Saturday, December 31, 2005

**விடை கொடு., விரும்பி வா**



2005 ஆம் ஆண்டு பிறந்த போது., புத்தாண்டு மகிழ்ச்சி அறவே இல்லை. சுனாமியின் சோகமே இருந்தது. போன ஆண்டிற்கு தண்ணீர் தாகம் மிக அதிகம் அதிகம் போல., சுனாமிக்குப் பிறகு ஜூன் மாதத்தில் குஜராத்தில் 35 பேர்களை பலி கொண்டு ஆரம்பித்தது மழை வெள்ளம்., கடைசி மாதம் வரை நாட்டின் பல பகுதிகளில் சிலம்பம் ஆடி விட்டது. இங்கும் கத்திரீனா., ரீட்டா என.

அப்புறம் கே.ஆர். நாரயணன், வலம்புரி ஜான், தாமரைக் கனி, ஜெமினி, பானுமதி போன்றோர் மறைந்தனர். உலக அளவில் போப் ஜான்பால். தனிப்பட்ட வகையில் எனக்கு இழப்பு இந்த நட்சத்திர வாரம் துவங்குவத்றகு 1 நாள் முன் என்னை சிறுவயதில் வளர்த்த என் அம்மாட்சி திடீரென 'ஹார்ட் அட்டாக்கால்' மறைந்தது.

எத்தனை சுனாமிகள் வந்தாலும் மனிதம் தழைப்பது நடக்காதோ என எண்ண வைத்த பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, கண்டதேவி மற்றுமொரு சோகம்.

என்னைச் சந்தோசப் படுத்திய விருதுகள் தமிழுக்கு செம்மொழி விருது., அடூர் கோபால கிருஷ்ணன், மிர்னாள் சென்னிற்கு கிடைத்த 'பால்கே' விருதுகள்.

'நானாவதி' அறிக்கை சமர்பிக்கப்பட்டது. சீக்கியர் படுகொலைக்கு பார்லிமெண்டில் காங்கிரஸ் மன்னிப்புக் கேட்டது.

தி.மு.காவில் இந்த ஆண்டு அதிக ஆளவு எம்.எல்.ஏக்கள், கவுன்சிலர் இறப்பு மற்றும் கைதுகள் நிகழ்ந்தது.

லஞ்ச எம்.பிக்கள், தலைகள் ராஜினாமா, ஓய்வு என ப.ஜ.க க்கும் போதத ஆண்டுதான்.

யோசிக்க வைத்த செய்திகள்., டோனி மீண்டும் 3 வது முறையாக பிரதமரானது., குவைத்தில் பெண்களுக்கு தேர்தலில் ஓட்டுப் போடவும், நிற்கவும் உரிமையளித்த சட்டம் வந்தது.

மொத்தத்தில் 2004 இது ப.ம.க, வி.சி மாதிரி மகிழும் வகையிலும் இல்லை., குஷ்பு, லாலு, உமாபாரதி, நட்வர்சிங் போன்றோர்க்கு இருக்கும் அளவிற்கு துன்பமாயும் இல்லை.

*** *** *** ***

2006

வரும் போதே 2ந்தேதி பூமி குலுங்கும் என பீதியக் கிளப்புராங்க. பெங்களூர்ல 6 மனித வெடி குண்டாம்ல?., இளவஞ்சி, ராகவன் மற்றும் நண்பர்கள், தோழிகள் உசாராக இருங்கப்பா!.

என்ன இருந்தாலும் ஒவ்வொரு புத்தாண்டும் எல்லாவற்றையும் தன்னில் வைத்திருந்தாலும் ஒரு நம்பிக்கையும், உற்சாகத்தையும் பிறக்கும் போது தருகிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

2006 ஆண்டே விரும்பி வா., யாவர்க்கும் நலங்கள் தா.

அனைவருக்கும் என் மனம் கனிந்த புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். உங்கள் எண்ணங்கள் சிறக்க., சிறந்த எண்ணங்கள் ஈடேற வேண்டுகிறேன்.

**அக்காலம்**

என்றுமே தூங்கி வடியும் எரிச்சல் பொழுதுகள், அக்காலம் என்னவோ ஆனந்தமாய் தோன்றும். எப்போதும் உதிக்கும் சூரியன் அந்நாட்கள் மட்டும் கதிர் கை கொண்டு தோள்தொட்டுப் பேசும். தினமும் மலரும் மலர்களைக் கூட சருகெனப் பார்க்கும் கண்கள் அச்சமயம் சருகையும் மலர்போல் மென்மையாய் பார்க்கும். சுற்றி சுழித்தடிக்கும் காற்று எதிர்காலத்தைதான் கட்டுகிறதோ என்னவோ., அவன் நினைவுகள் நம்மை சுற்றுவதாய் மனம் எண்ணிக்கொள்ளும்., ஆடி நடந்தே பழக்கப் பட்ட கால்கள்., அவன் எதிர்வரும் போது மட்டும் நடை பழகும். எவரையும் எடுத்தவுடன் பெயர் சொல்லி அழைக்கும் நாக்கு அவன் பெயரை நினைக்கும்போதே எழ மறுத்துப் படுக்கும். எத்தனை உறவுகள் சூழ்ந்திருந்தாலும் அவன் விலகினால் பூமி வெறுமை பெரும், அருகில் வர, உயிர்க்கும். தோற்றாலும் காதலில் வெற்றியுண்டு. ஒரு மனதை வென்ற மகிழ்ச்சியுண்டு.

நல்லா பேசி, சிரிச்சு விளையாண்டுட்டு இருக்கிற புள்ளைங்கள ஒரு காலத்தில் பார்த்தோம்னா., எதப் பார்த்தாலும் எரிஞ்சு விழுகுங்க. அப்பத்தான் வாய்திறக்கிற அவங்க அம்மாவ 'ச்சே., என்னாத்துக்கு எப்பப் பாரு... தொணத் தொணங்கிற?' ந்னு கடிச்சு துப்பிட்டு நகர்ந்து போகுங்க. சாப்பிடுமான்னா "ஆமா., அது ஒன்னுதான் இப்ப., நீயே சாப்பிட்டுக்க' ந்னு நாலு தேளு காலக் கடிச்ச மாதிரி 'சுள்'ளுன்னு இருக்குங்க., அப்படின்னா அந்தப் பய இன்னும் தன் காதலைச் சொல்லவில்லை என்று அர்த்தம். அவன் சொல்லிட்டான்னு வையுங்க., அங்க 'இந்த வேளையெல்லாம் எங்கிட்ட வச்சுக்காதன்னு' (எங்க போயிரப் போறான்னு நம்பிக்கைதான்) பட்டுன்னு சொல்லிட்டு வீட்டுக்கு வந்து உண்மையாவே தொணதொணக்கிற அவங்க பாட்டியப் பிடிச்சு கொஞ்சிட்டுப் போகுங்க. காதல்!. இது பல சாம்ராஜ்ஜியங்களைக் கட்டியிருக்கிறது., சிலவற்றைப் புரட்டி போட்டு அழித்திருக்கிறது. உலகம் தோன்றிய நாளிலிருந்தே காதல் தோன்றியிருக்க வேண்டும்., ஆனால் இன்றும் புதிதாகவே பூக்கிறது. ஆதி நாள் முதல் தோன்றும் நிலவைப் போலவே சலிப்பதில்லை காதலும்.

என் நண்பன் காதல் கொண்டான் ஒரு பெண்ணின் மீது., உருகி உருகி காதலித்து விட்டு ஒரு நாள் போய்விட்டாள்., பிறகு அவளை அவன் பார்த்தது வண்ணத்திரையில். அழுகையிலும், வெறுப்பிலும் ஆண்டுகள் பல கடத்தி., வேலையெனும் மதுவையுண்டு மீண்டெழுந்தான். அவள் மீதான கோபம் அவனை கணணி வல்லுனன் ஆக்கியது.

ஒருவர் காதலித்தார்., காதலி செல்லுமிடமெல்லாம் அவரும் சென்றார். அவள் வாய் சொன்ன வார்த்தைகளை மெய்ப்பித்து கண்ணெதிரே காட்டினார். ஆனால் காதலை மட்டும் சொல்லவில்லை., புரிந்து கொள்வாள் என நினைத்தாராம். உன்னால் என்ன முடியும் என்று அவள் பார்வை கேட்டதை உணர்ந்து கொண்டு., தன் உழைப்பால் ஒரு நிறுவனமே அமைத்துக் காட்டினார். வறுமையின் கொடுமை தாண்டி., நினைத்தை வென்றார். ஆனால் வென்று நிமிர்ந்தால்., பெண் வெளிநாடு சென்று விட்டது. என்ன ஆனாள்?., எங்கிருக்கிறாள் என்றறியாவிட்டாலும் காத்திருக்கிறார்., இப்போது அவருக்கு வயது 48. உரிய வயதில் அவருக்கும் தெரிந்திருக்கும் காத்திருத்தல் வீண் என்று. ஆனால் காதல் மனம்., பெற்ற மனதை விட இளகியதல்லவா?. நம்மை மதிக்கும் இதயங்களை நாம் மிதிக்கவே செய்கிறோம். அது துன்புறும் அளவு நம்மேல் கொண்ட பாசத்தின் அளவு. ஆனால் எதுவுமே அளவுக்கு மிஞ்சினால், அர்த்தம் பெறாது அச்சத்தையே தரும்.

காதலில் தோற்கும் மனம் எப்போதும் காதலைத் தன்னுள்ளே தக்கவைத்திருக்கும். வென்ற மனம்?., முதலில் காதல் மலர்ச்சியுடந்தானிருக்கும்... மெல்ல பல பிரச்சனைகள் மொய்க்க., மலர் இருக்கும். மணமில்லாமல்.

மனதில் நின்ற காதலியே
மனைவியாக வரும் போது
சேகம் கூட சுகமாகும்
வாழ்க்கை இன்ப வாரமாகும்.

நீங்கதான் எல்லாச் சோகத்தையும் எங்க மேல சுமத்தி விட்டு விடுகிறீர்களே? பின்ன., உங்களுக்கு வாழ்க்கை வரமாகாமலா இருக்கும்?.

Friday, December 30, 2005

**இளங்கன்று**



மனிதனின் மொத்த வாழ்க்கையிலும்., அவன் அவனைத் தீர்மானிக்கும் இடம் அவனது பதின்ம வயது. ஒரு இளைஞனோ, இளைய பெண்ணோ தன்னையுணர்ந்து கொள்வதும், வழி மாறி தடுமாறுவதும் இப்பருவத்தில்தான். உறவைத் தள்ளி நட்பை அருகிழுத்து ஒரு உலகம் செய்து, அதனுள் அழுவதும், சிரிப்பதும், குதிப்பதும், கொதிப்பதுமான பருவம். இப்பயெல்லாம் சொல்லியடிக்கிற 'கில்லி' க பெருகிப் போச்சுக. நம்மெல்லாம் மெதுவாப் படிச்சு, முடிச்சு 22 வயசில வேலைக்குப் போகலாமா இல்ல யாரையாவது திருமணம் செய்து வேலை வாங்கலாமா என யோசித்துக் கொண்டிருந்தோம் அப்போது., இப்ப முடிச்சவுடனே ஏதாவது ஒரு நட்டின் தூதரக வாசல்லதான் நிக்குதுக., மேற்படிப்புக்காகவோ., வேலை பார்க்கவோ. +2 படிக்கும் சமயந்தான் எனக்கெல்லாம் +2 ல நல்ல மார்க் எடுத்தா பொறியியலும் மருத்துவமும் படிக்கலாம் என்பது தெரியும்., இப்ப நாலாவது படிக்கிற பையன் சொல்றான் 12 ஆவது வரைக்கும் எனக்கு படிப்புதான் முதலில் என்று. தன் நோக்கத்தில் தெளிவு., அதன் பாதையில் உறுதியான பயணம் என திகைக்க வைக்கிறார்கள் சிலர்.

இவர்களை நெருங்கிப் பார்த்தால் அவர்களின் சோகமும் கண்ணிற்குத் தெரிகிறதுதான். கிரமத்திலிருந்து கல்லூரியில் சேர வரும் இளைஞன் ஒருவன் 'ஆங்கில வழி பள்ளிக் கல்வி' நம்மால் பெறமுடியவில்லையே என நினைக்கிறான். அம்மா, அப்பாவின் ஊக்குவிப்பில்லாமல் கல்வியில் நினைத்த இடத்தை அடைய முடியாத இளைஞர்கள் ஏராளம். எத்தனை இளஞர்களை கல்லூரியில் சேர்க்க அவர்களது பொற்றோர்கள் உடன் வருகின்றனர்?. பெண்களின் கதை வேறு. ஒரு டி.எஸ்.பியின் மகன் தனக்கு வேண்டிய கோர்ஸ்ஸை எடுக்க ((அவனுடைய மதிப்பெண்ணிற்கு கிடைத்தது 'தாவரவியல்'., அவனுக்கோ பொறியியல் படிக்க வேண்டுமென்பதே ஆசை) தன் அப்பாவை கல்லூரிக்கு அழைத்தான்., வாசல் வரை வந்தவர் பின்பு என்ன நினைத்தாரோ "போயி எதுலயாவது சேர்ந்து படிடா!"ன்னு சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார். அந்தப் பையன் பின்பு 'காவல்துறை குடியிருப்பில்' குடியிருக்கும் அவனது அப்பாவிற்கு கீழே வேலைசெய்யும் 'இன்ஸ்பெக்டரிடம்' வரமுடியுமா? எனக் கேட்க., "அவர்., அட என்னா தம்பி., வா நான் சொல்றேன்னு கூப்பிட்டுப் போய் கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டார்.


வீட்டிற்கு வரும் தன் மகனின் நண்பர்களை எத்தனை பெற்றோர் அன்புடன் உபசரிப்பர்?., சி.பி.ஐ விசாரணை மாதிரி "நீ யாரு?"., "அவனோட எத்தனை வருசம் சேர்ந்து படிக்கிற?"., "சரி...இப்ப எதுக்கு வந்திருக்க" கேள்வி கேட்டு காயப்படுத்துபவர்களும் இருக்கிறார்கள்தானே?. நம்மூர்ல இளைஞன்னாலே அவன எதிரியாப் பாக்கிற அப்பாக்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள். என் பையன்னு பெருமையாக மற்றவர்கள் முன் சொன்னாலும்., "அய்யா., எங்க சுத்திட்டு வற்ரிக"ன்னு தனியே இருக்கும் போது எகத்தாளம்தான். குடும்பத்தின் ஆறுதல் எந்த வயதிலும் ஒருவனுக்குத் தேவை. அது நிறைய சிக்கல்களிலிருந்து அவனை மீட்டெடுக்கும். நம் இளைஞர்களுக்கு படிப்பென்பதைத் தாண்டி உலகம் கற்பிக்கப் படுவதில்லை. இங்கு வேலை செய்யும் பையன் ஒருவனிடம் தி.காவைப் பற்றி பேசினால்., அது என்ன? என்றான். குதிரைக்குக் கடிவாளம் போட்டதைப் போல் படிப்பென்ற ஒன்றைத் தவிர எதுவும் அவனுக்கு தேவையில்லை என்ற மனோபாவம் உள்ளது. அனுபவங்கள் அதுவாக வந்து மேலே மோதினால் மட்டுமே திரும்பிப் பார்க்கிறான்., இவனாக அதைத் தேடிச் செல்வதில்லை. இளைஞர்களை குறி வைத்து குட்டிச் சுவராக்க அரசியல், சினிமா, மதம் ('மத' கேன்வாஸே கல்லூரி மாணவர்களிடம்தான நடக்குது?), சாதி என ஆயிரம் உண்டு. இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி கெட்டாலும் கெட்டு, பட வேண்டியவற்றைப் பட்டு., வந்தவைகளை எடுத்து கொண்டு சத்தமில்லாமல் சாதிப்பவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.. கால் சதவீகித இளைஞர்களுக்கே குடும்பத்தின் ஊக்கம் கிடைக்கிறது. பெண்களுக்கோ கேட்கவே வேண்டியதில்லை. தவமாய்த் தவமிருந்து பெற்று ஆளாக்கும் பெற்றோர் எனக்கென்னவோ குறைவான அளவினராகவே தோன்றுகின்றனர். அதாவது தன் மகள், மகன் என்ற அடிப்படைப் பாசம் யாவர்க்குமிருக்கும். ஆனால் முழுமையாக தன் கவனம் முழுதும் பிள்ளைகள்பாற் திருப்பி அவனை வளர்க்கும் பெற்றோர்களைச் சொல்லுகிறேன். ஒரு அப்பா, அம்மா நினைத்தால் களிமண்ணைக் கூட சிலையாக்கிவிட முடியும். எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் அவர் நினைவு முழுவதும் பிள்ளைகள்தான். நான்கு பிள்ளைகள். நால்வரும் 'பொறியியல்' மற்றும் 'மருத்துவம்' தான் படித்தனர். நன்றாக படிக்காத பிள்ளைகளைக் கூட அவர்கள் மதிப்பெண்ணிற்கு பொறியியல் சேர்க்குமிடம் எதுவெனப் பார்த்து 'பெங்களூரில்' சேர்த்தார். மிகக்குறைந்த மதிப்பெண் எடுத்த மகனை ரஷ்யாவில் மருத்துவம் படிக்க வைத்தார். அவருடைய ஈடுபாடு அவரது பிள்ளைகளை எட்டாத உயரத்தில் உட்கார வைத்திருக்கிறது. படிப்பு மட்டும் முக்கியமல்ல., பெற்றோரின் ஈடுபாடு முக்கியம். அதேபோல் பெற்றோரால் ஒடுக்கி உக்கார வைக்கப்பட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

தன்முயற்சியால் முன்னேறிய இளைஞர்களே கவனிக்கப் பட வேண்டியவர்கள். எடுத்துக் காட்டுகளாக எடுத்துக் கொள்ளப் பட வேண்டியவர்கள். இதற்கு உதாரணம் சொல்ல வேண்டுமென்றால் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கலாம். காதலில் சிக்கி, எஸ்.எம்.எஸில் வாழ்ந்து, தொலை பேசியில் மட்டுமே பேசி., தோல்வியில் அழுது குடித்து குட்டிச்சுவராகி ஒருநாள் எல்லாவற்றையும் தட்டி விட்டு பீனிக்ஸ் போல் உயர பறக்கும் சில இளைஞர்களைப் பார்க்குப் போது வியப்படக்க முடியவில்லை. எங்கள் அலுவலகத்தில்., ஒரு வேலைக்காய் வெளியே சென்று துன்பம் சந்தித்தவன் தொலை பேசி பிரச்சனையை சொல்ல ஆரம்பித்தால்., நான் சொல்லுவேன் 'ஏ., கடலுக்குப் போனேன்., புயல் அடிச்சுச்சு, கப்பல் கவுந்துச்சுன்னு சொல்லாதா... இப்ப கரையில இருக்கியா அத மட்டும்ஞ் சொல்லு'. இளைஞர்களின் கழிவிரக்கம் என்னால் சகிக்க முடியாத ஒன்று (பின்பு அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறினாலும்).

இளைய தலைமுறை யாரும் எப்படி வேண்டுமானாலும் வளைக்கத்தக்கதாய் இருக்கக்கூடாது. திரையொளியில் தலைவனைத் தேடுதல் தவறு :-)))). பெரியார் சொன்னதைப் போல், கண்ணில் காண்பதையெல்லாம் பற்றி., அது மறைந்தவுடன் கைவிடுதல் கூடாது. அறிவிற்கும், அனுபவத்திற்கும் கிடைக்கும் சந்தர்பத்தை ஆய்ந்து பார்த்து, பகுத்துணர்ந்து ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் நல்ல இளைஞன் ஒருவனால் வீடுயரும். வீடுயற நாடுயரும்.

**பெயர்வு**

பூமியே நகர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. பூமியின் நடுபகுதி வெப்பத்தால் பூமியின் அடுக்குகள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என்ற 'பீதி' கிளம்பியிருக்கிறது. அப்புறம் மனிதன் இடம் பெயர்வைப் பற்றி கேட்பானேன்?. மனிதனின் இடப்பெயர்வு என்பது எப்போது துவங்கியது?. கற்காலத்திலேயே துவங்கிவிட்டது. மனிதனின் வளர்ச்சி துவங்கியது 'சக்கரம்' கண்டுபடிக்கப் பட்டபோது எனச் சொல்லலாம். ஆனால் அதற்கு முன்பே கல்நடையாகவும், மிருகங்கள் மூதும் துவங்கிவிட்டது மனிதனின் பயணங்கள். நம்ம சாமிகளைப் பாருங்க ஆளுக்கொரு வாகனத்த 'ரிசர்வ்' பண்ணி வச்சிருக்கும். முதலில் மனிதன் தோன்றியது நமக்குத் தெரியும் ஆப்பிரிக்காவில். அதே ஆப்பிரிக்காவிலிருந்துதான் முதல் புலப் பெயர்வும் ஐரோப்பாவை நோக்கி நிகழ்ந்திருக்கிறது. இதற்கான காரணம் அறுதியிட்டுகூறப்படவில்லை.

முதல் முதலில் புலம் பெயர்தல் நிகழ்ந்தது., அல்லது ஒரு நாடு நிகழ அனுமதித்து., வேலையாட்கள் பற்றாக்குறையால். இப்ப நம்மையெல்லாம் ஏன் இங்க அனுமதித்து இருக்கிறார்கள்?., வேலை செய்யத்தானே?. H1 விசாவுக்கு ஏன் 6 வருடம் என நிர்ணயித்து இருக்கிறார்கள்?., அடிமைகளை 6 வருட ஒப்பந்தத்தில் வைத்திருந்ததாக பைபிளில் ஒரு குறிப்புள்ளதாம். எது எப்படியோ., உலகம் முழுவதிலும் 90 களின் மத்தியில் 145 மில்லியன் மக்கள் தங்கள் சொந்த நாடுகளை விட்டு வேறு நாடுகளில் குடியேறி இருப்பதாக ஒரு புள்ளி விவரம் சொல்லுகிறது.

இடப் பெயர்வு இன்றைய காலகட்டத்தில் மிக அவசியமான ஒன்றாகப் போய்விட்டது. கிராமங்களில் இருப்பவன் நகரங்களுக்கும், நகரத்தில் இருப்பவன் வெளிநாட்டிற்குமென (வெளிநாட்டில் இருப்பவன் வேறு கிரகத்திற்கு போக துடிக்கிறான்) நகரும் எல்லைகள் விரிவாகவே செல்கிறது.

நம்ம கரைக்குடிப் பக்கம் போயிப் பாத்தம்னா., ஒரு பெரிய அரண்மனை மாதிரி உள்ள வீட்டுல ஒரே ஒரு வயசான நடக்கச் சத்தில்லாத பாட்டிய உக்கார வச்சிட்டு எல்லாரும் பர்மா., மலேயா., சிங்கப்பூர்ன்னு போயிருவாங்க. வீட்டுல அந்தப் பக்கம் யாருக்கும் தெரியாம திருடன் ஒருவன் தனியா சமைச்சு, சாப்பிட்டு குடும்பம் நடத்திகிட்டு இருப்பான். அந்தப் பாட்டி இந்தக் கோடியில இரண்டே இரண்டு 'ரூம்'ல கட்டுச் செட்டா கூட்ட, பெருக்க, சமைக்கன்னு இருப்பாங்க. எப்பயாவது பாட்டிக்கு நடக்க சத்து வந்து இந்தக் கோடிக்கு வந்தாத்தான் தெரியும் திருடன் இருக்கிறது. இது மாதிரி ஒரு குடும்பம் புலம் பெயர்ந்து வயதானவர்களை தனித்து விடுவது இப்போது எங்கும் நடக்கிறது.

புலம் பெயர்வுக்கான காரணங்கள் எத்தனையோ., இயற்கை சீற்றங்கள்., பொருளாதாரத்தை உயர்த்திக் கொள்ள, மத, சாதி ரீதியான பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ள விரும்பாமல்., தற்போதுதான் இருக்கும் இடத்தின் நெருக்கடி காரணமாக அல்லது சும்மா ஒரு இடத்தின் (நாட்டின்) மீதுள்ள அபிமானத்தால். ஆனால் இது எல்லாவற்றையும் விட., மனிதன் தான் விரும்பாமல் ஒரிடத்தை விட்டு நகர்கிறான் என்றால் அது போரால்தான். இலங்கை., இஸ்ரேல், பாலஸ்தீன், ஆப்பிரிக்கா(சிவில் வாரின் போது) இப்படி பல நாடுகளில் இடப்பெயர்வு பெரும்பான்மையாக போரால் விழைந்தது. எல்லைகளை நிர்ணயித்துக் கொள்ளும் பொருட்டு அல்லது அரசியல் காரணங்களுக்காவும் (இந்தியாவிலிருந்து பாஹிஸ்தான், பங்களாதேசிற்கு பெயர்ந்தவர்கள் (கூட்டமாக பெயர்தல்) இவ்வகையினர்) இது நேர்கிறது.. இங்கு அமெரிக்காவில் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஐரோப்பாவிலிருந்து பெயர்ந்தவர்களும் அவர்களது வாரிசுகளுமே அதிகம். இந்நாட்டைச் சார்ந்த நேட்டிவ் அமெரிக்கன்ஸ் மிகக் குறைவு. முதன் முதலில் 1600ல் ஐரோப்பியர்கள் இங்கு வந்து குடியேறினர். நம் ஊரிலும் சங்க காலத்திலேயே பொருள் ஈட்டும் பொருட்டோ அல்லது போரின் பொருட்டோ பெயர்ந்திருப்பதை இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன. புலம் பெயர்தல் என்ற வார்த்தையே நடைமுறையில் இருந்திருக்கிறது.

---- கொடுங் கோல் கோவலர்
ஏறுடை இன நிரை வேறு புலம் பரப்பி,
புலம் பெயர் புலம்பொடு கலங்கி, கோடல் - நக்கீரனார், நெடுநல் வாடை

இப்பப் பாருங்க உலகம் முழுவதும் நம்மாட்கள் நிரம்பி இருக்கிறார்கள். ஒரு காலத்துல சென்னையில 'போலீஸ்' வேலை கிடைச்ச மகன அனுப்புவதற்கு ஒரு அம்மா நாலு நாளா அழுதுகிட்டு இருந்துச்சு., அவனும் அழுகையப் பார்த்து பயந்து எங்கேயும் போகாம வீட்டுலேயே தண்டால் எடுக்கிறது., தாண்டிக் குதிக்கிறதுன்னு இருந்து இப்ப 40 வயசாகிப் போச்சு. இப்பவும் அவங்க அம்மா அழுகுறாங்க எங்கையாவது வேலை கிடைச்சுப் போக மாட்டானான்னு. ஆனா நேபளத்திலேயிருந்து கம்பளிப் போர்வைகளையும்., ஸ்வெட்டவர்களையும் சுமந்து வந்து எவ்வித தயக்கமுமில்லாமல் மொழி தெரியாத ஊரில் வியாபரம் செய்கிறார்கள் இல்லையா?. ஆனா இப்ப நம்மூரில் நிலைமை மாறி விட்டது., வீட்டுக்கு ஒருவர் வெளிநாட்டில் இருக்கிறார்கள். கிரமங்களிலிருந்து அருகில் உள்ள நகரங்களுக்குப் பெயர்தல் என்பது பின்பு நேராக 'சென்னை' என்றானது. இப்போது நேராக வெளிநாடுதான். புதுக்கோட்டை, பட்டுக் கோட்டை, அறந்தாங்கி, மைலாடுதுறை போன்ற ஊர்களில் இருந்து அதிகம் அரபு நாடுகளுக்கும், சிங்கப்பூருக்கும் பெயர்ந்திருக்கிறார்கள்.

புலம் பெயர்ந்தவர்கள் தங்களுடன் தன் நாகரீகம், பண்பாடு, கலை ஆகியவற்றை உடன் எடுத்துச் செல்கின்றனர். தங்களுடைய மொழியை., மதத்தை, பாரம்பரியத்தை அடுத்த நாட்டினர் அறியத் தருகின்றனர். பின்பு மெல்ல தான் இருக்குமிடத்து இயல்புகளை தன்னில் பதித்து வாழ்கின்றனர். ஆனால் இளைய தலைமுறை?. தன் அடையாளம் தெரியாமல் இரு வேறு கலாச்சாரங்களுக்கிடையில் சமன் செய்யமுடியாமல் தடுமாறுவதும்., பின்பு தன்னைக் கவர்ந்தவற்றை (பெரும்பாலும் அந்நியக் கலச்சாரம்) பின்பற்றியும் செல்கின்றனர். கொத்தடிமைகள் போல் அந்நிய நாட்டிற்கு குறைந்த ஊதியத்தில் உழைத்தல்., இருக்கும் இடம் ஒட்டாது தவித்தல், குடும்பத்தைப் பிரிதல் (சட்ட விரோத குடியேறியாக இருந்தால் தன் மனைவி, மக்களையே), நண்பர்கள் பிரிவு, செழிப்பானவர்களானாலும் தன் வாரிசுகள் நிலை கண்டு கலங்கல் என ஒவ்வொரு புலம்பெயர்ந்த உள்ளமும் ஏதாவது ஒரு சிறு சோகத்தை தன்னுள் சுமந்துதான் வாழ்கின்றது.

Thursday, December 29, 2005

**திரை...**

என்தமிழர் படமெடுக்க ஆரம்பஞ் செய்தார்;
எடுத்தார்கள் ஒன்றிரண்டு பத்து நூறாக!
ஒன்றேனும் தமிழர்நடை யுடைபாவ னைகள்
உள்ளதுவாய் அமைக்கவில்லை, உயிர்உள்ள தில்லை!
------------------------------------------
------------------------------------------
பரமசிவன் அருள்புரிய வந்துவந்து போவார்!
பதிவிரதைக் கின்னல்வரும் பழையபடி தீரும்!
சிரமமொடு தாளமெண்ணிப் போட்டியிலே பாட்டுச்
சிலபாடி மிருதங்கம் ஆவர்த்தம் தந்து
வரும்காதல்! அவ்விதமே துன்பம்வரும், போகும்! - (தமிழ் சினிமா- பாரதிதாசன்)

ஹா!.. ஹா!!.. நம்ம பாட்டுப் பாட்டன் காலத்துலேயே., இப்பிடிப் புலம்புகிற மாதரி சினிமா எடுத்து மக்களைப் படுத்தியிருக்கங்க போல.. பேசாப் படத்தில் ஆரம்பித்து., பாகவதரின் பாட்டுக்(தொட்டதுக்கெல்லாம்) காலத்தில் வெளித்தெரிந்து பி.யு.சின்னப்பா, டி.ஆர். மாகாலிங்கம் காலத்தில் பாட்டும்., மணிப்பிவள நடை வசனமாகி., பாதி எம்.ஜி.ஆர் வரை இது நின்று., மீதி எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜி காலத்தில் நல்ல தமிழில் ஒரு நொடிக்கு நாலு பக்க வசனம் பேசி, கமல் ரசினி காலத்தில் மேல்நாட்டுத் தாக்கம் அதிகமாகி, என்னேரமும் காதல் என்றாகி பின்பு அதுவே நிலைத்து விக்கிரம், விஜய், அஜித்தில் காதலுடன் அதிரடியும் சேர்ந்து சிம்புவில் வெறும் அடிதடி மட்டுமே சினிமா என்றாகி விட்டது. (ஸ்ஸப்பா... இருங்க மூச்சு விட்டுக்கறேன்). ஒரு காலத்துல இயக்குனர்கள், இசையமைப்பாளர்கள் பெரிய சக்தியா இருந்தாங்க., இப்ப யாரு தெரியுமா? ஸ்டண்ட் மாஸ்டர்ஸ் தான்.

அதிரடியை அமர்களமாகத் துவக்கி வைத்தது யாரக வேண்டுமானாலும் இருந்திருக்கட்டும்., அதை அதிகம் செய்வது விக்ரம் மற்றும் சூர்யா. இப்ப எத எடுத்தாலும் அதிரடிதான். சினிமாப் படங்கள் எல்லாம் சிம்பிளான தியரிதானங்க?... அழுகைப் படம்னா அவார்டு படம்., அழுதுக்கிட்டே சிரிச்சா ஜனரஞ்சகம்., அழுது, சிரிச்சு, காதல் செஞ்சுகிட்டே அடிச்சா கமர்ஷியல் (மாஸ்) படம். நிறையா அடி, கொஞ்சமா காதல்ன்னா ஆக்ஷன் படம்.

இப்போ இருக்கிற இயக்குனர்கள் கொஞ்சமாவது எதார்த்ததோடு பொருந்திய வகையில் எடுக்கிறார்கள் (காதல், ஆட்டோகிராப்). (உறவுகளை கேலிக்குரியதாக்கி, சிக்கலாக்கி படம் இயக்கி நாட்டைக் கெடுக்காமலாவது இருக்கிறார்களே?) பாட்டு., சண்டைய விட்டுருங்க அது எப்பவுமே எதார்த்தமில்ல. அப்படிப் பார்த்தா பின்னனி இசை கூட நடைமுறையில் இல்லைதான். அதிரடின்னா., திரையுலகில் மியூசிக் அலற., அல்லது அது இல்லாமல் 'எட்றா வண்டிய'., ' போட்றா சிக்னல'., ந்னு பேசறதுதான்னு காட்றாங்களே?., நிஜ வாழ்க்கையில் என்னா மாதிரி அதிரடி சத்தமில்லாம நடக்குது தெரியுமா?.

சைக்கிள 'மாட்ட' நிறுத்துற மாதிரி 'ந்தா' ந்னு நிறுத்தறது. 50 வயசு ஆளு சின்னப் பசங்களோட கோலி விளையாடுறது., அவங்க மனைவி 'வந்து சாப்பிட்டு போயி விளையாடுங்கங்கிறது'. ஒருத்தர் வந்து அவங்க பையன வெளில கூட்டிட்டுப் போகும்போது., 'செல்லய்யா பயந்துக்காம., அப்பா பின்னாடியே வரணும் என்ன?'ன்னு எப்பவும் 'டயலாக்' அடிப்பாரு., ஆனா அந்தப் பய வாத்தியார் கையக் கடிச்சு வச்சுட்டு., ஸ்கூல விட்டு ஒருநாள் ஓடி வந்தவன். ஏன்னு கேட்டா., ஸ்கூல்ல அவனுக்கு 'போர்' அடிச்சுச்சாம்., அதுனால தண்டவளத் துண்டுல இருக்கிற மணிய அவனா எடுத்து அடிக்க மொத்த ஸ்கூலும் வெளிய வந்திருச்சு., ஏண்டா பண்ணுனன்னு வாத்தியார் கையப் புடுச்சு இருக்காரு., இவங் கட்டுப் போட வச்சுட்டான். உனக்கு என்னடா புடிக்கும்னு நம்ம கேட்டா துப்பாக்கி, கத்திம்பான் அவங்க அப்பா கேட்டா மிட்டாய்ம்பான். என் தோழியொருத்தியின் மகன் எப்போதும் விளையாடுவது அவளது தாலியில்., அவள் குடுடா.. தம்பின்னு பின்னாடியே ஓடுவா., அரைமணிநேரம் மியூஸிக் போடற சீன சத்தமில்லம பண்ணுறாங்க அம்மாவும் மகனும்.

பழனி மலையில ஒரு கல்யாணம்., ரெண்டு பேர் அதுக்கு போனாங்க., ஒருத்தனுக்கு அழைப்பிதல் அனுப்பியிருந்தாங்க., இன்னொருத்தனுக்கு அனுப்பல., நீ மாட்டும் போயிட்டு வா., எனக்கு பத்திரிக்கை குடுக்கல அதுனால நான் இந்தக் கடைக்கிட்ட நின்னுக்கிறேன் ஆனா நீ சீக்கிரம் போனமா., மொய் வச்சமான்னு வந்திரனும்., என்னய மறந்துராதன்னு சொல்லிட்டு அந்தக் கடைகிட்ட நின்னுகிட்டன். போனவன், மலை மேல போயி கல்யாணத்தப் பார்த்திட்டு., விருந்து சாப்டிட்டு., அப்படியே உலாத்தி பழனி மலை அடிவரத்திலிருக்கிற ஊர்கள லுக்கு விட்டுட்டு., அங்கேயிருக்கிற குரங்குகளோட சிறிது நேரம் விளையாண்டுட்டுன்னு இருக்க., கீழ நிக்கிறானே அவன அந்தக் கடைகாரர் 10 நிமிஷம் ஆன உடனே ஒரு மாதிரிப் பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டரு. அரை மணி நேரம் ஆன உடனே அவன் பக்கத்துல வந்து ஒரு முறை முறைச்சுட்டுப் போனாரு., ஒரு மணி நேரம் ஆச்சு, அவன் பக்கத்துல நிறுத்தியிருந்த டி.வி.எஸ். 50 ய எடுத்து கொண்டு போய் பாதுகாப்பா தள்ளி நிறுத்தி வச்சாரு. ஒன்றை மணி நேரம் ஆச்சு , கடையில வேல செய்யுற பையனைத் திட்டது மாதிரி திட்டுனாரு. ரெண்டரை மணி நேரமாச்சு கடையில இருக்கிற ‘ஃபோன’ எடுத்து சுத்த ஆரம்பிச்சாரு.... அப்ப கரெக்டா மலையில இருந்து இறங்கி இவனப் பார்த்து வாரான் போன மகராசன். (அவன் அங்கிட்டுப் போயி நின்னுருக்கலாம்., ஆனா மேலேருந்து வந்தவன் வந்தா தேடிகிட்டுல்ல இருப்பான்னு நகரல)., அவன் வந்ததும் 'கடுப்போட வாடான்னு கூட்டிட்டு போயி அந்தக் கடையிலயே 'ரெண்டு கூல்டிரிங்ஸ்' வாங்கிட்டு., 100 ரூபயாக் குடுத்து மீதி சில்லறய நீங்களே வச்சுக்கங்கன்னு கோபமா சொல்லிட்டு வெளிய வந்துட்டான்., பிறகு இவனப் பார்த்து 'டே., உன்னால என்னைய அந்தாளு என்னா நினைசுட்டாரு தெரியுமா?ன்னு' நடந்தது அத்தனையும் சொன்னான்., இவன் மெதுவா எல்லாம் கேட்டுட்டுச் சொன்னான்., 'அட., கிருக்குப் பயலே., இப்ப வாங்குன கூல் டிரிங்ஸ அப்பவே வாங்கி., மீதிய வச்சுக்கச் சொல்லியிருந்தா., கடைக்காரரே உனக்கு சேர் குடுத்து உட்கார வச்சிருப்பாரில்ல?'.

இப்படி நிஜத்துல நடக்குற அட்டகாசம் நிறையங்க. வெத்து வீராப்பு காட்டுற ஒரு விதயத்த மட்டும் எடுத்துகிட்டு வடிவேல் எப்படி அசத்துராரு?. இன்னும் பல விதயங்கள் தொடப் படாமலேயே இருக்கு.

சரி., இளையராஜா., ரஹ்மானுக்குப் பிறகு இசையில் ஒரு தொய்வு., இப்போ மீண்டும் ஜே ஜேன்னு வந்துகிட்டு இருக்கு. பாட்டுக் குரல்கள் பெரும்பாலும் கேட்ட குரல்கள்தானே?., அதப்பத்தி சொல்ல ஒண்ணுமில்ல. பாட்டு வரிகள்?., கவிஞர்களின் ஒரு வார்த்தையின் ரூபாய் மதிப்பு ஆயிரங்களில்., ஆனால் 'பூவப் பூவப் பூவப் பூவேன்னும் 'ஊதா ஊதா ஊதாப்பூன்னும்' திரும்பத் திரும்ப ஒரே வார்த்தையப் போட்டு ஏமத்துறாங்க., பாட்டெழுத மட்டும் தமிழுக்கு பஞ்சம் வந்திரும் போல. பாட்டின் வார்த்தைகள் தமிழனைப் பொருத்தவரை என்றும் விலைமதிப்பில்லாதது., நல்ல விதயங்களைச் சொல்லலாம். அம்மாணை, தூது, பிள்ளைத் தமிழ், கலம்பகம்னு ஒவ்வொன்னுக்கும் ஒரு வகை வசிருந்தோம். இப்ப, வெறும் குத்துப் பாட்டுதான், பாட்டுன்னு ஆயிருச்சு., தமிழனின் செவிச்சுவையை மட்டுப்படுத்தியதில் பெரும்பங்கு திரையிசைப் பாடல்களுக்கு உண்டு

ஒளிப்பதிவு எங்கயோ போயிருச்சு., ஆட்டோகிராப்., இப்போ தவமாய் தவமிருந்து இரண்டிலும் காட்சிக்குத் தக்கதாய் தத்ரூபமான ஒளி. தொழில் நுட்பம் நன்றாக வளர்ந்திருக்கிறது. ஊடகங்கள் நல்ல படங்களுக்கு போதிய வரவேற்புக் கொடுத்தால் ஹிந்திக்கு அடுத்த படியாக உள்ள தமிழ்திரையுலகத் தரமுயரும்.. இடையில கொஞ்சம் கெட்டிருந்த சினிமா இப்ப மீண்டும் தலை தூக்கியிருக்கிறது. சினிமாவப் பத்தி எழுதனும்னா எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சததான் திரும்பத் திரும்ப எழுதனும்.

கனவுத் தொழிற்சாலையோ இல்லயோ... இது ஒரு காதல் தொழிற்சாலை. இப்ப வன்முறைத் தொழிற்சாலையா மாறிகிட்டு இருக்கு. நமக்கு புடிக்குதோ இல்லையோ 5 முதல்வர்களை தந்திருக்கிறது. சினிமா சமுதாய சீர்கேட்டிற்கு வழிவகுக்கிறதா இல்லையான்னு பட்டிமன்றம் நடந்துகிட்டு
இருக்கு அது நம் பேரன்களின் காலத்திலும் தொடர்ந்து நடக்கும். இது எல்லாவற்றையு மீறி பல்லாயிரக்கணக்கானவங்களுக்கு சோறு போடுது., அதனால்தான் இதை கடுமையாக எதிர்ப்பவர்கள் கூட., வேண்டாம் எனச் சொல்லவதில்லை. நம் வாழ்வில் ஒன்றாகிப் போன சினிமா நம் வாழ்க்கையைச் சொல்லுகிறதா உலகுக்கு?. உலகத்திலேயே சிறந்த திரைப்படங்கள் இரானிய படங்களே., ஏன்? அதில் அவர்களது வாழ்க்கையிருக்கிறது.


நமது வீட்டில் நம்முடன் இருக்கும் தொலைகாட்சியிலாவது நம் வாழ்க்கையிருக்கிறதா என்றால்., தொலைக்காட்சித் தொடர்களின் இயக்குனர்களுக்கு தெய்வமே பெண்கள்தான். அத்துணை சீரியல்களிலும் தவறாமல் மாமியாராலோ, மற்றவர்களாலோ ஒரு பெண் துன்புறுத்தப் படுவதும். அப்பெண் ஒன்று பூமித்தாயை மிஞ்சும் விதம் பொறுமையாக இருப்பதாகவும் இல்லையென்றால் ஆணைப் பழிவாங்க ,நாம் கற்பனை செய்ய முடியாத' வழிகளை பின்பற்றுவதாயும் காட்டுகிறார்கள். தங்கள் பணப்பையை நிரப்பிக் கொள்ள எதை வேண்டுமானாலும் எடுக்கிறார்கள்.

அங்கு மட்டுமல்ல இங்கும்தான் கேணத்தணமான சிரிப்பு நிகழ்ச்சிகள்., இல்லையென்றால் ஒரு 'ஸ்பானிஷ்' பொண்ணு கண்ணில் ஆரம்பித்த கண்ணீர் பாதம் வரையோட பேட்டி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும். அந்தப் பொண்ணைப் பாதிப்புள்ளாக்கியவன் அப்போது அரங்கத்துள் வருவான்., அது படார்ன்னு எந்திருச்சுப் போயி நாலு அப்பு அப்பும், அவனும் அதை குனிந்து வாங்கிக்கொள்வான். அப்புறம் சில துப்பறியும் நிகழ்ச்சிகள் அல்லது 'கேம்' ஷோ என ஒரே மாதிரி நிகழ்ச்சிகள் தான். ஆனால் இங்கு யாரும் முழு நேர வேலையாக தொலைக்காட்சி பார்ப்பதை செய்வதில்லை.

குறும்படங்கள் இதிலிருந்தெல்லாம் மாறுபட்டு, மக்கள் குரலாய் ஒலிப்பது மகிழ்ச்சி தருகிறது.

**நாடகம் என்பது....**

நாடகம் என்பது? நடிப்பும் பாட்டும் மட்டுமல்ல அதனுடன் கூடிய இசையும் ஆகும். எங்கள் ஊரில் உள்ள சாமியை நாங்கள் எப்படிக் கும்பிடுவோம் தெரியுமா? அது கும்புடுவதல்ல, கொண்டாடுவது. நான் படித்தது 'பெரியார் மணியம்மை பெண்கள் பள்ளியில்'. நாம்தான் வாய் நிறையப் பேசுவோமா? காலையில் அனைவரும் கூடியிருக்கும் 'அசெம்ப்ளியில்' (?!) 'கடவுள் இல்லை., கடவுள் இல்லவேயில்லை '., 'கடவுளை மற... மனிதனை நினை' என அய்யாவின் பொன்மொழிகளை வாசிக்க (ஒலிப்பெருக்கியில்) சொல்வார்கள். மாலை வீட்டுக்கு வந்தால்... எங்காளு யாராவது மஞ்சப் பையோட மெதுவா வீட்டைத் தேடிக்கிட்டே வருவாரு., எதுக்கு வருவாரு தெரியுமா?., "ஊர்ல சாமி சாட்டியிருக்காக... சொல்லிட்டு வரச் சொன்னாக, எல்லாரும் பொறப்புட்டு வந்துருங்க!". ங்கிற இந்த ஒரு வரி செய்தியச் சொல்ல. நம் மண் சார்ந்த தெய்வங்கள் தெய்வங்களாக பர்ப்பதை விட., நம்மினும் மூத்த உறவாகப் பார்ப்பதே வழக்கம்.. அப்புறம் என்ன? கிளம்பிருவம்ல?. அடுத்த நாள் நாங்க சோடிச்சு, கீடுச்சு போய் இறங்குனா., ஊரே பளிச்சுன்னு இருக்கும்., சுண்ணாம்படிச்சு, வாசல்படிகளில் ஒரு முறை சுண்ணாம்பு பட்டை பிறகு செம்மண் பட்டை இப்படி மாறி, மாறி அடிச்சு பார்க்கவே ரொம்ப அழகா இருக்கும் ஊரு. வீட்டு முன்புறம் மாவிலை கட்டி., பூலாம் பூக்கள் (சிறிய வெள்ளை நிறப் பூக்கள்) சொருகிவைத்து அலங்கரித்து, வாசலில் கோலமிட்டு அதன் நடுவில் பூசணிப் பூ வைத்து கலக்கியிருப்பார்கள். நம் கிராமங்களின் வறுமையை மட்டுமே காட்டும் ஊடகங்கள் இது போன்ற பொழுதெல்லாம் தூங்கப் போயிரும் போல!). கோவிலில் பாட்டுச் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும். எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமியின் பாடல்கள் என நினைப்பீர்களேயானல் மன்னிச்சுக்கங்க! 'சித்தாட கட்டிகிட்டு.... சிங்காரம் பண்ணிகிட்டு... மத்தாப்பு...' ங்கிற பாட்டுதான் தவறாமல் கேட்கும். அப்புறம் நாமெல்லாம் கோவிலுக்குப் போகும்போது 'பொட்டு வைத்த ஒரு வட்ட நிலான்னு...' நல்ல பாட்டெல்லாம் போடுவாங்க....!
வீடே உறவினர்களால் நிறைந்திருக்கும். எனக்கு யாருன்னே தெரியாத பிள்ளைகல்லாம் கூட எங்க ஆயா மடியில படுத்திருக்குங்க. வீட்டு முன்னாடி முழவு(கொம்பு?), உருமி, தப்படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். வீட்டிற்குள் ஒருவர் பேசுவது இன்னொருவருக்குக் கேட்காது., கத்தி, கத்திதான் பேச வேண்டும். அந்த ரண களத்துலயும்., சிலபேர் போர்வைய மூடி படுத்திருக்குங்க!. நான் முன்பு பார்திராத ஒரு அம்மா காய் நறுக்கிக் கொண்டிருக்கும்., எங்க அண்ணிகள் ஒரு புறம் சாதம் வைத்து, வைக்கோல் போட்டு அதன் மேல் வெள்ளைத் துணி விரித்து (ஹாட்பேக்?), அதன் மேல் சாதத்தைக் கொட்டி கொண்டிருப்பார்கள். இதில் ஒரு விதயம் என்னவென்றால்., எங்க அண்ணிகளின் தம்பிகள் இந்த மாதிரி கொண்டாட்டங்களுக்கு தவறாமல் வந்துவிடுவார்கள்., அவர்களுடைய அக்காவிற்கு உதவி செய்ய. நம்ம இது எல்லாத்தையும் ஓரக் கண்ணால பார்த்துகிட்டு., வந்திருக்கிற பெருசுகளப் பார்த்து கும்பிடு போட்டுவிட்டு., அவங்க 'பெரிய பாப்பவா?., எத்தானாவது படிக்கிற?' ஏதோ கேட்கனுமேன்னு கேட்க... 'பதினாலாவதுன்னு' அவங்களுக்குப் புரியற மாதிரி கத்திச் சொல்லி., ஒரு புன்னகையப் போட்டுட்டு ரூம்குள்ள போனா., அங்க நாம எப்படா வருவம்னு உட்காந்திருக்குங்க என் அண்ணன் பிள்ளைங்க. அண்ணாச்சிகளுந்தான். காலையில் சாமி பெயரில் உள்ள பெரிய மலையை சுற்ற வேண்டும். சுற்றி களைத்து (இப்பிடிச் சொல்லக் கூடாது, சாமி கோவிச்சுக்கும்.) உக்கார்ந்திருப்பார்கள். அப்புறம் அரட்டைதான். போன முறை பார்த்ததிலிருந்து இந்த முறை பார்க்கும்வரை என்னென்ன நடந்துன்னு பேசிப்போம். அதற்குள் எல்லோரும் வேல் எடுக்க கிளம்பி விடுவார்கள். (வேல் எடுப்பது என்பது ஒரு வேண்டுதல்., இப்படி வேண்டிக்கொண்டவர்கள்., கூட்டமாகச் சென்று, ஒரு தோட்டத்தில் வேல்களுக்குப் பூசை செய்து வாத்தியங்கள் முழங்க அதை எடுத்துக் கொண்டு வந்து கோவிலில் நட்டு வைப்பார்கள்). வேலெடுத்து முடிந்தவுடன்., நட்டநடு மத்தியானத்தில் பெண்கள் அனைவரும் முன்புபோல் வாத்தியங்கள் முழங்க பொங்கல் தூக்குவார்கள். பொங்கலுக்கு வேண்டியவற்றை எடுத்துக் கொண்டு கோவிலுக்குச் சென்று., கோவிலுக்கு முன்புறம் அடுப்பு அமைத்து பொங்கல் செய்வார்கள். பொங்கிய பொங்கல் பானைகளை மஞ்சள் இலை கட்டி, பொட்டுவைத்து அலங்கரித்து கோவிலுக்குள் வைப்பார்கள். எல்லாப் பொங்கல் பானையிலிருந்தும் பொங்கல் எடுத்து சாமிக்குப் படைக்கப்படும். (இதில் எவ்வித பாகுபாடும் இல்லை). இது முடிந்தவுடன்., மஞ்சத் தண்ணி ஊற்றி..... விளையாட மாட்டோம்., ஆட்டுக்கு தெளித்து... பிறகுதான் என்ன பண்ணுவோம்னு உங்களுக்குத் தெரியுமே?. சாமி கும்பிட்டுட்டு., கொஞ்ச நேரம் அங்கிருப்பவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தால், ஆட்டங்கள் ஆரம்பமாகும்.

காவடியாட்டம்’., கழுத்தில் காவடி வைத்து அதை சுழற்றி, சுழற்றி விழாமல் ஆடிக் கொண்டிருப்பார்கள். இவர்களுக்கு முன்னால் புலிவேட்மிட்டுக் கொண்டு கையில் சிலம்புடன் ஒருவரை ஒருவர் சிலம்பால் அடிப்பதும்., தன் மேல் அடிவிழாமல் தடுத்தும், சிலம்பு சுற்றியும் ஆடும் ‘சிலம்பாட்டம்’ ஆடிக் கொண்டு போவார்கள். மாலையானதும் விருந்து பரிமாறுவோம்., சுற்றி உள்ள கிரமங்களில் உள்ள தெரிந்தவர்களை எல்லாம் அழைத்திருப்போம்., நான் எனது கல்லூரித் தோழிகளையும் அழைத்துத் செல்வதுண்டு. எங்க வீட்டுல உள்ள நண்டு, சிண்டெல்லாம் பரிமாறிக் கொண்டிருக்கும்.

சிறிது இருட்டியவுடன் ‘கரகாட்டம்’., பொன்னமராவதிப் பார்ட்டி., சாமிக்கு முன்னால் சிறிய குடத்தில் நீர் நிரப்பி அதன் மேல் மஞ்சள் குங்குமத்தால் அலங்கரித்த தேங்காய் வைத்து, நையாண்டி, உருமி மேளம், தவில், நாதஸ்வரம் இசைக்க ஆடுவார்கள். இசை அதிகரிக்க, அதிகரிக்க அதிகமாக ஆடுவார்கள். ‘பொய்க்கால் குதிரை’ (புரவையாட்டம்) இராஜ ராணி போல் வேடமிட்டு நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட பொய்கால் (இவர்களே கட்டையை காலில் கட்டியிருப்பார்கள்) குதிரையுடன் ஆடிக் கொண்டு வருவார்கள். இது தவிர 'தேவராட்டம்' தான் நிற்குமிடத்தை விட்டு நகராமல்., கையில் ஒரு துணியை வைத்து சுற்றிக் கொண்டு குனிந்து, நிமிர்ந்து ஆடிக்கொண்டிருப்பார்கள். மற்றும் 'கும்மி' சுற்றி நின்றோ., இப்புறமும் அப்புறமும் சரிசமமாக நின்று கொண்டு ஆடிக்கொண்டே வரும்போது இசைக்குத் தக்கவாரு தன் கைகளை தட்டுவார்கள். தேவராட்டமும்., கும்மியும் எப்போதாவது நடக்கும். பரமசிவன், பார்வதி, முருகன், பிள்ளையார் குடும்பம் ஒரு மாட்டு வண்டியில்., இராமர், லக்ஷ்மணர், சீதை அனுமார் ஒரு வண்டியில் என வேட மிட்டுக் கொண்டு வரும் வேடு பரி இதை பேச்சு வழக்கில் பாரி வேட்டை என்பார்கள். (எப்போவுமே ஆகாரத்தை சேர்த்துக்குவாங்க (நாங்களும்தான்... ஆகாரத்த சேர்த்துக்காம யாரவது இருப்பாங்களாங்கிறிங்களா?., அட இது வேறங்க) அதாவது ஆலம்பட்டி புதூர் என்பதை ஆலாம்பட்டி புதூர்ம்பாங்க., பரி வேட்டய பாரி வேட்டைம்பாங்க...). இந்த வேடுபரி நிறையக் கோவில்களில் நடக்கும்.

நன்றாக இருட்டிய உடன் நாடகம் ஆரம்பிக்கும். தோட்டம் செய்யும் 'தொட்டிய நாயக்கர்கள்' (காட்டு நாயக்கர்கள் எனவும் அழைப்பதுண்டு)., இதை ஒரு தொழிலாகச் செய்யாமல்., விவசாயமில்லா ஓய்வுக் காலங்களில் இந்த நாடகங்களை செய்கிறார்கள். 'வள்ளி திருமணம்'., 'பாசு பதக் கணை', 'அர்ஜூனன் தவசு', 'பொன்னர் சங்கர்' போன்ற நாடகங்கள் நடக்கும். வள்ளி திருமணம் நடக்கும்போது பாடும் 'மேயாத... மான்...' என இராகம் மாற்றி, மாற்றி ஒரு மணி நேரம் பாடுவது மிகப் பிரபலம். 'பொன்னர் சங்கர்' போன்ற நாடகங்கள் நடக்கும் போது., நடிப்பவர்கள் விரதமிருந்து நடிப்பார்கள். மாகாமுனி வேடமேற்று நடிப்பவர்கள் முதலில் மேடையில் தோன்றுபோதே அவர்களுக்கு அருள் வந்துவிடும் பின்பு ஒரு கோழியை கடித்து உணர்வு பெற்று நடிப்பார்கள். பெரியக் காண்டியம்மன் மூங்கில் மரத்தின் மேல் தவம் புரிவதை சொல்ல.. உண்மையிலேயே மூங்கிலின் உச்சிக்கு ஏறி நடிப்பார்கள். அந்த மரம் பின்பு ஏலம் விடப்படும். குழந்தைக்காய் காத்திருப்பவர்கள் ஏலத்தில் எடுப்பார்கள் அல்லது தற்போதுதான் மழலை கேட்பவர்கள் அம் மூங்கிலில் தொட்டில் கட்டி., குழந்தையை தூங்க வைப்பார்கள். சில சமயம் சமூக நாடகங்களும் நடப்பதுண்டு "அரியலூரு ரயிலு வண்டி கண்ணம்மா... என் அங்கமே பதறுதடி பொன்னம்மா..." என்று பாடி மக்களை அழ வைப்பதும் நடந்திருக்கிறது. நாடகம் முடிய காலையாகிவிடும். திருவிழாவும் நிறைவுறும். இதில் சில விதயங்களை விடப் பட்டிருக்கலாம் என்றாலும் இப்பதிவை நான் எழுத நினைத்தது வேறு காரணத்திற்காக....., இப்படி அருமையாக கொண்டாடப்பட்டன திருவிழாக்கள். சினிமா....வந்துச்சு. பஞ்சாயத்து டீ.வி வந்துச்சு., இப்போ கேபிள். ஏர் பூட்டி சேற்றில் உழன்ற கால்கள்., டிராக்டர் மேல் கம்பீரமாக அமர்ந்த போது கவலை கொள்ளவில்லை. ஆனால் என்னவோ வள்ளி திருமணமும்., அர்ஜூனன் தவசும்., 'நாட்டாமை'யாகவும்., 'எஜமானாகவும்' மாறும் போது மகிழமுடியவில்லை. எத்தனை கலைகள் நம்மிடையே?., பொறக்கும் போது தாலாட்டு... போகும் போது கூட ஒப்பாறி., 'ஒயிலாட்டம்'னு., பாட்டும்., ஆட்டமுமே தன் மகிழ்ச்சி மற்றும் துக்கத்தின் வெளிப்பாடாக கொண்டிருக்கிறோம் நாம். சின்னக் குழந்தை கையிலிருக்கிற பொம்மையை திருப்பி, திருப்பி பார்க்கிற மாதிரி., இதோ மீண்டும் சொல்றேன் பாருங்களேன்., தப்பாட்டம், காவடியாட்டம், சிலம்பாட்டம், கரகாட்டம் (இதில் பல வகையிருக்குது சட்டிக் கரகம், ஆட்டக் கரகம் இப்படி), தேவராட்டம், குரவையாட்டம், கும்மி, ஒயிலாட்டம் (மாடு, மயில் மாதிரி ஆடுவது., தப்புடன், கொம்பும் கலந்த இசை இதற்கு) இதில்லாம தமிழ் நாட்டோட பல பகுதிகளில் பொம்மலாட்டம்., கூத்து., வில்லுப் பாட்டு மற்றும் நாடகங்கள். எவ்வளவு செல்வங்கள்?., கேரளாவில் கூட அவர்களது பாரம்பரிய கலைகளான கதகளி, மோகினியாட்டம், ஒட்டந்துள்ளல், செண்டு மேளம், சாக்கியர் கூத்து, கோடியாட்டம், கும்மி(இங்குமுண்டு)., படயாணி, தேய்யம், திரா போன்றவை பல பயிற்சிப் பட்டறைகளாலும்., அம்மக்கள் தங்கள் கலைகளின்பாற் கொண்ட அன்பாலும் காப்பற்றப் பட்டு, வரும் தலைமுறைக்கு கற்றுக் கொடுக்கப் பட்டு வருகிறது. இங்கும் கூத்துப் பட்டறை., அறிவொளி இயக்கத்தின் அரசு திட்டத்தை விளக்கும் நாடகங்கள் (இப்போதும் உள்ளதா?)., பிரளயன் அவர்களின் வீதி நாடகங்கள் ஆகியன நாடகத்தின் தொய்வை சிறிது சரிசெய்கிறது., ஆனால் மற்ற கலைகள்?., சிலர் எங்கள் பக்கம் நடத்துகிறார்கள். திண்டுக்கல், வடமதுரைப் பக்கம் நாடகங்களையே பிழைப்பாக கொண்ட நாடக கம்பெனிகள் இருந்தன., தற்போது என்னவானதோ?.
இங்கு வெர்ஜினியாவில் ‘Willamsburg’ என்றொரு இடம் உண்டு., 200 வருடங்களுக்கு முன்னார்., எப்படி ஐரோப்பியர்கள் இங்கு வந்தார்கள்., என்னென்ன உபயோகித்தார்கள்?., அவர்கள் உபயோகப் படுத்திய துப்பாக்கிகளிலிருந்து... சோப்பு... சீப்பு வரை இங்கு வைத்திருக்கிறார்கள். கிணற்றுடன் கூடிய வீடுகள் அங்குண்டு., அங்கு வேலையில் இருப்பவர்கள்., 200 வருடங்களுக்கு முன்னால் இருந்த ஐரோப்பியர்கள் போல உடையணிந்திருப்பர். இப்படி அந்த ஊரை ஒரு நினைவிடமாகவே காப்பாற்றி வருகின்றனர். அவர்கள் வந்து இங்க பண்ணுனாங்க?., செவ்விந்தியர்களை விரட்டியும்., போர் புரிந்தும்., தான் ஒடும் வரை உள்ள நிலம் அனைத்தும் எங்களுக்கு சொந்தம் என்று கூறி செவ்விந்தியர்களை ஏமாற்றினார்கள். பாருங்கப்பா.... அடுத்தவன அடிச்சுப் புடுங்குனத., 200 வருடமா நினைவுல வச்சு கொண்டாடுறாங்க... நம்ம முன்னோர்களால்... நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்க ஏற்படுத்தப் பட்ட., இயற்கையோடு இயைந்த கலைகளை அறிவியல் பூதத்தின் வாய்க்குள் திணித்துவிட்டு.... எப்படியிருந்த நாம....இப்ப 'மன்மத ராசா'க்களை சகித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்!!!.

Wednesday, December 28, 2005

என்று மடியும் இந்த தீவிரவாதம்?

ஒவ்வொரு முறை புத்தாண்டு வருவதற்கு முன்னும் ஏதும் நடந்திரக் கூடாதுன்னு உயிரக் கையில பிடிச்சுகிட்டு இருக்க வேண்டியதா இருக்கு. இப்பப் பாருங்க வெள்ளம் போயி முடியுறதுக்குள்ள என்னன்னமோ வந்திருச்சு. இப்பப் பார்த்தா IISc ல தீவிரவாதம். நம்ம நாட்டில் லஞ்சம், ஊழல் போலவே தீவிரவாதமும் தவிர்க்கமுடியாத விதயமாயிருமோன்னு பயமா இருக்குங்க. ஒரு மாநிலத்த அது 'எங்க' இருக்குன்னு வரைபடத்துல தெரிஞ்சுக்கறதுக்கு முன்னாடி, அந்த ஊர்ல இருக்கிற தீவிரவாத குழுக்கள் பேரு தெரிஞ்சு போகுது நம்ம பிள்ளைகளுக்கு..

எத்தனையோ இன, மொழி, பண்பாடு மாறுபாடு கொண்ட ஒரு தேசம். அதை ஒன்றாக இணைப்பதற்கு ஒரு பெரியவர் பட்டபாடு., அந்த இரும்பு மனிதனின் உழைப்பால் விழைந்த கட்டிடத்தை எலிகள் ஓட்டையிட பார்க்கின்றன. எலிகளின் பற்கள் ஓட்டையிட ஏதுவாக இருப்பதுதான் கொடுமை.

அஸ்ஸாம்ன்னா உல்ஃபா., பிகார், ஒரிசா ந்னா மாவோயிஸ்ட்., நாகாலந்துன்னா நேசனல் சோஷியலிஸ்ட் கவுன்சில் ஆஃப் நாகாலாந்து., திரிபுரான்னா திரிபுரா டிரைபல் எரியா அட்டானமஸ் டிஸ்டிரிக் கவுன்சில்., மணிப்பூர்ன்னா பீப்புள் லிபரேஷன் ஆர்மி, மிசோரம்னா மிசோ நேசனல் ஃப்ரண்ட், பிகார்ல ராஜ்திர் வேற, பஞ்சப்ல உங்களுக்குத் தெரியும் ஆப்பரேஷன் ப்ளூ ஸ்டார மறந்திருக்க மாட்டோம்., உத்திரப் பிரதேசம் - கேக்கவே வேண்டாம், ஆந்திரான்னா நக்சலைட், ஜம்முன்னா... அட, அத ஏன் நான் சொல்லிகிட்டு?. தீவிரவாதத்தின் வேர் எங்கு ஆரம்பிக்கின்றது. அது சுதந்திரம் கிடைத்ததிலிருந்தே வேர்விட ஆரம்பித்து விட்டது. அதற்கான காரணங்கள்... முக்கால்வாசி தனியான சுதந்திரத்தை கோரித்தான்.

ஒரு குறிப்பிட்ட தனியான கலாச்சாரம்(ethnic) உடைய மக்கள் ஒன்றாக இருக்கும் போது வேறு ஒருவரின் ஊடுருவலைத் தவிர்க்க., தற்போது பங்களாதேஷ் மக்களின் எல்லைப் புற ஊடுருவலைத் தவிர்க்க அஸ்ஸாமில் இத்தைய கும்பல்கள் உருவாகின. மணிப்பூர், நாகலாந்து இரு மாநிலங்களுக்கிடையேயான எல்லை பிரச்சனையும் தீவிரவாதிகளை உருவாக்கின., மணிபூரில் மட்டும் 19 தீவிரவாதக் குழுக்கள் உள்ளனவாம். உள்நாட்டு எல்லைப் பிரச்சனையை கட்டுக்குள் வைக்க முடியும். நிலவுடமை சக்திகளின் ஆதிக்கம்., வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் மற்றம் சமுதாய ஏற்றத்தாழ்வு போன்றவை மாவோயிஸ்ட்., ராஜ்திர்(பிகார்) போன்றவை தோன்ற காரணமாகச் சொல்லப் படுகின்றன.

தாங்கள் பகுதி மக்கள் வஞ்சிக்கப்டுவதாக சொல்லி உருவாகின நக்சலைட் அமைப்புகள். மதக்காரணங்களுக்காக உருவான அமைப்புகள்தான் பஞ்சாபிலும், காஸ்மீரிலும். எல்லாவற்றிலும், அதிக உயிர் குடிப்பது மத தீவிரவாதம்தான். உலகம் முழுவதும் தன் கோரக்கரங்களை விரித்திருப்பதும் இதுதான். நிதமும் நம் எல்லைப் பகுதிகளில் நம் சகோதரனொருவன் செத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறான். எல்லைப்புற கிரமங்களில் கூட்டமாக மக்கள் கொல்லப் படுவதை பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

சுதந்திரமான ஐந்து வருடங்களிலேயே இத்தைய கும்பல்களை கூட்டி பேச்சு வார்த்தை நடத்திய நம் மத்திய அரசு., இன்றும் பேசிக் கொண்டுதானிருக்கிறது. வரலாற்றைப் புரட்டிப் பாருங்கள்., ஒவ்வொரு மாநில தீவிரவாத அமைப்புகளுடனும்., பேச்சு வார்த்தை நடத்தப் பட்டு ஏதேனும் ஒரு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகி இருக்கும். எல்லா நாடுகளிலும்தான் தீவிரவாதம் இருக்கின்றது. ஆனால் நம்நாட்டில் மழை, வெள்ளத்தைப் போல் மக்கள் சாதரணமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய நிலை. தினம்தினம் துக்கப்பட முடியுமா?. பார்லிமெண்ட்டில்., பேசும் கூட்டங்களில் கூட நாம் தீவிரவாததை நினைத்து அச்சச்பட வேண்டிய நிலைமை. இம்மாதிரியான நிகழ்வுகள் நடக்கும்போதெல்லாம் குடியரசுத் தலைவர், பிரதமர் உள்ளிட்டோரின் அதிர்ச்சி அறிக்கையுடன் எல்லாம் முடிந்து விடுகிறது. இஸ்ரேலில் என்ன நடக்கிறது ., பாலஸ்தீனத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பது உலகம் முழுவதும் தெரிகிறது. என்னத்த சொல்றது போங்க.

**சக்கரம்**

இதோ இங்க சைக்கிள்ல வேகமா ஒரு ஆளு போறாரு நல்லாப் பார்த்துக்கங்க... அடடா., அது ஆளில்ல 25 வயசு பையன்., 25 வயசெல்லாம் பையன்னு சொல்லலாமா?., ஆளு பாக்க சின்னப் பையனாத்தான் இருக்கான். அதுசரி எங்க அவ்வளவு வேகமாப் போறான்?., சைக்கிள் பின்னாடி ஒரு சின்னப் புள்ள வேற உட்கார்ந்திருக்குது... பாருங்க. நேரா நம்ம 'பகவதியம்மன்' கோவிலப் பார்த்து போறாப்பிடி இருக்குது?. ஆமாம்., சரி., சட்டுன்னு அந்த புதர்க்கு பின்னாடி ஓளிஞ்சுக்கங்க. அட, என்னமோ ‘சாமி’ முன்னாடி பூப் போட்டுப் பாக்குறான்., அந்தச் சின்னப் புள்ள ஒரு சீட்ட எடுத்து குடுக்குது. அதப் படிச்சிட்டு, முகமல்லாம் சிரிப்பா திரும்புறான். அட., எங்க பக்கத்து வீட்டுப் பையங்க. எனக்கு இப்பத்தாங்க ஞாபகம் வருது., இந்தப் பயல நேத்து இவுங்க அப்பா திட்டோ, திட்டுன்னு திட்டிக்கிட்டு இருந்தாரு., "ஏண்டா., கல்யாணம் ஆயிருச்சு, இன்னும் கலைல பத்து மணி வரைக்கும் தூங்குற., வேலை, கீலைக்குப் போகுலைன்னா விவசாயத்தையாவது பாருன்னாரு., இவன் அதெல்லாம் முடியாது நான் எதோ 'காண்ட்ராக்டர்'., அதுதான் ஏதோ மணலு, சல்லிலேயே கிடக்குற வேலையாமே அது., அத எடுக்கப் போறேன்னு பேசிகிட்டு இருந்தான். ஒருவேளை அதுக்குத்தான் சீட்டுப் போட்டு பார்த்தானோ என்னமோ?. அந்த சின்னப் புள்ளைக்கு மிட்டாயக் குடுத்து கேட்டா சொல்லப் போகுது. நீங்க வாங்க என்னோட... அவன் சைக்கிள் ஓட்டத்துக்கு ஓடி வரணும் என்ன?., கொஞ்சத்துரந்தான் வீடு. அடடா., அந்தப் பய, புள்ளைய இறக்கிவிட்டுட்டு எங்கேயோ போறானே?., சரி அவங்க அம்மாவக் கேட்போம்...

அம்மா செல்லம்., தம்பி என்னாத்துக்கு இம்புட்டு வேகமா போகுது.?. கொஞ்ச முன்னதான் தம்பியக் கொயிலுல பார்த்தோம்.

அவன்... இந்த ரோடு போடுற வேலையெடுக்க ' யூனியன் ஆபிஸ்க்குப் போறான். இவங்கெல்லாம் யாரு?.,

ம்... என் சொந்தக் காரங்கதான்., இப்பத்தான் வந்தாங்க நான் வாரேன்.

வாங்க போகலாம்., பாத்திங்களா, நான் சொன்னது சரியாப் போச்சா?., ஆனாப் பாருங்க 'காண்ட்ராக்டு' வேலைய எடுக்க எல்லாரும் காரு, சீப்புன்னு போவாக., நாங்கூட யூனியன் ஆபிஸ்ல ஒரு மனுக் குடுக்கப் போனப்ப பார்த்தேன்., வரிச கட்டி நிக்குது காரு., என்னான்னு கேட்டா 'டெண்டர்'ன்னு அங்கேருக்குற பியூன் சொன்னாரு., இந்தப் பய சைக்கிள்ல போயி... என்ன பண்ணுவான் பாவம்., சரி போனவன் வந்துதான ஆகணும். வீட்டிக்குள்ள வாங்க., அவன் வந்ததும் பார்க்கலாம்.

***
அப்பா., கொஞ்சம் கண்ணசந்துட்டேன்., பொழுதாகிப் போச்சே., நீங்களும் தூங்கிட்டிகளோ?., அவுங்க வீட்டுல சிரிப்புச் சத்தம் கேட்குது?. அவனுக்கு வேல கிடைச்சுருச்சாட்டம் இருக்கு. சும்மா சொல்லக் கூடாதுங்க கெட்டிக்காரப் பய. நீங்க எங்க கிளம்புறிங்க?. கொஞ்ச நாளைக்கு இருந்துட்டுப் போங்களேன். சரி உங்ளுக்கு வேலையிருக்குதுன்னாப் போயிட்டு வாங்க. நான் அப்பப்ப கடுதாசி எழுதுறேன் சரியா?.

***

எல்லாரும் நல்லாருக்கிங்களா., இம்புட்டு சீக்கிரம் உங்களுக்கு கடுதாசி எழுதுவேன்னு நினைக்கவே இல்லைங்க... நம்ம பய இப்ப ஆளு நல்லாத் தெளிஞ்சு இருக்காங்க., ஏதோ 'புல்லட்'டாமே? தேராட்டாம் நிக்குது., அதுலதான் போறான்... வாறான். திரும்பவும் நேத்துப் பாருங்க அவங்க வீட்டுல சண்டை இப்ப அவுக அப்பங்கூட இல்ல சித்தப்பனோட., அவர் ஏதோ ஏண்டா என்கிட்ட சொல்லங்கிறாரு., உன்னால அவமானப் பட்டேங்கிறாரு. என்னான்னு பாத்தா... இந்தப் பயலுக்கு யூனியன் ஆபிஸ்ல கூப்பிட்டு வேல குடுத்துருக்காக... இவன் என்னா சொல்லிருக்கான் தெரியுமா?., வேற யாருக்காவது குடுங்க நான் இப்ப வேலை செய்யறதுல்லன்னு சொல்லிருக்கான். அந்த வேலைய குடுக்கச்சொல்லி ஒரு பெரிய மனுசன்கிட்ட சிபாரிசு பண்ணுனது அவன் சித்தப்பு. நம்ம பயலுக்கு என்ன ஆச்சு?., இதுவரைக்கும் யூனியன் ஆபிஸ்க்கு அலையா அலைஞ்சு வேல எடுத்தவன் ஏன் வேண்டாம்னு சொல்றான்னு எனக்கு கொஞ்சம் வெசனந்தாங்க. நாம் பாக்க வளர்ந்த பயன்னு மனசு அடிச்சுக்குச்சு. அப்புறந்தான் தெரிஞ்சுது. இவன் இப்போ பெரிய 'காண்ராக்டராம்'. ரோடு, பாலம்னு பெரிய வேலையாத்தான் எடுப்பானாம். யூனியன் ஆபிஸ்ல குடுக்குகிற சின்ன வேலையெல்லாம் செய்ய மாட்டானாம். அப்பிடிப்போடுன்னு நினைச்சுகிட்டங்க. சரி., அத வீட்டுல சொல்ல வேண்டியதுதானே? இப்பிடித்தாங்க இந்தப் பயலுவ கொஞ்சம் விஷயந் தெரிஞ்சாப் போதும்., எல்லாத்தையும் பெத்தவுககிட்டருந்து மறைக்கிறது. சரி., அங்க மழையெல்லாம் எப்படி இருக்கு?. வேற விஷயமில்ல. இருந்தா அப்புறம் கடுதாசி எழுதறேன்.

***
என்னங்க எல்லாரும் நல்லா இருப்பிகன்னு நினைக்கிறேன். கொள்ள நாள் ஆகிப்போச்சு உங்களோட பேசி., கடுதாசிலதான். அப்புறம் நம்ம பயலப் பத்தி கேட்கவேயில்லயே?., இப்ப ரொம்ப பெரியாளாய்ட்டாங்க. பிளசரு காருலதான் எங்கையும் போறான். அவங்க வீட்டுக்கு யார்., யாரோ வாராக... பாத் தா எல்லாரும் பெரிய மனுசங்களாட்டந்தான் இருக்கு. தெக்கயிருக்குற ஒரு மந்திரியோட நம்ம பய ரொம்ப நெருக்கமா இருக்கானாம். அவருதான் தெய்வங்கிறான். என்னமோ நல்லாயிருந்தா சரிதான் என்னாங்கிறிக?. நெறையா ஊர்ல வேலையெடுத்து நிக்க நேரமில்லாம அலையுறான். ஒரு காலத்துல எந்நேரமும் தூ ங்கிக்கிட்டு இருப்பான். அவன் பண்ற ஒரே வேலை சாயந்திரம் எழுத்திருச்சு மெதுவா பவுடரப் பூசிகிட்டு அவன் சோட்டுப் பயகலோட போயிப் பந்தடிக்கிறது மட்டும்தான். கல்யாணமாகிக் கூட கொஞ்ச நாள் அப்பிடித்தான் இருந்தான். இப்ப இராத்தூக்கங்கூட இல்லாம அலையுறான். என்னையக் கேட்டா 23 வயசுலயிருந்து 45 வயது வரைக்கும் பயலுக நிக்க நேரமில்லாமத்தான் அலையணும். சரிங்க., அப்புறம் நிதானமா உங்களுக்கு எழுதுறேன்....

***

ஆர்வந்தாங்காம நீங்க போட்ட கடுதாசி கிடைச்சுது. நம்ம பய இப்பக் கூட ஏதோ பெரிய பாலம் எடுக்கப் போறதா டி.விலயெல்லாம் கூட சொன்னாக., ரொம்ப பெரிய்ய்ய வேலையாம் அது. வேற ஊர்ல வேலங்கிறதால 'காச' தண்ணியா செலவழிச்சுகிட்டு இருக்கான். இடையில ரெண்டு , மூணு லாரி கூட வாங்கியிருக்கான். அந்தூர்ல கூலி அதிகமா குடுக்கனுங்கிறதுக்காக சித்தாளு, கொத்தனாரு எல்லாரையும் இங்கிருந்து கூட்டிகிட்டுப் போறான். அவங்களுக்கு அங்க தங்குரதுக்கு இடம்., சாப்பாடு எல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணிகிட்டு ஓய்வில்லாம அலையுறான். இரண்டு மணி நேரந்தான் தூங்குறானாம்., அவங்க அம்மா சொல்லிச்சு. இன்னொன்னையும் அவங்கம்மா சொல்லிச்சுங்க., இப்பல்லாம் அவன் அவுங்க அப்பாவ மதிக்கறதே இல்லையாம். வேலைல இருக்குற சித்தப்பனையும் நீ வட்டத்துக்குள்ளதான் சதுரம் போட முடியும்(மாசச் சம்பளம் வாங்குறதச் சொல்றான் போல) நான் எங்கவேணுமின்னாலும் போடலாம்னு எகத்தாளம் பேசுறானாம். அது ஒன்னுதாங்க அவங்கிட்ட., நம்ம பாக்க அவன் மொத வேலை எடுத்தான் தெரியுமா? அப்ப அவுங்க குடும்பம் முழுக்க 'சொத்த' அவன் பேர்ல 'பவரு' எழுதிக்குடுதுதான் எடுத்தானாம். இப்ப அவங்களையே இப்படிப் பேசலாமா?. சரிங்க எவ்வளவு நாள் ஆச்சு உங்களையெல்லாம் பாத்து., ஒரு எட்டு இங்க வந்திட்டுப் போங்க. தை மாசம் வேற வரப் போகுது காடெல்லாம் பூ பூத்து 'கொல்'லுன்னு கிடக்கு. நீங்க பாக்க வேணாமா?.

***
அடடே வாங்க., வாங்க எப்பப் பார்த்ததுங்க., 6 வருசம் இருக்குமா?., உட்காருங்க. என் கடுதாசியெல்லாம் கிடைச்சுதா?. என்னங்க பக்கதூட்டப் பாக்குறிங்க?., அது ஒரு பெரிய கதைங்க. அந்தப் பாலம் சொன்னல்லங்க... அது கட்சித் தலைவர் ஒருத்தர் இறந்ததுனால நம்ம பயலுக்கு கிடைக்கிலைங்க...ஆட்சியும் மாறிப் போச்சுங்க. அவன் செலவழிச்ச காசு அம்புட்டும் போச்சுங்க. அவங்கிட்ட இருக்கறது எல்லாத்தையும் வித்துட்டாங்க. வீட்டுக்குத் தெரியாம., வேலையெடுக்க நிறையாக் கடன வேற வாங்கி வச்சுட்டாங்க...இப்ப அவங்க வீட்டுல இருக்குரவங்கதாங்க அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்றாங்க. "டேய் பணம்தானடா போச்சு... நாங்க இல்ல?ன்னு' அவங்கப்பாதாங்க நெதமும் ஆறுதல் சொல்லிட்டு இருக்காரு. நம்ம பய சருக்கீட்டாந்தாங்க., ஆன எந்திருச்சுருவான்னு எனக்கு நம்பிக்கையிருக்குங்க... எப்படிங்கிறிங்களா?., அங்க பாருங்க!., மாசம் 8 ஆயிரம் ரூபா வட்டி மட்டுமே கட்டுனாலும்., எதப் பத்தியும் கவலை படாம., குழம்பு வைக்கிறதுக்கு கோழிய புடுச்சுகிட்டு இருக்கானா?. துணிச்சலாவனுங்கோ.

**மாயமான்**



எங்கள் இல்லத்தில் இரண்டு தாத்தாக்களின் ஃபோட்டோக்கள் மாட்டியிருக்கும். இரண்டுமே மிகப் பெரிய்ய்ய்ய படங்கள். இரண்டிலும் வெவ்வேறான தாத்தாக்கள். ஒரு தாத்தா படம் எப்போதும் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு கம்பீரமாக வீட்டின் வரவேறப்பரைத் திண்ணையில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். இன்னொரு தாத்தாவின் படம்., இதற்கும் பூக்கள் உண்டு என்றாலும். அது மக்கள் அதிகம் புலங்காத பட்டாளை சுவற்றில் இருக்கும். முன்னவர் நல்ல தாத்தா போல அதனால் இங்க இருக்கிறார்., இன்னொருத்தர் ஏதோ குடும்பத்துக்கு ‘ஆகாத’ காரியம் பண்ணிவிட்டார் போலன்னு நினைச்சுக்குவேன். பட்டாளைப் படத்தை கடக்கும்போதெல்லாம் அந்தத் தாத்தாவில் கரிய விழிகள் என்னை பரிதாபமாகப் பார்ப்பது போல இருக்கும். நான் பெரிசான உடனே உன்னையும் திண்ணைச் சுவத்துல மாட்றேன் சரியா?ன்னு அவரோட பேசுவேன். வளர வளரத்தான் தெரிஞ்சுது. திண்ணைப் படத்துல இருக்கிறது அய்யா. காமராசர்ன்னும்., பட்டாளைப் படத்துல இருக்கிறது அறிஞர் அண்ணான்னும். இப்படி அரசியல் என்பது என் உறவுபோலத்தான் எனக்கு அறிமுகமானது. எங்க அப்பாவோட அப்பா தீவிர காங்கிரஸ்காரர். எங்கப்பா தீவிரமில்லையென்றாலும் தி.மு.க பற்றாளர்., ( அவரது திருமணத்தின் போது வந்த அன்பளிப்புதானாம் அண்ணா படம்).

எங்க மாமா ஒருவர் நல்ல வளமான விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். நான்கு பெண்களுடன் பிறந்த ஒரே ஆண். மிகவும் செல்லமாக வளர்க்கப் பட்டார். தனது 19 ஆவது வயதில் அப்போது தமிழகத்தில் பிரபலமாக இருந்த கட்சியில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார். தன் தோட்டத்தில் விளைகின்ற விளைச்சலின் பலன் அனைத்தையும் கட்சி நிதியாக்கி களித்தார். எப்போதும் தன்னைச் சுற்றி ஆட்கள்., கட்சியின் முக்கியமானவர்கள் தன்னை வந்து பார்ப்பது என பரபரப்பாகவே எப்போதும் இருப்பார். கட்சிக் கூட்டம் என்றால் ஒரு வாரம் முன்பே வீட்டிலிருந்து கிளம்பி விடுவார் அல்லது ஆட்கள் வந்து அழைத்துச் சொல்வார்கள்.

அரசியலே ஒரு போதைதான்., மெல்ல மெல்ல 'பாட்டில்' போதையும் பழக்கமாகியது. வீட்டில் ஏழரை ஆரம்பமானது. எப்போது பார்த்தாலும் கட்சி... தலைவர்தான்... வீடு என்ற ஒன்றே மறந்து போனது. எப்போதாவது வருவது... வந்தாலும் நடுநிசியில் தள்ளாடியபடி., விடிந்ததும் எழுந்து குளித்து விட்டு பளீரென வெள்ளைச் சட்டை, கரை வேட்டி கட்டிக்கொண்டு கிளம்பி விடுவது. இவரது செய்கை கண்டு கொதித்த நம்மாட்கள் (நம்ம பங்காளி வீட்டுப் அத்தையை மணந்திருக்கிறார்). பஞ்சாயத்துப் பண்ணியும் பலன் இல்லை. முன்பை விட அதிகமானது., பிறகென்ன? குடும்பம் சிதறியது... இவர் ஒரு பக்கம். பிள்ளைகளில் இருவர் மனைவின் வீட்டில், மனைவியும் கடைசி மகனும் வேறு ஒரு ஊரில் என மொத்தமும் மாறிப் போனது ஒரு நாள். அப்போதும் திருந்தவில்லை... அழகு தமிழில் கட்சி பற்றி பேசிக் கொண்டே... அருமைக் குடுப்பத்தை தொலைத்தார். ஊரின் நடுவில் சற்றுப் பெரிய வீடு அவருடையது. முன்புறம் மல்லிகைப் பந்தல் அமைத்து ரம்மியமாக இருக்கும். ஒரு முறை ஊருக்குப் போன போது அந்த வீட்டை பார்க்கலாம் எனப் போனேன். என் கண்கள் குளமாகியது., வீடெல்லாம் ஒரே, குப்பை கூளமாக ஒட்டடை படிந்து இங்கு மனிதர்கள் வாழ்கிறார்களா? எனும்படி இருந்தது. முன்புறம் உள்ள மல்லிகை கொடி மட்டும் வாடவில்லை.

பக்கத்தில் குடியிருந்தவர்களிடம் "அந்தாளு (கோபம்தான்!) வர்றதே இல்லையா?" எனக் கேட்டேன். அவர்கள் "ஏன் வாரதில்ல? இப்பத் தெனமும் வந்து இங்கதான் படுத்துகிறாரு" என்றார்கள். 'பக்'கென்று இருந்தது. இந்தக் குப்பையிலயா?., ஆட்கள் சூழ எப்போதும் சிரித்திருக்கும் அந்த வீடு, இப்போது அவரைப் போலவே ஆட்கள் அற்று ஒன்றையாய் நின்று கொண்டிருக்கிறது. என் தோழி ஒருத்தியை துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு அத்தனையும் துடைத்துப் பெருக்கி., பாத்திரங்களை அடுக்கி., தண்ணீர் பிடித்து வைத்துவிட்டு வந்தேன். (எங்காளுகளுக்கு தெரிஞ்சுது அவ்வளவுதான்.) பிறகு ஊருக்குப் போகும்போதெல்லாம் இது நடக்கும். அவர் வீடு சுத்தமாக இருந்தால்., நான் வந்திருக்கிறேன் எனத் தெரியும். எங்காளுக முணுமுணுக்க என்னை பார்க்க வருவார் "மாமன் நல்லவன்., உனக்குத் தெரியும்...." என்னன்னமோ உளறுவார். 'இவிங்கெல்லாம் புத்தி சொலியிருக்கலாம்ல...' எங்க வீட்டுப் பெருசுகள் மீது பாய்வார். அப்போதுதான் தூங்க ஆரம்பித்திருக்கும் ஒருவரை எழுப்பி., 'நான் நடு இராத்தியில கத்தணும்., நீ தூங்கணுமா? ., எந்திருச்சு உட்காரு., நான் போற வரை தூங்கக்கூடாதுன்னு ஆர்ப்பாட்டம் செய்வார்... சிறிது நேரம் மிக அமைதியாக அமர்ந்திருந்துவிட்டு., 'சரி... நீ போய் தூங்குன்னு' சொல்லிவிட்டு தள்ளாடியடி எழுந்து செல்வார். ஊரில் மதிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதன்., 'கள்ளுத் தண்ணி மாமா' வாகவும் 'தண்ணி வண்டி' மாமாவாகவும் மறியது இப்படித்தான். சரி... இவ்வளவு இழந்து அவர் அரசியலில் பெற்றது என்ன?., 'வைஸ் பிரசிடெண்ட்' என்ற வெளியே அதிகம் தெரியாத பதவி. அதுவும் 'அந்தப் பேச்சாளர்'., அந்தக் கட்சியிலிருந்து விலகும்போது அவருடன் சென்றாதால்., போய்விட்டது. அரசியல் என்பது நல்ல உள்ளம் கொண்டவனுக்கு எப்போதுமே ஒரு புதை குழிதான். தன்பாட்டில் தான் உண்டு தன் வேலையுண்டு என இருப்பவனையும் அரசியல் உரசிப் பார்க்கத் தவறுவதில்லை. (ஒரே ஆள்.,) ஊரின் ஊராட்சி அளவில் ஒரு கட்சியின் செயலாளராகவும்., வட்ட அளவில் வேறொரு கட்சியின் பொருளாராகவும் இருப்பவனின் அரசியலே எடுபடும் அரசியல். அரசியல் என்பது ஒரு மாயமான்., அதை உணர்ந்தவன் அங்கு பல மாயங்கள் செய்து வெற்றி பெருகிறான்.. எப்போதுமே அடிமட்டத்தில் நடக்கும் அரசியல் வேறுபட்டது., எந்த ஊடகத்தாலும் எடுத்துக் காட்டப் படாதது. அவர் தனது 55 வயது வரை எவ்வித மாற்றமுமின்றி அப்படியே வாழ்ந்து 6 மாதம் முன்பு மறைந்தார். அவரைப் பார்த்து வளர்ந்த விடலைகள்தான் இன்றும் எங்கள் ஊரில் கரை வேட்டியுடன் கட்சிக் கொடியேற்றுகின்றன(!).


நம்மூரில்தான் சாமானியனின் சட்டைப் பையிக்குள்ளும் அரசியல் புகுந்து கொள்கிறது., காலம் செல்லச் செல்ல தற்காலிக முதல்வனாக்கி சிம்மாசனம் தருகிறது இல்லையெனில் தலைமறைவாக ஓட விட்டு தவிக்க வைக்கிறது. சகல சக்தி வாய்ந்த அந்த அரசியல் இல்லாமல்.. உப்புச் சப்பில்லாம மீன் குழம்பு சாப்பிடுற வாழ்க்கைதானாப்பா... இங்க!. மக்களுக்குத் தெரியாமல் அரசியலில் தப்பு நடக்கிறதென்பதெல்லாம் சும்மா... நம்மிடையே இருக்கும் ஒருத்தந்தானே அரசியலுக்குப் போகிறான். எம்.எல்.ஏக்களுக்கு 10% தரமல் எவனாவது ஒரு ஊரில் ஒரு காண்ட்ராக்ட் எடுக்க முடியுமா?(எந்தக் கட்சி ஆட்சியில இருந்தாலும்) ஆட்சியில் ஒரு கட்சி இருக்கிறது., எம்.எல்.ஏ எதிர்க் கட்சியா இருந்தாலும் அவருக்கு கொடுக்கணுமா இல்லயா?., பொட்’டீ’க்கடை வாங்க!., வந்து சொல்லுங்க! (பின்ன தனியாவா மாட்டிக்கச் சொல்றிங்க?:-))) . குடுத்துதான எடுக்குறோம்?. 20% கேட்டாலும் கொடுப்போம். தொழில விட்டுட்டு ஓடி வந்துர மாட்டோம். நல்லாப் யோசிச்சுப் பாருங்க, எந்த தொழில்ல அரசியல் தலையீடு இல்லாம இருக்கு?. இல்ல... மக்கள்ல எத்தன பேருக்கு இது தெரியாம இருக்கு?., எம்.பி களுக்குன்னு நிவாரணநிதி அரசு வழங்குது., அத எப்படி பயன்படுத்துறாங்க., மாஹாராஷ்ராவுல இருக்க ஒரு எம்.பி, இங்க அந்த நிதியப் பயன்படுத்தி நல்ல காரியம் செய்யலாம். ஆனா எல்லாரும் நிதிய உபயோகிச்சு ஆறு, குளங்களை 'தூர்தான்' வாருவாங்க., அது ‘ஏன்’னு படித்த ஆண்கள்(நன்றி. குஷ்பு!) உங்களில் எத்தனை பேருக்கு தெரியாது?. உனக்குத் தெரிஞ்சு என்ன பண்ணுனன்னு 'நச்'சின்னு சிலர் கேட்பிங்களே?., நானும் உங்கள மாதிரித்தான் "அரசியலில் இதெல்லாம் சாதாரணமப்பா' ந்னு போய்கிட்டேயிருக்கேன். பின்ன என்ன செய்யச் சொல்றிங்க?., அரசியலுக்கு வருகிற நடிகர் அவர் கைக் காசப் போட்டு வாறாருன்னு ‘சிரிக்காம’ பின்னூட்டம் போடுறிங்க., நீங்களாகவே கண்களை மூடிக்கொள்கிறீர்கள்., நானும் அதைப் போல் பாவனையாவது செய்கிறேன். நம்மைப் பார்த்து இன்னும் பலர் கண்மூடுவர். நம்மால் முடிந்தது அதுதான்.

Tuesday, December 27, 2005

**இவர்கள்**

நினைத்தவுடன் எரியும் விளக்குகள்., எங்கு செல்ல வேண்டுமெனினும் நம் வசதிக்கு தக்கதாய் வாகனங்கள்., ஆரோக்கியம் காக்கும் அரை மைல் தொலைவு மருத்துவமனை., உலகம் தெரியக் கல்விக்கூடம், அறிவு தெளிய நூலகம். பார்த்து இரசிக்க சினிமா., பொழுதைப் போக்க தொலைக்காட்சி. இத்தனையிருந்தும் நாம் சில சமயம் சலிப்புடன் சொல்வது 'ச்சே என்ன வாழ்க்கை?'., இதை உண்மையாய்ச் சொல்ல வேண்டியவன் மேலே உக்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறான். எங்க தெரியுமா?., நீலகிரி, கல்வராயன் பகுதியில் உள்ள காடடர்ந்த மலைகளில்.

நீலகிரியில் மட்டும் சுமார் 18 வெவ்வேறு இன மலை மக்கள் வாழ்கிறார்கள். படுகர்கள், தோடர்கள், குறும்பர்கள், கோடர்கள், இருளர்கள், பணியர்கள், முல்லுக் குறும்பர்கள் மற்றும் காட்டு நாயக்கர்கள். வெளியே தெரியும் (அல்லது எனக்குத் தெரிந்த) இனங்கள் இவ்வளவுதான்.

இதில் முன்னேறிய இனம் படுகர் இனம். இவர்கள் ஒரு காலத்தில் தம்மை 'Tribes' என வகைப்படுத்துவதையே மறுத்தவர்கள். பின்னாளில் சேர்க்கப்பட்டதாக கேள்வி., இப்போது எப்படியோ?. இவர்கள் பேசும் 'படுகு' மொழி வரிவடிவமில்லாதது., கன்னடத்தை சிறிது ஒத்திருக்கும் இவர்கள் விஜய நகர பேரரசின் போது மைசூர் நிலப் பகுதிகளில் இருந்து நீலகிரிக்குப் பெயர்ந்தார்கள். படுகர்களின் வழக்கங்கள், மொழி, வரலாறு செறிவானவை. இவர்களில் சிலர் பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்தவர்கள். சொந்தமாக 'எஸ்டேட்' வைத்திருக்கக்கூடிய படுகர்கள் உண்டு. நன்கு கல்வி பெற்று மருத்துவர்களாகவும், பொறியியளாளர்களாகவும் வெளிநாடுகளிலும் வேலை பார்க்கின்றனர். ஒரு 10% இப்படியுள்ளனர். மற்றவர்கள் பிந்தங்கிய மற்றும் வறுமை கோட்டிற்கு கீழான நிலையில். இவர்களில் ஆறு உட்பிரிவுகளும்(இன) உண்டு.

தோடர்களின் முக்கிய தொழில் தோட்டம் செய்வது (டீ). பெரும்பாலும் குடிசைகளில் வாழ்கிறார்கள். இவர்களுடைய பூர்வீகம் எதுவெனத் தெரியவில்லை. எருமையை அருமையாக வளர்ப்பார்கள். அவர்களுடைய கடவுள் வழிபாட்டிற்கும் எருமைக்கும் தொடர்பு உள்ளது. என்னவென தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள். இவர்களும் வரியில்லா மொழியே பேசுகிறார்கள். இவர்களுடைய நாகரீகம் கிரேக்க, சுமேரிய நாகரிகத்துடன் தொடர்புடையது. மற்றுமொரு ஆச்சரியப் படுத்தும் விதயம், தோடர்களின் உணவு முறை. மலைவாழ் மக்களிலேயே எனக்குத் தெரிந்து தோடர்கள் மட்டும் 'சைவ' உணவு முறையை பின்பற்றுகின்றனர். பக்தியிலும் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் கூடுதலாக விளங்குகின்றனர்.

கோத்தகிரியில் வசிக்கும் கோடர்கள் பெரும்பாலும் மரவேலை செய்பவர்கள். இவர்களில் சிலர் சொந்த நிலமும் நல்ல கல்வியும் பெற்றவர்கள்.

குறும்பர்கள் தான் நாம் மலைசாதி என்றால் ஒரு 'டிபிக்கல்' உருவம் ஒன்று மனதில் வைத்திருப்போமில்ல அப்படி இருப்பார்கள். அடர்ந்த காடுகளில் தேனெடுப்பதும், மூலிகைகள் பறிப்பதும் செய்வார்கள். தினைமாவும், தேனும் உணவு (குற்றால குறவஞ்சி., வசந்த வள்ளி, பந்து எல்லாம் நினைவுக்கு வருதா?).குறும்பர்கள் பெரும்பாலும் படுகர், கோடர் போல் அல்லாது வறுமையில் உழல்பவர்கள்.

இருளர்களும் குறும்பர்களைப் போலவே டீ எஸ்டேட்டில் வேலை செய்கிறார்கள். இவர்களது உடைமையும் வறுமையே.

பணியர்கள் நிலை இன்னும் பரிதாபம். இவர்களில் பெரும்பாலோர் கொத்தடிமைகளாக வேலை செய்கின்றனர். தற்போது இவர்களுக்கென நலச் சங்கமும்., கூட்டுறவு சங்கள் உள்ளன.

இன்றும் வில்லில் விலங்கடித்து வேட்டையாடும் இனம் உண்டு என்றால், அது முல்லுக் குறும்பர்கள்தான். விவசாயம் தொழில் என்றாலும் அதிகம் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் உள்ளவர்களே.


அதிகம் மலையேறாமல், மூலிகை பறித்து மருந்து தராமல், வேட்டையாடாமல், ‘மலை சாதி இனம்’ என்று பெயர் கொண்டுள்ளவர்கள் காட்டு நாய்க்கர்களே.
நல்ல கலர்களில் உடையணிந்து தாடி வச்சிகிட்டு குறி சொல்லும் குடுகுடுப்பைக் காரர்களாகவோ., சாமி மாட்டுடனோ வருவார்கள். தெலுங்கு மாதிரி தமிழ் பேசிகிட்டு போவாங்க. ஓவியம் வரைவதில் (மூலிகைகளைக்கொண்டு வண்ணம் தயாரிப்பார்கள்)., நாடகங்கள் நடிப்பதில் வல்லவர்கள். வேட்டை நாய்க்கர்கள் என்ற பெயரும் உண்டு.

**
இவர்களும் மலைவாழ் மக்களே. இந்திய 'ஜிப்ஸி'க்கள். இப்போதல்ல., ஒரு காலத்தில். நம் குறிஞ்சி நிலப் பகுதியில் இவர்கள் வாழ்ந்ததாக தமிழிலக்கியங்கள் சொல்கின்றன. ஊர் ஊராகச் சென்று ஊசி, பாசி மணி மாலையும், நரிக் கொம்பும்(??!!) விற்பதாகச் சொல்வார்கள். தமிழ் நாட்டில் நிறைய இடங்களில் இவர்கள் இருக்கிறார்கள் எனினும்., திருவெறும்பூருக்குப் பக்கத்தில் உள்ள தேவராயனேரி என்ற இடத்தில் வசிக்கும் நரிக்குறவர்கள் சற்று முன்னேறியவர்கள். இவர்களுக்கென ஒரு குடியிருப்பு உள்ளது. கலைஞர் காலத்தில், இந்தக் குடியிருப்புக்கள் ஏற்படுத்தப் பட்டன. இவர்களது வாரிசுகள் படிக்க விடுதியுடன் கூடிய பள்ளி இருக்கிறது. போபாலில் இருந்து இவர்களது தொழிலுக்கு வேண்டிய பொருட்களை வாங்கி, பாசி மணி மாலைகள் செய்து காசி, குருத்வார் போன்ற இடங்களில் நடக்கும் திருவிழாக்களில் விற்பார்கள். திருவிழாக்களில் இவர்களை உடனே அனுமதித்து விடமாட்டார்கள். இங்கிருந்து., தாங்கள் யார்? எத்தனை பேர் விழாவிற்கு வருகிறோம்? போன்ற விவரங்கள் கொண்ட கடிதம் ஒன்றை மாவட்ட ஆணையர் மூலம்., கலைக்டருக்கு அனுப்பி அவர் , இவர்களுக்கு விற்பனை செய்யவும், தங்கவும் இடம் தருமாறு கோரும் கடிதத்தை எங்கு செல்கிறார்களோ அங்கு அனுப்பி வைப்பார்கள். தற்போது இலங்கை, சிங்கப்பூர் போன்ற வெளிநாடுகளுக்கும் செல்கிறார்கள். எங்கும் செல்லாத சமயத்தில்., கூட்டுறவு சங்கத்தின் மூலம் விற்பனை செய்து கொள்ளலாம்.

சிலர் படித்து, Ashok layland போன்ற நிறுவனங்களில் வேலை செய்கின்றனர். இவர்களுக்கென நரிக்குறவர் முன்னேற்ற சங்கம் உள்ளது. அதன் மாநிலத் தலைவர் ரகுபதி என்பவர். அரசிற்கு இச்சங்கத்தின் மூலம் தங்களது தேவைகளைச் சொல்கிறார்கள். அடுத்து நீங்க நினைக்கிற விதயத்துக்குத்தான் வாரேன்...ம்... சங்கம் வச்சிருக்காங்களா?., அப்புறம் என்ன தேர்தல்லயும் (சேர்மன், கவுன்சிலர் மாதிரி...) நின்றார்கள். திருவெறும்பூர்லயே சேர்மன் சாமிநாதன் அய்யா அவர்களை எதிர்த்து, கோவிந்தராஜன் என்ற நரிக்குறவர் நின்று தோற்றார். தோற்பது முக்கியமல்ல., நிற்க வேண்டும்!. அதுதானே ஆரம்பம்?. மூலிகைகளை கொண்டு மருந்து செய்து விற்பதுண்டு. ஒருங்கிணைந்த ஊரக வளர்ச்சித் திட்டத்தின் (IRDP) கீழ்., பாசி மாலை கட்ட கடனும் கிடைக்கிறது. அதில் 50% கடனாகவும் மீதி 50% அரசு மாணியமாகவும் வாங்கப்படும். அதாவது 10 ஆயிரம் கடன் வாங்குனாங்கன்னா 5 ஆயிரம் இவங்க கட்டுனா போதும் மீதியுள்ள 5 ஆயிரத்தை அரசே மாணியமாக வழங்கிவிடும்.

இவர்களது உடைகள் பெரும்பாலும் மாறிவிட்டது., ஆனால் உணவு அதே காடை, கவுதாரிதான். ஒரு முறை நான் ஒரு மருத்துவ மனைக்குச் சென்ற போது., ஒரு நரிக்குறவர் ஓட... பின்னாடியே நர்ஸும் கையில் ஊசியுடன் ஓட ஒரே கலவரம் என்னவென விசாரித்தால்., நர்ஸ் சலைன் ஏற்ற வந்திருக்கிறார்., ஊசி பயத்தில் நம்மாளு எந்திரிச்சி ஓட ஆரம்பிச்சுட்டாராம். ஊசி விக்கறவனுக்கே ஊசியான்னு கேட்க வேண்டியதுதானே?., மறுநாள் நாளிதழ்களில் இவர் ஓட, நர்ஸ் பிந்தொடர்ந்தோடும் படம் வந்திருந்தது. நரிக்குறவர்கள் பயப்படும் விதயம் மருத்துவமனை.

முன்பு மலைவாழ் மக்கள்., குடும்பத் தொழிலாக சாரயம் காய்ச்சுவதைக் கொண்டிருந்தார்கள்(மூலிகை சாராயமாம்). என் நண்பரொருவர் கல்வராயன் மலைப் பகுதியில் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தை நடத்தி வந்தார். தற்போது மகளிர் சுய நிதிக் குழுக்கள் வந்த பிறகு மலை மகளிர்கு சிறிய வாசல் திறந்திருக்கிறது. தற்போது அவர்களே யூகாலிப்டஸ் எண்ணை, தேன் பாட்டில்களில் அடைத்து விற்பனை செய்கிறார்கள். கொடிய வறுமையிலும்., அதனினும் கொடிய அறியாமையிலும் வாழும் அம்மக்களை திசை மாற்ற மகளிர் குழுக்கள் நல்லதொரு ஆரம்பம். இங்கிருந்து ஓய்வுக்கெனவும், களிப்புக்கெனவும் மலைக்கு சென்ற புண்ணியவான்கள் சுரண்டியது மலை வளத்தை மட்டுமல்ல. மலையக மக்களின் உழைப்பையும்தான். இவர்களும் நம்மிடையேதான் வாழ்கிறார்கள்., தேள் கடித்தாலும், பாம்பு கடித்தாலும் பச்சிலையைக் கட்டிக் கொண்டு., நம்மைப் போல்தான் ஓட்டுப் போட்டு தமக்கான பிரதிநிதிகளைத் தெரிந்தெடுத்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மலை இருட்டிருந்து வெளிச்சத்தை பார்க்கவே இவர்கள் இப்போதுதான் ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் சுதந்திரத்திற்கு பிறகு மற்ற இனங்களின் வளர்ச்சியைப் பாருங்கள். இவங்கள அப்பிடியே வச்சுருகாய்ங்கப்பா 'Anthropology' ஆராய்ச்சிக்கி.

**மேன்மக்கள்...**

‘வெக்கிடையாட்டுக் கூட்டம்’ என்று (வாத்துக் கூட்டம் போல்) ஒன்றைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?. நிறைய ஆடுகளுடன் 5, 6 குடும்பங்கள் உள்ளதே வெக்கிடையாட்டுக் கூட்டம்.. அவர்கள் நிலையாக ஓரிடத்தில் இல்லாமல் நகர்ந்து கொண்டே இருப்பார்கள். இங்கு (அமெரிக்காவில்) 'காண்ட்ராக்ட்' முறையில் வேலை பார்க்கும் நம்மைப் போல!. ஒரு ஊருக்கு வந்து தம்மை ஆதரிக்கூடியவர்களின் தோட்டத்தில் இருந்து கொள்வார்கள். வெக்கிடையாடுகள் தோட்டம் செய்ய உதவுமோ என்னமோ., இப்படி ஒரு கூட்டம் எங்கள் தோட்டத்தில் இருந்தது. அதிகலையில் எழுந்து, தன்னை தயார் படுத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பித்தார்கள் என்றால்... இடையில் மதிய உணவிற்குதான் நிறுத்துவது. அவங்க சும்மா நின்னே நான் பார்த்ததில்லை. நம்மோடு பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது கூட வரப்பை சுத்தப் படுத்திக் கொண்டோ., வாசலை பெருக்கிக் கொண்டோ வேலை செய்து கொண்டே இருபார்கள். நம் தோட்டத்தின் விளைச்சலை கண் போல் காவல் காப்பார்கள். மாலையில் பெண்கள் எல்லாம் காட்டிலேயே தீ மூட்டி சமைப்பார்கள்., ஆண்கள் 'பாக்கெட்' ரோடியோவை வைத்து எதையோ கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள்.

ஒருமுறை பொங்கல் வந்தது., நாங்கள் ஊரில்தான் பொங்கல் கொண்டாடுவது. எல்லா ஊர்லயும் பொங்கல் 3 நாளைக்கு கொண்டாடுவாங்களா?., ஆனா நம்மூர்ல 15 நாளைக்கு கொண்டாடுவாய்ங்க... வருசத்துல ஒரு முறைதான் வருதாம்... அதுனால கொண்டாடித் தள்ளிர்ரது. ஊரச் சுத்தி இருக்குற ஒவ்வொரு சாமிக்கும் பொங்கலப் போட்டு, அப்புறம் வீட்டுப் பொங்க, வாசப் பொங்க (சூரியன் பொங்கல் இல்ல.. இது தனியா), கட்டுப் பொங்க, தோட்டத்துப் பொங்கன்னு அவிய்ங்களால எம்புட்டு பொங்க வைக்க சத்து இருக்கோ அவ்வளவையும் வச்சிற்ரது. ஆன இப்படிப் பட்ட பொங்கலின் பெருமை தெரியாத எங்கள் கல்லூரி 3 நாட்கள் மட்டும்தானே விடுமுறை அளிக்கிறது?. அடுத்த நாள் எங்கள் கல்லூரியில் 'பிராக்டிகல்' டெஸ்ட்., எப்பவும் திரும்பி ஊருக்கு கிளம்புபோதுதான், அதுவும் இப்படி இக்கட்டான சூழ்நிலைலதான் எங்காளுக என் பி.பிய எகிற வச்சுப் பாசத்த காட்டுவாய்ங்க...

"எங்க கிளம்புற ?"

" நாளைக்கு பிரக்டிகல் டெஸ்ட்., லீவு போட முடியாது!"

"அடேயப்பா... லீவு போட முடியாத காலேஜ் எங்க இருக்கு?., யாருக்காவது உடம்பு சரியில்லைன்னு லீவு போடு., நீயில்லாமயா சாமி கும்பிடறது?" (சாமி கும்பிடும்போது நம்மளயெல்லாம் ஓரு ஓரமா தள்ளிவிட்டுட்டு., ஆண்களா நின்னு கும்பிடுவாங்க.....)

" அண்ணா., இது ரொம்ப முக்கியமான டெஸ்ட்., பெரிசுகள தூண்டிவிட்டுறாத கண்டிப்பா நான் போகணும்"

" சரி ... சரி... காலைல மொத பஸ்க்கு போகலாம்" (நம்மல்லாம் கலைல சீக்கரம் எழுந்திருச்சு., கிளம்பி., எங்க வீட்டுக்குப் போயி அப்புறம் இன்னொரு முறை கிளம்பி கலேஜ்க்குப் போயி இதெல்லாம் நடக்கிற காரியமா?).

"நீ கொண்டுபோய் விடுறியா., நானா போய்க்கவா?"

அப்புறம் வீட்டுல இருக்கறதுக எல்லாத்துக் கிட்டையும் தனித்தனியா சொன்னதயே திரும்ப, திரும்ப பத்து முறை சொல்லி., ஒரு வழியா கிளம்பிட்டேன்., முன்பே உங்களுக்கு மஞ்சள் பை இம்சையப் பத்தி சொல்லிருக்கேன் இல்லையா?. கிளம்பி முடிச்ச உடனே எங்க அண்ணன்., சிரிச்சுகிட்டே "கொஞ்சம் உக்காரு செல்வம் வந்திரட்டும்”னு சொல்ல...

(எங்க அண்ணன் ஒரு 'காண்ட்ராக்டர்'., இந்த வேலைகளுக்கு மணல் அடிக்கிறதுக்காக, அரை பாடி லாரி வச்சிறுக்குது., அந்த லாரி டிரைவர்தான் செல்வம்)
"செல்வமா....? என்னாத்துக்கு?"
"அவந்தான ஓட்டணும்?" (பெரிதாக ஒரு சிரிப்பு)
"அடப் பாவி.....!"
"இங்க பாரு., மணப்பாறைல லாரி டயர் மாத்தணும்., அங்க இறங்கி பஸ்ல போயிரலாம்"
"ஆளப்பாரு!... நீ ஆள விடு சாமி., நான் பொடி நடையா நடந்தே திருச்சி போய்ச் சேர்ந்துருவேன்".
அப்புறம் கொஞ்சம் வாக்குவாதம்... அழுகிற மாதிரி பாவனை (நெசமாத்தான் அழுதனோ என்னமோ?) க்குப் பிறகு., லாரில ஏறி முன்புறம் உக்கார்ந்தேன். அங்கிட்டு செல்வம், அதுக்கப்புறம் அண்ணன் அப்புறம் நான் ஏதோ யானை மேலே எறி உட்கார்ந்த மாதிரி உட்கார்ந்தா... இரண்டு பேரும் பேசாம உட்காந்து இருந்துச்சுக...

"எடுத்து தொலைங்கடா..." - எரிச்சலுடன் கத்த.,
"கொஞ்சம் பொறு... அவங்க வரட்டும்..."
"அவங்களா...?..."
கேட்டு முடியுமுன் சத்ததுடன் வந்தது நம்ம வெக்கிடையாட்டுக் கூட்டம். மடமட வென்று ஆடுகளையும், கூடாரங்களையும் பின்னால் ஏற்ற ஆரம்பித்தனர். நான் எங்க அண்ணனை ஒரு தீப் பார்வை பார்த்தேன்.

"அவங்க புதுக்கோட்டை போறாங்க.... நம்ம மணப்பாறைல...."
"டயர் மாத்தணும்ன?"
"அவய்ங்க நின்னு மாத்திட்டுப் போவாங்க நம்ம...."
"நான் உனக்கு என்னா துரோகம் பண்ணுனேன்...?" புலம்ப ஆரம்பித்தேன்...

வண்டிய மெதுவா எடுக்கும்போது "டே! பூ மாதரி ஓட்டணும்., எந்தங்கச்சி இருக்குதுன்னு சொல்லி... நல்லா ஒரு மிதி வாங்கி, பிறகு அமைதியாக சென்றது பயணம்., நமக்குத்தான் மனசுக்குள்ள எரிமலை.... சரி.. எல்லாம் மணப்பாறை வரைக்கும்ந்தானேன்னு பேசாம வந்தேன். மணப்பாறை வந்தது.... வண்டி வேகம் குறைந்தது போல வந்து சட்டுன்னு பிக்கப் பண்ணி பறந்தது.

"அதுதான் மணப்பாறை வரைக்கும் வந்துட்டமே.... இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தானே?" என் கிள்ளை வாங்கிக் கொண்டே அண்ணன் சொல்ல... "

"அப்போ நம்மல திருச்சி வரைக்கும் இந்த வெக்கிடையாட்டுக் கூட்டத்தோட அரைப் பாடி லாரில ஏத்தி கொண்டு போகணும்னு முடிவு பண்ணி இறங்கிருக்க?"

மனதிற்குள் இப்போது பூகம்பம்.... பக்கத்து வீட்டு தோழி இந்தக்காட்சியப் பார்த்தா என்னாகும்? சும்மாவே...நமக்கு கிராமத்து சொந்தங்களும் இருக்கிறார்கள் எனத் தெரிந்து கொண்டு, ரோட்டில் யார் வேட்டி கட்டிப் போனாலும் "உங்க சொந்தக்காரரா இருக்கப் போறாருன்னு" கிண்டல் வரும். சட்டென எங்க அண்ணனைப் பார்த்துச் சொன்னேன். "இங்க பாரு உன்னைய உயிரோட விட்டர்றேன்... என்னைய வீட்டுக்கு கொஞ்ச முன்னாடி இறக்கி விடு., நான் நடந்து போயிக்கிறேன்". பயணம் முடிந்து அதுபடியே எங்கள் வீட்டிற்கு சிறிது தூரத்தில் வண்டி நிற்க... அதுவரை பின்னால் ஆடுகளுடனும்., தங்கள் பொருட்களுடனும் வந்தவர்கள் வரிசையாக கீழே இறங்கினார்கள். எங்க அண்ணன் "ஏய் எங்கப்பா இறங்குறிங்க... இது புதுக் கோட்டையில்ல...!" என்றதும்., "இல்ல... நம்ம பாப்பா... இவ்வளவு தூரம் நம்மகூட வந்தது...."என்று கூறி ஒரு அம்மா என் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு 'போயிட்டுவாரந்தாயி..." என்றார். பளாரென என்னை யாரோ அறைந்ததைப் போல் இருந்தது.

****
ஒரு நாள் மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு, வேடிக்கை பார்க்கலாம் என அலுவலகத்தின் முன்புறம் இருந்த ஒரு வழி கண்ணாடியின் முன் அமர்ந்தேன். அந்த அலுவலகத்தை கடந்து போகும் எவரும் ஒரு நிமிடம் அக் கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்க்கத் தவறுவதில்லை. சிலர் தன் பாக்கெட்டிலிருக்கும் சீப்பை எடுத்து கண்ணாடி பார்த்து தலையைச் சீவுவதும் (சீப்புங்கிற வார்த்தையை எழுதிருக்கேன்., அத விட்டுட்டு படிக்காதிங்க) உண்டு. வெளியே நோட்டமிட்ட போது கண்ணில் பட்டது அக்காட்சி. ஒரு வித்தை காட்டும் கூட்டம். கீழே டோலாக்கு, கம்பி, வளையம் போன்ற வித்தை காட்டும் உபகரணங்கள் கிடந்தன. குரங்கொன்று அவர்களுடையதாகத் தான் இருக்க வேண்டும் குறுகுறு வெனப் பார்த்துக் கொண்டு அங்குமிங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. திரை போல் ஒரு துணியை இரு முனைகளிலும் பிடித்தபடி இரண்டு ஆண்கள். இதப் பாருடா., திரையில மறைச்சுகிட்டு என்ன வித்த காட்டுவாங்க?. ஒரு வேளை மேக்கப் போடுகிறார்களோ என நினைத்துக் கொண்டே எங்கள் அலுவலக வரவேற்பாளினி ஆங்கிலோ-இண்டியன் 'ஜாக்கி'யை (இது சத்தியமா அவ பேருதான்!!., ஜாக்குலினோட சுருக்கம்!!. என் கப்போர்டோட சாவி வேண்டுமென்றால்., 'ஜாக்கி' அந்த கீய எறி 'தூக்கி'ன்னு கலாய்க்கிறது உண்டு) 'ஒடி வா' என்று கூட்டு சேர்த்துக் கொண்டு பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது நடந்துங்க அந்த அதிசயம்., அந்த திரைக்குள்ளிருந்து ஒரு அம்மா ரோஸ் நிறத்தில் 'பொம்மை' போன்ற ஒரு குழந்தையை தன் கைகளில் ஏந்தி வந்தார். சட்டென தரையில் விரித்திருந்த துணியில் அந்த பச்சிளங் குழந்தையை படுக்கவைத்து விட்டு, மதிய நேரம் வெய்யில் எரிக்கிறது. பக்கத்திலிருந்த ஹோட்டலுக்கு ஓடி ஒரு சிறிய வாளியில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து அந்த குழந்தையை எடுத்துக் குளிப்பாட்டி, துடைத்து மீண்டும் அந்த துணியிலேயே கிடத்திவிட்டு திரைக்குள் ஓடி பிள்ளை பெற்ற பெண்ணை கைதாங்களாகத் கூட்டிவந்து அமர வைத்தார். ஆண்களும் திரையை மடித்துவிட்டு ஆவலுடன் அந்தக் குழந்தையை நோக்கி வந்தனர். அப்படியே பேச்சு, மூச்சில்லாமல் இருவரும் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.


ah! what is this? - என்றாள் ஜக்கி
ம்…? their life! - உளறினேன் நான்.

எங்க அம்மா நான் பொறந்தப்போ பட்ட கஷ்டத்த., நான் வேலைக்கு போக ஆரம்பித்த பின்பு கூட சொன்னதுண்டு. இங்கென்னவென்றால் மருத்துவரில்ல, செவிலியர் இல்ல, படுக்கை இல்ல... ஒரே ஒரு அம்மா! அதுவே டாக்டராகவும், செவிலியராகவும் மாறி... மாறி ஓடி மத்தியான வெயில்ல பிரசவம் பார்க்குது. எவ்வித ஆர்ப்பாட்டமுமில்லாமல் வந்தது ஒரு உயிர் சிறு பூ பூப்பதைப் போல. அப்படியே என் பைய எடுத்துகிட்டு அவங்களோடேயே போய் விடலாம் போல் இருந்தது. அப்பக்கூட இந்தப் பைய விடமுடியல பாருங்க. அப்புறம் யோசிச்சுப் பார்த்தேன்... நம்ம திங்கிற தீனிக்கு காசு வேணுமின்னா எத்தனை குட்டி கரணம் அடிக்கனும்னு., பேசாம என் மேசையில போய் உக்கார்ந்து வேலையப் பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்.

இந்த மக்களிடம் இருக்கும் மனித நேயமும், பாசமும் ஏன் நம்மிடம் இல்லை?., எத்தனை பேர் நம் அக்கா, தங்கைகளின் பேறுகாலத்தின் போது அருகிருந்து உதவியிருப்போம்?. ஒரு மாதம் கூட்டமாக எங்களுடன் இருந்த, உழைத்த மக்கள்., இனி என்று பார்ப்போம் என தெரியாத போதும் அவர்களைப் பற்றி நினைக்காமல் என்னைப் பற்றியே சிந்தித்து...சே..!. இப்போது மனம் எவ்வளவோ மறுபட்டிருக்கிறது. நம்மைவிட எல்லா வகையிலும் உயர்ந்த அவர்களுகென எதையும் தராத இயற்கை... நல்ல குணங்களை உடைமையாக தந்திருக்கிறதா? அல்லது குணம் வாழ அவர்களது உடைமைகளைப் பறித்திருக்கிரதா?.

Monday, December 26, 2005

** தெளிவு கொள் **


மூளைக்குத் துன்பம் கொடுக்கும் ' ஆர்கானிக் கெமிஸ்ட்ரி' கிளாஸ் முடிந்தவுடன் நான் ஆவலுடன் கவனிக்கும் தமிழ் பாடம். வெள்ளையுடையில் எங்கள் தமிழ் சிஸ்டரை எதிர்பார்த்திருந்த வேலை., மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் அக்கா போல் இருந்த நீங்கள் வந்து உங்களை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டீர்கள். ஏதோ அறிவிக்க வந்தீர்கள் என நினைத்தால்... நாந்தான் இனி உங்களுக்கு தமிழ் வகுப்பு எடுப்பேன்., சிஸ்டருக்கு உடல் நிலை சரியில்லாததால் எனக்கூறி நீங்கள் ஆரம்பித்தபோது எனக்கு ஒன்றும் அவ்வளவு உற்சாகமில்லைதான். ஆனால் அடுத்த நாள் பாடம் எடுக்க வந்த போது 'கலைஞரின் எழுத்துக்கள் என்னை கவர்ந்ததில்லை' எனக்கூறி என்னைப் பேச வைத்தீர்கள். பின்பு வந்த நாட்களிலும் 'கண்ணதாசன் கவிஞனா?" எனக் கேட்டு பதற வைத்தீர்கள். வகுப்புகள் பல வாக்குவாததிற்கே போனது. நமக்குள் வந்த முரண்பாடுகள் "இவருக்கு என்ன தெரியும் என எண்ண வைத்தது?"., எப்போதும் சிரித்து கொண்டு வகுப்பெடுக்கும் தன பாக்கியம் மிஸ்ஸூடனும்., வகுப்பிற்கு தாமதமாக வரும் மணவிகளைப் பார்த்து " அம்மா., உங்களைப் பார்த்து கோபம் வரவில்லை., ஒரு மலை அடிவாரத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது கால்களில் குத்திவிடுமோ என்று பாதம் சுழித்து நடக்க வைக்கும் 'பரல்கற்களைப்' பார்க்கும் போது வரும் எரிச்சல் வருகிறது” என்று தன் எரிச்சலைக்கூட சுவையாய் கூறும் அருணா மிஸ்ஸூடனும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்த நாட்கள் முடிவுக்கு வந்தது., "பாரதி கண்ணம்மா" என்ற புனைப் பெயரில் படைப்புகள் தருவது, நீங்கள்தான்! என்று தெரிந்த பின்னர். பிறகு வந்த நாட்கள் இனிமையானவை. அந்த சமெஸ்டர் நிறைவான போது முதலில் பாடம் எடுத்த சிஸ்டர் வந்து விட நீங்கள் விடை பெற்றீர்கள்.

அப்புறம் வருடங்கள் கழித்து ஒரு நாள், கல்லூரி அலுவலக வாசலில் உங்களைச் சந்தித்தேன். மிகுந்த மகிழ்வுடன் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டீர்கள். எங்க?.. எப்பிடி இருக்கிறிங்க? கேட்டதும் ஒரு குழைந்தைக்குத் தாயாக இருக்கிறேன் என்று பூரிப்புடன் சொன்னீர்கள். உங்கள் உடலும் நம்ம **** மிஸ்தானா? என்று நினைக்கும் வண்ணம் பருத்திருந்தது. காதல் திருமணம் என்றும் மிகவும் சந்தோசமாக இருப்பதாகவும் கூறினீர்கள்.

அதற்குப் பிறகு ஒரு நாள் நான் எங்கோ சுற்றி விட்டு பேருந்திற்கு காத்திருக்கும் சமயம், நெடுநேரம் பேருந்து வராத காரணத்தை இருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்., "யாரோ ******** லெக்சரராம்பா... தற்கொலை பண்ணிக்குச்சாம்., அதக் கொலைன்னு சொல்லி, கல்லூரிப் பிள்ளைங்க ஊர்வலம் போராங்க அதுதான்'. ‘திக்’கென்று அதிர்ந்த மனதுடன் நம் கல்லூரி நோக்கி வந்த வழியில் தெரிந்தது அது நீங்களென்று. எத்தனையோ பேரிடம் பழகுகின்றோம் துக்க முகம் மறைத்து வாய் கொள்ளாச் சிரிப்பு முகம் காட்டி., ஏன் மறைக்கிறோம் பெண்கள் இப்படி?. ஏன் அமைதி காத்தீர்கள்., "அஞ்சுவது அஞ்சாமை பேதமை" என்று சொல்லிக் கொடுத்த உங்கள் வாய் அமிலத்தால் கழுவப்படும் வரை?. "ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கம்பா...!" உங்கள் குரல் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது காதினில்.


அடுத்து., நீ! என்னுடன் ஒரே பள்ளியில் படித்தாய். நான் தமிழ் வழியும் நீ ஆங்கிலத்திலும். தமிழ் மற்றும் ஆங்கில வகுப்புக்கள் சேர்ந்தே நடக்கும். நாம் ஒரே வகுப்பரையில் தான் அமர்ந்திருப்போம். நீதான் வகுப்புத் தலைவி. ஆங்கில வழியில் படித்தாலும் உன் தமிழ் அறிவும், ஆர்வமும் வியக்கத்தக்கது. வகுப்புத் தலைவியாக நீ இருந்த சமயம் உன் கட்டளைக் குரலையும், ஒழுங்கு படுத்தும் திறனையும் கண்டு பலமுறை வியந்திருக்கிறேன். பள்ளி படிப்பு முடிந்ததும் நீ வேறு கல்லூரியிலும் நான் வேறு கல்லூரியிலும் சேர்ந்தோம். படிப்பு முடிந்ததும் உனக்கு மணமாகிவிட்டது. ஒரு கல்லூரி விரிவுரையாள நண்பர் ஒருவர் வீட்டிற்கு வரும் வழியில் உன்னை அப்படிப் பார்த்தேன். இருபுறமும் வீடுகள் இல்லா.. ஒற்றயடிப் பாதையில் யாரோ அழும் சத்தம்... சற்றுத் தயக்கத்துடன் விரைந்து வந்து பார்த்தால் நீதான் அழுது கொண்டு நடந்து வந்தாய் உனக்குப் பக்கத்தில் ஒரு பெரியவர் ஏதோ ஆறுதல் கூறியபடி வந்து கொண்டிருந்தார். பள்ளியில் பார்த்தபோது இருந்ததில் பாதி உருவமாய் மாறிவிட்டாய். அங்கங்கு நின்று கொண்டும்., பேசியபடி அழுது கொண்டும் வந்தாய்., என்னை கடந்த போது உன்னையே பார்த்துக் கொண்டு நின்ற என்னைப் பார்த்து, தடுமாறி புன்னகைத்து, நிற்க நினைத்து., சட்டென தலையை குனிந்து கொண்டு கடந்து விட்டாய். பின்னால் ஒரு தோழியின் மூலம் உன் வாழ்க்கையறிந்தேன். அன்று உனக்கு என்ன துக்கமடி? வெகு நாட்கள் கழித்துப் பார்த்தும் ஏன் சென்றாய் அப்படி?.

திருமணம் ஆனதும் நட்பை., ஆண்கள் இரண்டாம், மூன்றாம் இடத்திற்கு (இது சிலர்தான்!) தள்ளினால்... நாம் மூலையில் தள்ளி விடுகிறோம். நம் கவனம் பறிக்கவும், நம்மை கவலை கொள்ளச் செய்யவும் ஆயிரம் சொந்தங்கள் வரிசை கட்டி வருகின்றன. பல காலம் பழகிய, உறவினும் மனதிற்கு நெருக்கமாய் இருந்தவளை, எங்கோ பேருந்து நிலையத்திலும், காய்கறி மார்க்கெட்டிலும் பார்த்து விட்டு., இருக்கும் சிறிது நேரத்திலும் கணவனைப் பற்றி, பிள்ளைகளை பற்றி பேசி, அவள் வாழ்க்கைக்கு நம் வாழ்க்கை சற்றும் குறைந்ததில்லையென காட்டிவிட்டு கையசைத்து வந்துவிடுகிறோம். உண்மையாய் நமக்கு நேர்கின்ற துக்கங்களை எத்தனை பேர் பகிர்ந்து கொண்டிருப்போம்?. போபாலில் சிறையில் இருக்கும் நண்பனை மீட்க., பெங்களுரில் இருந்து விமானம் ஏற தோழமை உணர்வுள்ள ஒரு ஆணால் முடிகிறது (நம்ம இளவஞ்சி அவர்கள்தான்!). இப்படி பெண்களில் எத்தனை பேர் செய்வோம்?.

நாம் தேர்ந்தெடுத்தவன் தவறானவன் என்றால் நம் மனமே ஒத்துக் கொள்ள மறுக்கிறதே?. எத்தனை போராட்டங்கள், கண்டனங்கள், கேலிகள் தாங்குகிறோம்., ஒரு தகுதியற்றவனின் கைபற்ற? நம் மனம் மயங்கியிருந்த ஒரு காலத்தில் ஏற்பட்ட தோழமை... ஆழமாக நாம் நினைப்பதால்தான் அர்த்தம் பெறுகிறது. காலத்தின் ஓட்டத்தில் அவன் கயமை முகத்தை நாம் கண்டுகொண்டாலும் கண்ணை மூடிக் கொள்கிறோம், நாம் தேர்ந்தெடுத்தவன் என்றோ., நம் குழந்தைக்கு அப்பன் என்றோ, சமூகம் பழிக்குமென்றோ. அலுவலகத்தில் ஊழல் செய்து மாட்டிய கணவனை., 'அவர் தப்பே செய்யவில்லை' என பெற்றோரிடம் அழுத ஒருத்தியைப் பார்த்து பரிதாபமே தோன்றியது. கணவன் என்பவனின் சின்ன செய்கை ஏன் உன் தன்மானத்தை பாதிக்க வேண்டும்?. நீயா தவறு செய்தாய்?. தானும் அவனும் வேறல்ல என நினைக்கும் வெகுளிகளுக்கு ‘அவர்கள்’ அளிக்கும் பரிசு இதுதான். மனைவியை தன்னில் காண்பவன் தப்பு வழி எப்படி செல்வான்?.

அடாவடி ஆண் (எல்லோரும் அல்ல!) எப்போதும் அவனாகவே இருக்கிறான். அம்மா, அக்கா, தங்கைகளிடம் காட்டும் அடாவடிகளின் தொடர்ச்சி மனைவில் அதிகமாகிறது. அடங்கும் பெண் தந்தையிடம் வளைய ஆரம்பித்து... கணவனிடம் உடையும் நிலை. ஆண்கள் இல்லாத உலகம் சாத்தியமில்லை (அடப்பாவி., உன்னைய பேச விட்டா எங்களையெல்லாம் காலி பண்ணுருவ போலங்கிற கூக்குரல் கேட்கிறது!). ஆனால் அவனிடமிருந்து முழுவதுமாக நம்மை மீட்டெடுக்க நம்மால் முடியும். நம்மை நாம் உணர்தல் முக்கியம்.
***
பெண்ணின் சுதந்திரம் என்பதை வெறும் பாலியலில் அடைத்து விடக் கூடாது. சித்தாளுக்கு 50 ரூ கொத்தனாருக்கு 150ரூ வில் தொடங்கி நடிகனுக்கு கோடி நடிகைக்கு லட்சமென உழைப்புச் சுரண்டல்., ஒரு ஆண் பேசினால் செய்தி, அதே பெண் பேசினால் கேலி என உரிமைச் சுரண்டல் என ஆயிரம் சுரண்டல்கள் இருக்க., உணர்வு சுரண்டல்களைப் பற்றியே பேசுவதும் அது பற்றிய கருத்துக்கள் மட்டுமே முக்கியத்துவம் பெருவதும் ஏன்?. மற்றுமொன்று நம்ம நாட்டைவிட ஜப்பானில் பெண்ணடிமைத் தனமும், பெண்ணிற்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளும் மிகவும் அதிகமாம். அங்கிருப்பவர்கள் யாராவது இதைப் பற்றி பதிவு செய்தால் முழுமையாகத் தெரிந்து கொள்ளலாம் (மேற்கூரிய செய்தி ஒரு ஜப்பான் பெண்மணி., (இங்கு இருப்பவர்) சொன்னதுதான்).
***

Saturday, December 24, 2005

நிசம்தானா....?

ஒரு 'ஹிட்' குடுத்துட்டு அடுத்தது ஒரு 'அட்டு'(படம்! இந்த வார்த்தை படத்தை மட்டும் குறிப்பிடாது., தெரியுமப்போவ்...) குடுக்கறது பெரிய ஹீரோக்களோட வழக்கம். ஆனா இப்பிடிக் குடுக்கிற தயாரிப்பாளர்கள் இருக்காங்களா?. துளசிங்கிற ஹிட்டுக்குப் பிறகு நம்ம மாதிரி அட்ட அதுவும் கிறிஸ்துமஸ் மற்றும் புத்தாண்டுக்கு துணிவா 'ரிலீஸ்' பண்றாங்கன்னா.... ஆண்டவந்தான் அவங்களையும் படிக்கப் போற உங்களையும் காப்பாத்தனும். மதி, காசி மற்றும் தமிழ்மண நிர்வாகிகளுக்கு நன்றி. மதியின் அழைப்பை யேல் பலகழைக்கழகம் வழங்கும் எட்டு டாக்டர் பட்டத்தை விட உயர்வானதாக கருதி :-))) ஆரம்பிக்கிறேன் இவ்வாரத்தை.

ஒரு விளக்கம். நான் என் பதிவுகளில் குறிப்பிடும் 'நம்ம' என்பது என்னைக் குறிக்கும். நம்ம பத்மா அவர்கள், ஒரு முறை இப்படி எழுதுனதப் படிச்சுட்டு., எல்லாரையும் சொல்றேன்னு நினச்சு 'டென்சன்' ஆகிட்டாங்க... இது ஒரு பழக்கம். "அறிஞர் அண்ணாவும், புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி.யார் அவர்களும் அருகருகே அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் நான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்"னு மேடைப் பேச்சுல ‘பீதிய’க் கிளப்புற திராவிடத் தலைவர்கள் மாதிரி..., (கூட்டத்துல... நடுராத்திரியானப்புறம்தான் நம்ம தலைகள் பேசும்!., இந்தக் கூட்டம் மெரீனா பீச்சுல நடந்தா கேட்பவன் நிலமைய கொஞ்சம் நினைச்சுப் பாருங்க!, இது ஏன் என்றால்., ஒருவேளை நம்ம பேசிகிட்டு இருக்கும் போது யாருந்தூங்கிறக் கூடாதுங்கிற 'பாதுகாப்பு' உணர்வோ இல்லை தனியா பேச விட்டுட்டு தூங்கிறாதிங்கய்யாங்கிற 'பய' உணர்வோ... அதுவுமிலையெனில் அத்தலைவர்கள் மறைந்து விட்டதை ஒப்புக் கொள்ள முடியாத 'பாச' உணர்வாகவோ கூட இருக்கலாம்... அண்ணன்கள் கிண்டல் அடிக்கிரதுக்கு முன்னாடி அத்தனையும் சொல்லிப்புட்டன்ல? )

எங்க பக்கம் இப்படித்தான் பேசுவோம். எங்க பையன் ஒருத்தன் பேசும் போது பாத்திங்கன்னா..,

"ஏய் வந்து சாப்புடு"
"ம்... வருவோமில்ல?"
"வேலைக்குப் போகலியா?"
"போவமில்ல....? எப்பப் போகணும்னு எங்களுக்குத் தெரியும்., நீங்க, உங்க வேலையப் பாருங்க!"

எப்பவும் இப்பிடி கூட்டமா நிக்கிற மாதிரியும், எதிலயும் வீராப்பா இருக்குற மாதிரியும் தான் பேசுறது.. எல்லாம் ஒரு தெம்புக்குத்தான்.

டிரைவரா வேலை பாக்குறேன்னு பொய்யச் சொல்லி., பொண்ண கட்டிட்டு வந்திருவான். அவன் வீட்டிலேயே இருக்குறதப் பாத்து அந்தப் புள்ள கேட்கும் "என்னா டிரைவரா இருக்கேன்னிக., எப்ப பாரு இங்கயே இருக்கிக?"
"அதான் இப்ப உன்னைய ஓட்றமில்ல?" கிண்டலாகச் சொன்னாலும்., படக்குன்னு அந்தப் புள்ள பக்கத்துல வந்து,
"இந்தா புள்ள!., பொய்தான் சொன்னோம்!., எதுக்கு சொன்னோம்? உன்னைய கட்றதுக்குத்தான? இத மனசுல வச்சுகிட்டு ஏழைரையப் போட்டுறாதன்னு பத்து பேர் சேர்ந்து அந்தப் பொய்ய சொன்ன மாதிரியே பேசி, கவர் பண்ணி... அடுத்த வாரம் உண்மையாவே டிரைவர் வேலைக்குச் சேர்ந்து தெளிவா அவன் ரூட்ல போயிட்டே இருப்பான்.

ஒருபுறம் கிராமம்... மறுபுறம் நகரம் இரண்டையுமே எனக்கு வாழ்க்கை காட்டியது இன்று வெளிநாட்டையும். அடுத்தவரை பாதிக்காது எனக்கு வரும் அனுபங்களை நன்மையெனினும், தீமையெனினும் அனுபவிக்காது தள்ளியதில்லை. அனைத்து விதமான வாகனங்களிலும் நேர்ந்திருக்கிறது என் பயணங்கள். மாட்டு வண்டி.. முதல் விமானம் வரை. சந்தித்த மனித மனங்களும் அதிகமே. உண்மையில் நான் அதிகம் படித்தது மனிதர்களையே. மனதைக் கட்டிப் போடும் நகரத்தின் செழிப்பான இடங்களே எனது உறவுகள். பிரமிப்புதரும் செல்வ வளத்தையும் திடிரென சறுக்கிவிட்ட ஒரு 'இனிய' காலத்தில் (வாழ்க்கை அனுபவங்களை தலையில் அடித்து கற்றுத் தரும் காலங்கள் இனிய காலங்கள்தானே?) எல்லாம் இழந்து, வாழ்ந்து கெட்ட வீட்டில் வாழ்ந்திருக்கிறேன் அவ்வப்போது. உழைப்பென்ற என்ற வளத்தை மட்டும் (நிலமிருந்தாலும்., உழைப்பில்லா நிலத்தால் பயன் என்ன?) கைகொண்டு எத்தனை இடரிலும் சுற்றம் விடாது., சிரிப்பெனினும், அழுகையெனினும் ஓடி வந்து கூடி நிற்கும் மனிதர்களே நிரந்தர செல்வம் எனக் கொண்ட கிராமத்து மண்ணிற்கு துக்கமில்லை. இதை எனது களமாக அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளவே எப்போதும் விரும்புகிறேன். வளர்ந்த சூழல் நகரம்தான் எனினும் நான் வாழ்க்கையை வாழ்ந்த சூழல் கிராமம். நஞ்சும் உண்ணும் நனிநாகரீகம் இல்லை. கோபமோ, பாசமோ மனதை அப்படியே காட்டிவிட்டு கடந்து செல்லுமவன்., நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்தில் உலகத்தையே புரட்டும் ஒருவனுக்கு ஒப்பானவனாக அல்ல உயரமானவனாகவே எனக்குத் தெரிகிறான்.

பள்ளி, கல்லூரி மற்றும் சுதந்திரமாக சுற்றிய (திருமணத்திற்கு முன்பு) நாட்களில் நிறைய எழுதியதுண்டு. அவை அனைத்தையும் சேர்த்து, "எந்தப் பத்திரிக்கை வாசலிலும், பிரசுரிப்பு பிச்சை கேட்டு என் கவிதைகள் இது வரை கையேந்தியதில்லை" என்று 'கெத்'தாக இரண்டு வரி குறிப்பெழுதி பரணில் போட்டுவிட்டு வந்தேன். இருக்கிறதோ இல்லை... கரையானுக்கு இரையாகி விட்டதோ?. எதையோ கூகுளில் தேடிய போது கிடைத்தது நம்ம அல்வா சிட்டி விஜயின் பதிவுகள். பிறகு அவரது சுட்டிகளுக்கு வாசிப்பு விரிந்து... மொளன வாசிப்பாகவே சில காலம் ஊர்ந்தது. நன்றாகத் தூங்கி எழுந்த ஒரு மலைப் பொழுதில் இங்கு எழுதினால் என்ன? என்று தோன்றிய எண்ணமே இன்று உங்களை சோதிக்கிறது. “ பொருந்துவன போமின் என்றால் போகா” அவ்வையின் வார்த்தைகளை நினைத்து ஆறுதல் கொள்ளுங்கள். என் எழுத்தையொரு பொருட்டா மதித்து முதல் பின்னூட்டம் இட்ட துளசி அக்காவிற்கு இந்த நேரத்தில் நன்றி கூறிக் கொள்கிறேன்.

நாங்கெல்லாம்... நீங்க... எங்க எழுத்த விரும்புற மாதிரி நடிச்சிங்கன்னா கூட விட்டுருவோம்., விரும்பலைன்னு தெரிஞ்சுது..... பட்டறையப் போட்டுருவோமில்ல?. எனவே எல்லாரும் விடுமுறைய நல்லா 'என்சாய்' பண்ணுங்க. ஆனால் இங்கு வந்து உங்கள் பொன்னான பின்னூட்டம் மற்றும் வாக்குகளை போட மட்டும் மறக்காதிங்க.

"ஒரு நாளில் மடியும் பூவிற்கு கூட வண்ணங்கள் கொடுத்து, மணம் கொடுத்து இரசித்துப் படைத்த இறைவன், மனிதர்களாகிய நம் வாழ்க்கையில் அக்கரை கொள்ள மாட்டாரா?" - இது நான் என்றோ படித்த., பைபிளில் வரும் ஒரு வசனத்தின் சாரம். அனைவருக்கும் என் கிறிஸ்துமஸ் வாழ்த்துக்கள்.

Tuesday, November 29, 2005

வலைபதிவுகள்

டிசே தமிழன்.,
இத்தனை சிறிய வயதில் எத்தனை தெளிவு? என என்னை இவரது ஒவ்வொரு பதிவும் வியக்க வைக்கும். அம்பை, சாரு நிவேதிதா, பாமா, ப.சிங்காரம், ஜெய மோகன், சால்மா மற்றும் புலம் பெயர்ந்த எழுத்தாளர்கள் ஜேசுதாசன் உள்ளிட்டோர், ஈழ எழுத்தாளர்கள் ஷோபா சக்தி, சி.புஷ்பராஜா சுமதி ரூபன், காலஞ் சென்ற க்ஷ்தூரி, சிவரமணி போன்றவர்களைப் போல் இவரிடம் தன் படைப்பால் மாட்டிக் கொண்டவர்கள் ஏராளம். (நிறைய பேர்கள் விடுபட்டிருக்கலாம்., இவர் வாசித்தவர்களை எழுதினால் இந்தப் பதிவு பத்தாது). டி.சே ஒரு தேர்ந்த விமர்சகர், சிறந்த ரசிகர், நல்ல படிப்பாளி மற்றும் படைப்பாளி. இரண்டு வலைப் பதிவுகளில் டி.சேயின் எண்ணங்கள் வண்ணக்கோலங்களாய் வருகின்றன.

இவரது பரந்துபட்ட வாசிப்பனுபவம்., இசை இரசனை, திரைப் படத் திறனாய்வு போன்றவை முன்னதில் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. சில பதிவுகள் அவரைப் பற்றியும், ஈழ மண்ணில் கொண்ட நேசமும் அதன் நினைவுகளுமாய்.... எவ்விதப் பாசாங்குமின்றி தன் வயதுக்குரிய தேடலில் இருந்து அனைத்தையும் முன்வைக்கிறார். பின்னதில் படங்காட்டல்தான்., பயமுறுத்தலும் உண்டு "சுந்தர ராமசாமி -நினைவஞ்சலிக் கூட்டமும், தேவையில்லாச் சில குறிப்புக்களும்" இப்படி.
//பெண்ணுக்கு சமுகம் வழங்கும் மட்டுபடுத்தப்பட்ட சுதந்திரம், சாமர்த்திய வீடுகள், விதவைகள் வாழ்வு எனப்பல பெண்ணிய மனநிலையில் இருந்து ஒரு தசாப்பத்திற்கு முன் எழுப்பப்பட்ட கேள்விஅலைகள் இன்னமும் அதிர்ந்து கொண்டே இருப்பது நமது சமுகத்தின் சோகம்//
//உறவொன்று முகிழ்வதற்கு
காரணங்கள்
நூறு அரும்பவேண்டும்
ஒரேயொரு சறுக்கல் போதும்
நாம் யாரோ என்றுஎல்லாம் உதறிப் போவதற்கு.//
சி.புஸ்பராஜா எழுதிய, 'ஈழப்போராட்டத்தில் எனது சாட்சியம்'
//சி.புஸ்பராவாவின் இந்த நாவல், எமது போராட்டத்தின் பல சிடுக்குகளை இழைகளாகப் பிரித்துபோட்டிருக்கிறது. சுயவரலாற்று நாவல்கள் பலவற்றிற்கு உள்ள மிகப்பெரிய குறைபாடு என்னவென்றால், எழுதுபவர் தன்னை வரலாற்றில் நேர்மை உள்ளவராகக் காட்ட அதீதமாக முனைவதுதான். அந்தக்குறைபாடுடன் தான் இந்த நூலையும் வாசிக்கவேண்டியிருக்கிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.//
வரிகள் பேசின.... டிசேவைப் பற்றி...
icarus prakash
மூத்த வலைப்பதிவாளர்(சண்டைக்கு வரப் போகிறார்). ரொம்ப பெரிய ஆள்., பேட்டி எடுத்திருக்கிறார். இவருடைய கதைகள் கல்கில வந்திருக்கு., நெடுநாள் வலைபதிபவர்களுடன் நீடித்த தொடர்பு கலந்துரையாடல், அப்புறம் குறும்பட பட்டரை அப்படி, இப்படின்னு கலக்கிட்டு இருக்கிறார். இவருடைய பதிவுகள் இங்கே.
இவருடைய பதிவிலும் விமர்சனங்கள் கட்டுரை, கதை, கவிதை மற்றும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் என விரிகின்றன.

//நம்முடைய வாழ்க்கையின் அடிப்படையை அசைத்துப் பார்க்கும் விஷயங்களைத் தவிர்த்து விட்டு, சும்மா சலனம் ஏற்படுத்தக் கூடிய விஷயங்களை மட்டுமே , தன்னுடைய பாணியில் விமர்சனம் செய்யும் கட்டுரைகள் அடங்கிய தொகுதி இது// - இப்படி கறரான விமர்சன பார்வை.
கலைஞர் கருணாநிதி பேட்டியொன்றில்.,
//கல்கி : உங்களுக்கு கார் ஓட்டத் தெரியுமா?
கலைஞர் : இல்லை. அந்த முயற்சியில் நான் ஈடுபடாமல் இருப்பது, மக்கள் மீது எனக்கு உள்ள அன்பைக் காட்டுகின்றது //- இப்படிப் பட்ட இரசனை.
//பாரதியும், செல்லம்மாவும் ஒன்றாக வாழ்ந்த அந்த காலகட்டத்துலே?
எல்லார் மாதிரியும் தரையில நடக்காம, இவர் மட்டும் ஏன் இப்படிவானத்துல பறக்கறார் ன்னு அவங்க செல்லம்மா நெனைச்சிருக்க துளி கூட வாய்ப்பே இல்லீங்களா?//
- இப்படி நகைச் சுவை.
//ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு திசையில் இருந்தார்கள். எலக்ட்ரானிக்ஸ் படித்தவன், தமிழ் நாடு போலீஸில் சப்.இன்ஸ்பெக்ட்டராக இருக்கிறான். பிஎச்டி செய்ய ஆசைப்பட்டவள், ஹோம் மேக்கராக இருக்கிறாள்.கம்ப்யூட்டரே வேணாம் என்று ஓடி, எம்பிஏ செய்தவன், ஸா•ட்வேர் கம்பனி வைத்திருக்கிறான். வருஷா வருஷம் முதல் மார்க்கு வாங்கும் தீனா, சூரியன் எ•ப்எம்மிலே ரேடியோ ஜாக்கி. இன்னொரு கேஸ், ஏபிஎன் ஆம்ரோவிலே எக்ஸிக்யூட்டிவ்,. என் கதையைக் கேக்கவே வேணாம் :-)// – இப்படி ஒரு நகைமுரண்.
//எந்த ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றாலும், அதற்கு தகுந்த புத்தகம், ஆங்கிலத்தில் உண்டு. மோட்டார் சைக்கிள் மெக்கானிஸத்தில் இருந்து முதலாளித்துவத்த்தின் சாதகபாதகங்கள் வரை, புகைப்பட இயலில் இருந்து, புத்தப்பதிப்புக் கலை வரை, ஆர்னித்தாலஜியில் இருந்து அமெரிக்க கலாசாரம் வரை என்று பலதும் ஆங்கிலத்தில் உண்டு. தமிழில்?// – இப்படியொரு (என்னுடையதும் இது) ஆதங்கம்.
//இணையத்தில் எழுதத் துவங்கி, இணையத்தில் மட்டுமே எழுதிக் கொண்டிருக்கும் மற்ற நண்பர்களான பாஸ்டன் பாலாஜி, ஹரன்பிரசன்னா, பி.கே.சிவக்குமார், பத்ரி, மூக்கு சுந்தர், கே.வி.ராஜா, மஸ்கட் சுந்தர், மதி, மீனாக்ஸ், காசி, பவித்ரா, சுவடு ஷங்கர், போன்றவர்களும், இணையத்தில் எழுதுவதன் கூடவே, அச்சுப் பத்திரிக்கைகளில் எழுதி, தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு புதிய தலைமுறை தோன்ற காரணமாக இருக்க வேணும் என்பது என் ஆவல்//. -இப்படியொரு நேச ஊக்குவிப்பு.

என இவர் பதிவில் எனக்குப் பிடித்ததை சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.
அறிமுகம்
'' வருமானம் போனாலும் தமிழ் மானம் போகக்கூடாது '' என்பதை உயிர்மூச்சாய் கொண்டு இயங்கும் இலட்சியக் கவிஞர் அறிவுமதி அவர்களுக்காக அவரது அபிமானத் தம்பிகளால் துவங்கப் பட்டிருக்கிறது இவ்வலை தளம். . அறிவுமதி பற்றிய திரைத் துறையினரின் கருத்துக்கள், அவரது 'நீலம்' குறும்படம் பற்றிய செய்தி, அவருடன் நேர்காணல், அவரே சாரல் நீர், காற்று, பூத்த நெருப்பு என அனைத்தும் அறிவுமதி பற்றிதான்.
நடிகர்களுக்கான வலைதளம் பார்த்திருக்கிறேன். இங்கு ஒரு கவிஞனுக்கு துவங்கியிருக்கிறார்கள். வரவேற்கிறேன்., அறிவுமதி அவர்களைப் பற்றி அதிகம் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் உள்ளதினால்.

Sunday, November 27, 2005

கலைஞர் கருத்து

கலைஞர் வாயைத் திறந்தார் டிக்கிடி., டிக்கிடின்னு தமிழ் மணத்துல மூணு பதிவு. பொறுங்க! நான் அதை குறையெல்லாம் சொல்லல!!. எங்கூரு மிதக்குது.!, எனக்கு அதுக்கு நேரமுமில்ல. எனக்குத் தோணுன கேள்விகள மட்டும் கேட்டுட்டுப் போயிட்டு வாரேன்.

1. அது ஏன் கலைஞரைப் பற்றி பேசும் போது மட்டும்., எப்பவும் ஆரம்பத்துல இருந்தே தொடங்குறிங்க?. கல்கி அவர்களின் வரலாற்று நாவல் மாதிரி..., திரும்பத் திரும்ப எம்.ஜி.யார மலையாளின்னது., அவர கட்சியவிட்டு வெளியேத்துனது., இவ்வளவு காலம் கழித்தும் இந்த விதயத்துக்கு, நேத்துதான் நடந்த மாதிரி உணர்ச்சிவசப் படுகிறீர்களே அது எப்படி? என்னாத்துனால?

2. கலைஞர் கருத்து சொன்ன இந்த விவகாரம் அவர் சொன்ன 'ரூட்ல' போகணும்னுதான., வேண்டாத பெரியாரை... வம்படியா துணைக்கு அழைச்சாங்க..... குஷ்புவின் நிலை கண்டு கொதித்தவர்கள். நம்ம நாட்டுல பெண்களைப் பற்றியும்., பெண் சுதந்திரத்தைப் பற்றியும் பேசாத தலைவர் யாரு? ஆனா பெரியாரை மட்டும் துணைக்கழைத்து ஒரே கல்லுல என்னாத்த அடிக்கப் பாத்தாங்க?.

4. 1977ல தி.மு.க தோற்றது இப்ப நினைத்து பெரு மகிழ்ச்சி அடைகிறீர்கள். 1950 ல வந்த வாதம் இப்ப எடுபடாது., இந்த வாதத்த கிளப்புனியோ உன் அரசியல் வாழ்வு அம்புட்டுதான்னு பயமுறுத்துகிறீர்கள். சமன்பாடுகளை சமன் செய்து வெளியிட்டு எதை நிரூபணம் செய்கிறீர்கள்?

5. பஞ்சம் வந்தப்ப., மக்கள் பட்டினி கிடந்தபோதெல்லாம் ஆயிரம் அறிக்கைகளை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வெளியிட்டு இருக்கிறது. அதெற்கெல்லாம் இவ்வளவு முக்கியம் கொடுத்து பதிவிட்டிருக்கிறீர்களா?

6. திருச்சில வெள்ளம் கரை புரண்டு மக்கள் அவதி டி.வியில் காணச் சகிக்காததாய் கண்ணீர் வர வைக்கிறது. அதைவிட இந்த விதயம் அவ்வளவு முக்கியமானதா?. குஷ்புவிற்கு எதிராக ஆர்ப்பாட்டம் செய்தால்., அதிரடி படைக்கு எதிரா ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுனிங்களா?ன்னு டக்கு, டக்கு கேள்விகேட்குற நீங்க இதைக் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாப்பிங்களா?
பின்குறிப்பு : உணர்ச்சிவயப் படாமல்., ஆரோக்கியமான முறையில் மட்டுமே பின்னூட்டம் இடுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

Thursday, November 24, 2005

அஞ்சலி

மொத்தக் கட்டுரை இங்கே : http://www.charuonline.com/kp172.html

கிர்கிஸ்தான் என்ற தேசத்தில் அஸ்க்கர் அக்காயேவ் என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு எழுத்தாளர் இறந்து போனார் என்ற செய்தியைப் பத்திரிக்கையில் படிக்கும்போது எப்படி உணர்வேனோ அந்த அளவில்தான் சுராவின் மரணம் என்னுள் பதிந்தது.

என்னை அவரிடம் இருந்து தூர விரட்டியது மனித உறவுகளில் அவருக்கு இருந்த 'வர்த்தக' அணுகுமுறை.

சுராவைப் போன்ற ஒரு பலஹீனமான எழுத்தாளரை தங்கள் ஆதர்ஸமாகக் கொண்ட எழுத்தாளர்கள் எப்படி ஒரு காத்திரமான படைப்பை உருவாக்க முடியும்?.

சுந்திர ராமசாமியின் மரணத்தினால் பதற்றமுறாத நான், தமிழ் எழுத்தாளர்கள் அவரது மரணத்தை எதிர்கொண்ட விதத்தைக் கண்டு மிகுந்த பதற்றமடைந்தேன்.

உண்மையில் சுராவின் மரணம் ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம் வெளிவந்தபோதே நிகழ்ந்துவிட்டது. ஜெயமோகனின் பூதாகரமான காபாலிகச் செயல்பாடுகள் சுரா போன்ற British Gentleman ஐ நிலை குலையச் செய்து விட்டன.

ஒரு கட்டத்தில் மம்மி தனது பூதாகரமான வாயைத் திறக்கும் போது லட்சக்கணக்கான தேனீக்கள் அதன் வாயிலிருந்து புறப்பட்டு வரும். ஜெயமோகனுக்குச் சொற்கள்.
மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு... பின் நவீனத்துவ சாக்கைடைகளுக்குள் நுழைந்தால்... இப்படிப் பட்ட பூக்களையும் பார்க்கலாம் போல. ஆனால்... சாருவின் அடிமட்ட மக்களுக்கான குரல் எப்போதும் தெளிவாகவே ஒலிக்கிறது, அவர் பார்க் ஷெரட்டனில் (டீக்கடயாமப்பா...!) தண்ணியடித்தாலும்.
ஜெயமோகனின் அஞ்சலி இங்கே : http://www.thinnai.com/ar1118052.html
"இந்த லாப்டர் இன நாய்கள் இயற்கையிலே அற்புதமான படைப்பு. மனிதனின் மன நிலைகளை இத்தனை நுட்பமாக உள் வாங்கிக் கொள்ளக் கூடிய, ஊணர்வு ரீதியாக இத்தனை ஆழமாக நம்முடன் இணையக் கூடிய இன்னொரு உயிர் பூமியில் இல்லை. கரடி போன்ற கரிய உடலும், ஒளிரும் மனிதக் கண்களுமாக அது உள்ளே வந்து வாலாட்டி....."

இரண்டு நாட்கள்... இழப்பில் பாதிக்கப் பட்டு தூங்காத ஆள்., இவ்வளவு இழப்பிலும் ஒரு நாயைப் பார்த்து., அதன் உருவத்தை, பிரியத்தை நினைத்து புலாங்கிதம் அடைய முடியுமென்றால் அது எழுத்தாளன் என்ற சிறப்பு பிறவிக்கு மட்டுமே முடியும். உன்னை மாதிரி மரணத்தை கேலி செய்யும் மண்டால் இது முடியுமா? என்று என் மனசாட்சி வேறு என்னைக் கொல்கிறது.
சரி., இதைப் போல எங்கள் ஊருக்குப் பக்கத்தில் ஒருவர் இறந்த போது. கதறித் துடித்து அழுத ஒருவரைப் பார்த்து (இறந்தவருக்கு கடன், கிடன் கொடுத்திருப்பாரோ?) இவ்வளவு அழுகின்றாரே என நினைத்து., அவர் கொஞ்சம் ஆசுவாசமானபின்., சரி... விடுங்க... அவர் இன்னைக்கு ... நம்ம நாளைக்கு... என என் தத்துவத்தை ஆரம்பித்த போது சொன்னார்., "எப்படியோ போக இருந்தவன கரையேத்தி விட்டாரு., சொந்தமில்ல... பந்தமில்ல... பொட்டிக் கடை வையிடான்னு வழிகாட்டி வாழ வச்சவருன்னு மீண்டும் அழ ஆரம்பித்தார். வெறும் வாய் வார்த்தை தந்த வாழ்க்கை. தூக்கி விட்டவர்கள் போனதும் சூட்டோடு புத்தகம் எழுதி காசு பார்க்கும் புத்திசாலித் தனமில்லா, உண்மையான நேசமும், பாசமும் இன்னும் சாகாமல்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அது தாளில் 'மை' ஊற்றி அச்சடிக்கப் பட்டு அல்ல.


Wednesday, November 16, 2005

அது ஒரு கனாக் காலம்

அது ஒரு கணணி பயிற்றுவிக்கும் ஒரு பயிற்சி நிறுவனம்., ஒரு புகழ் பெற்ற(?!) நிறுவனத்தின் franchise (இதுக்குத் தமிழ் உண்மையாவே தெரியலை!) எடுக்கப் பட்டது. திடீரென ஒரு நாள் சென்னையிலுள்ள மண்டல அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு சந்திப்பு (மீட்டிங்) ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருந்தது. மேலாளர் என்ற முறையில் கட்டாயம் கலந்து கொள்ள வேண்டுமென்று எனக்கு கடிதம் வந்திருந்தது. சென்னையில் மூன்று இடங்களில் உள்ள அலுவலகங்கள், திருச்சி(நாங்கள்), மதுரை மற்றும் சில ஊர்களில் உள்ளவர்களும் கலந்து கொள்ள அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். ஆனால் அப்பொழுது பார்த்துதான் எங்கள் அலுவலகத்தில் உள்ள எல்லோரும் பெங்களூர் டூர் செல்வதாக இருந்தோம். ச்சே., எல்லாரும் பெங்களுர் போகும்போது நம்ம மட்டும் சென்னைக்குப் போகணுமேன்னு 'உம்'ன்னு இருந்தேன். எங்கள் நிறுவன உரிமையாளர் கூறினார்., " எங்களோட வந்திட்டு அப்படியே சென்னைக்குப் போயி மீட்டிங் அட்டன் பண்ணிட்டு வா!". அப்பாடா!ன்னு எங்க மக்களோட பெங்களுருக்கு போயிட்டு., இரண்டு நாள் கழிச்சு எல்லாரும் இஞ்சி தின்ன நம்ம தாத்தா மாதிரி முகத்த வச்சிகிட்டு கிளம்ப...(எல்லாரும் அடுத்த நாள்ல இருந்து ஆபீஸ் போகனுமில்ல?) நானும் என்னுடன் சென்னை வரும் அலுவலகத் தோழியும், எல்லாருக்கும் மகிழ்ச்சியான முகத்தோட டாட்டா சொல்லிட்டு, அல்சூரில் உள்ள ஒரு நண்பர் வீட்டில் தங்கினோம்.
அன்று இரவு KPNனில் நெல்லூர், சித்தூர் வழியாக ஆந்திராவையும் 'டச்' பண்ணி ( சரி.. சரி... இளவஞ்சி, ராகவன் போன்றவர்கள் கிண்டல் செய்யாதீர்கள்!., அப்படித்தான் சென்னைக்கு வர முடியும்!) சென்னைக்கு பயணமானோம். வெள்ளிக் கிழமையாதலால் சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாட்கள்., சென்னையிலிருக்கும் நம்ம வா..... கூட்டங்களை சந்திக்கணும்., யார் தலையில 'லன்ஞ்' செலவக் கட்டணும்னு வேடிக்கையா நினைச்சு சிரிச்சுக்கிட்டே போனேன்... அங்க ஒரு ஏழரை எனக்காக கைகொட்டி சிரிச்சு காத்துகிட்டு இருக்கிறது தெரியாம....
பூந்த மல்லி ஹை வேல இருக்கிறது அலுவலகம்., எப்பவும்... நாங்க தங்குறது எங்க தெரியுமா? போரூர்ல.... (அந்த மாதிரி அலும்பெல்லாம்... இனி ஜென்மத்துக்கும் பண்ண முடியாது...). மீட்டிங்ன்னா.... யாராவது ஒருத்தர் பேசுவாரு., எல்லாரும் உக்கார்ந்து கேட்டுட்டு... எழுந்திருச்சு வந்திரலாம்னு நினைச்சுகிட்டு போனேன். போனனா?... உள்ள போனவுடன் திருச்சி....ன்னு இழுத்தவுடனே. சரி...இங்க உக்காருங்கன்னு வரவேற்பெல்லாம் பலமாத்தான் இருந்துது. அப்புறம் கூப்பிட்டு அனுப்பினாரு நம்ம ரீஜினல் மேனேஜர்., என் முன் ஒரு பில்லக் காமிச்சு இது என்ன?ன்னு கேட்டார். நாங்க இந்த நிறுவனத்தின் franchise நிறுவனம்தான் என்றாலும்., எங்களிடம் பயிற்சிக்காக வருபவர்கள் கட்டணத்தைப் பார்த்து மிரண்டு., பின்னங்கால் பிடரியில் பட ஓடுகிறார்கள் என்பதால் (லோக்கலா உள்ள) எங்கள் கம்பெனியில் சேர்த்துக் கொள்வோம்... கொஞ்சம் கூடக் குறைய வகுப்புகள் எடுத்து... எங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரிலேயே பில்., சர்டிபிகேட் எல்லாம் தந்திருவோம். அதாவது நம்மிடம் கணணி பயிற்சிக்காக வருபவர்களை வெளியில் (வேறு நிறுவனத்திற்கு) விட்டுவிடக்கூடாது என்பதாலும்.(திருச்சில... டீக்கடைய விட கணணி பயிற்சி நிறுவனங்கள் அதிகம். என்னத்துக்குத்தான் ஆரம்பிப்பாங்களோ?...) franchise நிறுவனத்து பயிற்சிக் கட்டணங்கள் மிக அதிகம் என்பதாலும் அப்படிச் செய்தோம். அப்படி எங்களிடம் படித்த ஒரு புத்திசாலி ., நீட்டா நாங்க குடுத்த லோக்கல் சென்டர் பில்ல இங்க அனுப்பி வச்சு.... விளாண்டு இருக்கு. மூச்சு நின்னு போச்சு எனக்கு... பேசாம பார்த்துகிட்டு இருந்தேன். Are you a manager?., you must be ashamed...… you know this is a breach of our agreement...… and how dare you allow this….... அவர் பாட்டுக்கு பேசிக் கொண்டே போனார்... இதில் கொடுமை என்னன்னா அந்த பில்லை நான் தரவில்லை எனக்கு முன்னால இருந்த மானேஜர் தந்திருக்கிறார். இருந்தாலும் என்னால் ஒன்றும் பேச முடியவில்லை... பேசவும் கூடாதல்லவா?., சமாளித்துக் கொண்டு "இது ஏன் நடக்கிறதென்று பாருங்கள். உங்கள் கட்டணம் மிக அதிகம்., திருச்சி போன்ற சிறு நகரங்களில் வசிக்கும் மாணவனுக்கு கூடுதலானது., வேலை உத்திரவாதத்துடன் நடக்கும் கோர்ஸ் கூட இதை விட கட்டணம் குறைவுதான். அதே போல் நீங்கள் ஒழுங்காக நோட்ஸ் அனுப்புவதில்லை. முடித்தவர்களுக்கு உடனே சான்றிதழ் அளிப்பதில்லை. என நானும் என் பங்கிற்கு குறைகளை அடுக்கிவிட்டு... வந்துவிட்டேன்...
பிறகுதான் கவனித்தேன்., நான் சொன்ன அனைத்திலும் உண்மையிருப்பதை. எங்கோ பூனாவிலும், மும்பையிலும் அமர்ந்து கொண்டு கோர்ஸ் செட் பண்ணுகிறார்கள். நாம் எப்படி திருச்சியில் பிசினஸ் பண்ண வேண்டுமென்று அங்கிருந்து அறிவுருத்துகிறார்கள். ஒரு விளம்பரம் கூட அங்கிருந்து வர வேண்டும் (கொடுமை... எத்தனை சதுர அடி ஹோர்டிங் வைக்க வேண்டும் என்று கூட சில சமயம் வரும்). ஒரு அதிகாரி நம்ம சென்டருக்கு விசிட் பண்ணுகிறார் என்றால்... அவருக்கு டிக்கெட்டிலிருந்து... ஹோட்டல் ரூம் வரை நாங்கள் புக் பண்ண வேண்டி வரும். (சில பேர் நம்ம இடத்திலிருந்து வட நாட்டிலிருக்கும் அல்லது ஆந்திரா, கேரளாவில் இருக்கும் அவரது சொந்தங்களுக்கு எஸ்.டி.டி பண்ணி பேசுவர்). உள்ளுரில் எங்கு செல்ல வேண்டுமென்றாலும் 'கார்' கொடுக்க வேண்டும் இப்படி பல இம்சைகள். சரி இதெல்லாம் செய்து, நாம் என்ன பிஸினஸ் பண்ணி இருக்கிறோம் என்று பார்த்தால் ஒன்றுமில்லை.
அடுத்து ஆரம்பித்தேன் நம்ம இன்னிங்ஸ., அவர்கள் கொடுத்த விளம்பர யுத்திகளைத் தூக்கி குப்பையில் போட்டுவிட்டு., நிறுவன விளம்பரத்துடன் கூடிய பாக்கெட் டைரி அடித்து அத்தனை காலேஜ்க்கும் வினியோகித்தோம். வெறும் 1000 ரூ. செலவழித்து., 5000 ரூ செலவழித்து ஹோர்டிங் வைத்ததை விட அதிக மாணவர்களைப் பெற்றுத் தந்தது. ஹோர்டிங்ஸ் பதிலா துணி பேனர் கட்டி விட்டோம். ஒரே ஒரு இடத்தில் (இந்த இடத்துக்கு நாய் படாத பாடு படணும்) வைக்கும் ஹோர்டிங்கை.. விட 10 இடத்தில் கட்டி வைத்த இந்த துணி பேனர் நிறைய ஆட்களை அள்ளி வந்தது. நோட்டிஸ் அடித்து நாளிதழ்களில் வைத்தோம். அவர்கள் 'செட்' செய்த கோர்ஸை கண்மூடித் தனமாக கற்பிக்காமல்., ஒவ்வொரு நிறுவனங்களுக்கு ஏற்றார் போல் மாற்றினோம்... அதாவது வங்கி ஊழியர்களுக்கு அவர்களது வேலையுடன் சம்பந்தப் பட்ட மாதிரி... இப்படி... ஒவ்வொரு நிறுவனங்களுக்கும் சென்று உதாரணம் இரயில்வே., இராணுவ முகாம், துப்பாக்கித் தொழிசாலை போன்று... அங்கு என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்த்து., அதற்கேற்றார் போல் கோர்ஸ் செட் பண்ணி., டெமோ.. அது ..இது என்று படங்காட்டினோம். கல்லூரிகளில் வளாகத் தேர்வு(கேம்பஸ் இன்டர்வியூ) வைத்தோம் (வேலை கொடுக்கிறோமோ இல்லையோ இது நல்ல ஒரு விளம்பர உத்தி., யாரும் திட்ட வராதீர்கள்., நாங்கள் வேலையும் கொடுத்தோம்). எங்களுடைய விளம்பர உத்திகளை அந்த நிறுவனத்திற்கு அனுப்பச் செய்தோம்., (காங்கிரஸ் கட்சி மாதிரி இருக்கமா இருக்காதிங்க... சுய ஆட்சி குடுங்கய்யான்னு சொல்லத்தான்). இதெல்லாத்தையும் விட நம்ம கிட்ட படிக்கிற புண்ணியவான்களுக்கு மண்டல அலுவலகம் மற்றும் முதன்மை அலுவலக முவகரி தெரியாமப் பார்த்துக்கிட்டோம். இப்ப வலை பரவலாயிருச்சு.... பாவம் எத்தன பேர் எதிர்காலத்துல இதே பதிவப் போடுவாங்களோ?....