Saturday, May 07, 2005

உன் முகம்

இன்றிரவே துவங்கிவிட்டது...
எனது பகல்!
என்ன கேட்பாய்
நாளை மாலை?
அறிந்த அனைத்தையும்
அலசிப்பார்த்தது மூளை...

நேர்த்தியாய் அலங்கரித்து
நெட்டுயிர்த்து நிமிர்கையில்...
வாசலில் நீ!

சன்னலின் வழியே
விரைந்த மனதை...
பிடித்து சொருகினேன்.
படபடப்புடன் பணிய
மறுத்தது அது!

நேரமோ நின்றது!
சலித்து அதனுடன்
சண்டை பிடிக்க,
'காபி கொடுக்க'
அழைத்தது குரல்!

வெளியே வந்தும்
வெட்கத் திரையால்
நிழலாய் உன்முகம்!

மெதுவாய் சற்று
ஒதுங்கி நிற்கையில்...
பேசுகின்ற குரல்களும்
உன் பேசாக்குரலும்
உணர்த்துகின்றன உன்முகத்தை!

தலை நிமிர்த்தி,
உன்னைப் பார்க்கின்றேன்....
தரைபார்த்து நீ...!

3 comments:

கொங்கு ராசா said...

//பேசுகின்ற குரல்களும்
உன் பேசாக்குரலும்
உணர்த்துகின்றன உன்முகத்தை!//

எப்படிங்க.. !!.. சூப்பர்..!!

வசந்தன்(Vasanthan) said...

http://peddai.blogspot.com/2005/03/blog-post_15.html

அப்டிப்போடு... said...

நன்றி ராசா!. வசந்தனின் கருத்துக்களை காணவில்லை.