும்தான் நம்மாளுகிட்ட கொடுக்கிறது... பாவம்... ஓய்வெடுக்கட்டும்னு). 'இண்டியானா' வந்ததும்.. சரி எதாச்சும் கொறிச்சுட்டுப் போகலாம்னு ஒரு 'ரெஸ்ட் ஏரியாவில' நிறுத்துனேன். சரியான ஏழரை., முன் பக்க 'டயர்' ஒண்ணு போச்.... அப்புறம் 'AAA' கூப்புட்டு., டயரை மாத்தி சிகாகோ போய்ச்சேர்ந்தோம். வேகத்தில 11/2 மணிநேரம் மிச்சமாச்சுன்னு நினைச்சா., இந்தப் பிரச்சனை 2 மணி நேரத்தை எடுத்துக்குச்சு.

அங்க போய் 'ஹாலிடே இன்ல' வாசம். போன உடனே 'டி.வி' யத் தட்டுனா.,குய்யோ., முறையோன்னு ஒரே சத்தம்., 'கத்திரீனா' ஆடுன ஆட்டத்துல சனங்க பரிதவிச்சதப் பார்த்து... மனது கனத்து விட்டது. 'விஸ்கான்சின்' சுத்தி பாக்கலாம்னு போட்ட திட்டமெல்லாம் கைவிட்டு, சிகாகோவ மட்டும் திரும்பத் திரும்பச் சுத்திட்டு திரும்பினோம்.

திரும்பும் போது முதல்ல மிதமான வேகத்துல வந்துட்டு இருந்தேன். அதே 'இண்டியானா' வந்திச்சு., கொஞ்சம் விரட்டலாமேன்னு நினைச்சு 87ல்ல (70 அனுமதிக்கப் பட்ட வேகம்) வந்தேன். இத்தனைக்கும் கண்ண நல்லா முழிச்சு நாலபுரமும் 'மாம்ஸ்' யாரும் இல்லைன்னு உறுதிப் படுத்திக்கிட்டுதான் மிதிச்சேன். நம்ம பின்னாடி அப்பிடியே ஜெக ஜோதியா வெளிச்சம். 'பிடிச்சுட்டாய்ங்கய்யா.... பிடிச்சுட்டாய்ங்கன்னு' நினைச்சுக்கிட்டே ஓரங்கட்டினேன். மாமா வந்தாரு., உள்ள ஒரு பார்வை பார்த்தாரு., உரிமத்தை ('லைசன்ஸ்')., வாங்கி பாசமா அவரு சட்டையில குத்திகிட்டு., 'Do you know the speed limit?' ந்னு கேட்டாரு., நம்ம ஊரா இருந்தா 'ம்.. 70 என்னா இப்ப?., யார சாய்ச்சோம்?னு எகிறி இருக்கலாம்., லைசன்ஸ்தான?., தாரளாமா வச்சுக்கங்க சார்' ந்னு இருக்கலாம். இல்லன்னா ஒரு '50' '100' ., இப்படி நினைச்சுக்கிட்டே '70'ன்னு சொன்னேன்., 'You drive...' அவர் முடிப்பதற்குள்ளேயே, '87' என்றேன்., என்னை ஆழமாக ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, ' Careful.. ok...?' என்றார். நானும் தலைய ஆட்டினேன்., பின்பு அவரது வாகனத்துக்கு சென்று விட்டார். பக்கத்துல நம்மாளு அப்பிடியே மகிழ்ச்சித் தாண்டவமாட 'ரிலாக்ஸ்டா' ந்னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு. (பின்ன அவர நா கொஞ்ச, நஞ்சமா வாரியிருக்கேன்?. இவ்வளவு காலம்., ஒரு பாயிண்ட் கூட இல்லன்னு பெருமை பேசியிருக்கிறேன்.. இந்த சம்பவம் நடக்கிறதுக்கு 1/2 மணி நேரம் முன்னாடி, ரொம்ப நேரமா ஓட்டுற 10 நிமிஷம் நின்னுட்டுப் போகலம்னு அவர் அக்கரைல சொன்னதுக்கு கூட சத்தாய்ப்பா.... "ம்..ஆமா... தம்முக்கு ஒரு சாக்குன்னு?" பாய்ஞ்சு... அமைதிப் படுத்தினேன். மகிழ்ச்சி இருக்காதா என்ன?. அப்புறம் காவலர் என்னுடைய உரிமத்துடன்., நான் கட்ட வேண்டிய தொகையை (fine) தெரியப்படுத்தும் படிவங்கள் சிலவற்றை என்னிடம் கொடுத்துவிட்டு சென்றார்., 130$., அக்டோபர் 12 ந்தேதிக்குள்ள கட்டணுமாம். 'பாயிண்ட்' இருந்தா 'காப்புத் தொகை' வேறு அதிகமாகிவிடும் என்று நினைக்கிறேன்.

இதுல என்னான்னா, போகும்போது 90ல யாரும் பிடிக்கவில்லை. எதுவாக இருந்தாலும், தவறு என்னுடையது. அதற்குப் பிறகு., நான் என்னா மிதிச்சாலும்., 65 த் தாண்டி கார் போக மறுத்தது. பட்டுத் திருந்துற ஆளுக நம்மெல்லாம் (எல்லாரையும் கூட்டு சேர்த்துக்கிட்டா தெம்பாத்தான் இருக்குது.). வந்தவுடன் எடுத்த முடிவு இனிமே கார்ல நெடும்பயணம் செல்வதில்லை என்பது. இவ்வளவு உறுதியாச் சொலறனே., எவ்வளவு காலத்துக்குன்னுதானே யோசிக்கிறிங்க...அனேகமா அடுத்த கோடை வரை.. அதுக்கப்புறம்தான் இதெல்லாம் மறந்து போயிருமே?. அதே ஊருக்கு மீண்டும் போனாலும் ஆச்சிரியப் படுவதற்கில்லை.